सीता हरण: लंकापती रावणाचो सत्यानाश!!!

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

सत्यनाश आनी लंकापती रावणाचो! हा हा हा हा!! सीते हो रावणूच एक नाश जावन आसा, कोण वाचयतलो तुका आतां! तुजो राम?

रानांत राम वनवासांतली एक सुवात, तणाची खोंप आसता. खोंपींत राम बशिल्ले आसता. लक्ष्मण कुशीक बाल्याक धार लायता, सीता उदकांत भरिल्ली कळशी घेवन ताकतिकेन येता आनी “नाथ…नाथ, ते पळयात भांगराचें हरण. कितलें सोबीत आनी मन भुलवणें.” सीतेन सामकार बोट दाखोवन म्हणलें. तें आयकून श्रीरामाक अजाप दिसलें, ही सीता खंयच्या भांगराच्या हरणाच्यो गजाली करता? ताणें विचारलें.
“भांगराचें हरण..? खंय आसा भांगराचें हरण सीते..?”
” तें न्हय फुडल्यान दिसता! आंगार भांगर सजयिल्लें सुंदर हरण, तें हरण म्हाका जाय नाथ!”
“ना सीते, थंय भांगराचें हरण ना. लक्ष्मण तुका दिसता सामकार हरण भांगराचें?” रामान लक्ष्मणाक विचारलें.
“ना दादा! भांगराचेंच कित्याक? पयस पयस पासून म्हाका तर कसलेंच हरण दिसना.” लक्ष्मणान सांगलें.
“पळयलें सीते, भांगराचें हरण आशिल्ल्याचो तुका भास जाला.’’ रामान सीतेक समजावपाचो यत्न केलो. पूण सीता समजूंक तयारूच नाशिल्ली.
“ना नाथ! भास न्हय तो. सत्य आसा तें ते भांगराचें हरण म्हाका जाय म्हणचें जाय!” सीतेचो हट्ट!!
“वयनी, हट्ट सोड अशें भांगराचें हरण अस्तित्वांत ना. चकचकता तें सगलेंच भांगर आसना वयनी.”
“तीं ज्ञानां म्हाका दिवनाका तूं लक्ष्मण! हांव तुजी वयनी आनी वयनी ही आवय समान! आवयची एक इत्सा पुराय “सत्य समजून घे सीते! संवसारांत भांगराचीं हरणां आसनात. तुजो भासूच तो दुसरें कांय न्हय.” रामान परतून एक फावट समजायलें. पूण सीतेच्या दोळ्यांनी ते भांगराचें हरण घर करून राविल्लें. तिका त्या हरणा भगर दुसरें कांयच दिसनाशिल्लें.
“लक्ष्मण, तुमकां जमनात तर तशें सांगात! आनी दी तो धनूश बाण, म्हजी इत्सा हांवूंच पुराय करतां.” अशें म्हणून ती बाण घेवंक लक्ष्मणा म्हऱ्यांत वताली, पूण रामान तिका थारली.
“राव सीते, हांव वतां त्या हरणाक धरूंक! इतलें म्हणून राम उठून वचूंक लागलो आनी लक्ष्मणान आवाज दिलो.
“दादा हांवूंय येतां तुज्या वांगडा, दोगूय मेळून धरुया त्या हरणाक.”
“नाका लक्ष्मण सीतेक आमी हांगां एकली सोडून वचूंक शकनात! तूं तिची राखण कर हांव रोखडोच येतां.”
“नातर दादा तुमीच हांगां रावात, हांव वचून त्या हरणाक धरून हाडटां!”
“नाका लक्ष्मण, तें म्हजें कर्तव्य आसा! म्हाकाच पुराय करूं दी. तूं सीतेची काळजी घे.” लक्ष्मणान मान सकयल घालून मानून घेतलें, राम धनुशबाण घेवन हरणाक धरूक गेलो! कांय वेळ शांत वातावरण. सीता, राम येवपाची वाट पळयता, लक्ष्मणूय हुस्क्यांत आशिल्लो. इतल्यान एक किळांच आयकूंक येता.’ राम! राम!! राम!!! ‘असो आवाज.
“दादा लक्ष्मण, हो हांचो आवाज न्हय, कितेंय वायट घडूंक ना न्हय?” सीतेन भंयभीत जावन लक्ष्मणाक विचारलें
“ना वयनी, दादाचे कितेंय वायट जावंकूच शकना!. तुमी हुस्को करुनाक, दादा रोखडेंच त्या हरणाक घेवन येतले!” लक्ष्मणान सीतेची समजूत काडपाचो यत्न केलो.
“ना लक्ष्मण म्हाका भंय दिसता! तूं वचून पळय तुज्या दादाक, वच लक्ष्मण दादा वच..!” सीता सामकीच उचांबळ जाल्ली.’’
” वयनी विश्वास द‌वर म्हजेर, दादाक कांयच जावंक शकना, त्या भांगराच्या हरणा भशेनूच तो आवाजूय एक भासूच, तुमी हुस्को करुनाका! श्रीराम दादा येतले रोखडेच.” लक्ष्मण सीता वयनीक एकली सोडून वचपाचे अवस्थेंत निशिल्लो. पूण सीतेचेर आकांत आयिल्लो.
“वच लक्ष्मण दादा तूं बेगीन वच, हांवें सांगलां वच म्हणून, हो म्हजो आदेश समज.”
“वयनी, तुका कशें समजना! वेळ खूब वायट आसा!”
“आतां तूं म्हजो आदेश पासून पाळचोना? म्हज्या रामाक कितेंय जालें जाल्यार हांव दुसऱ्या कोणाचीय जातली असो विचार पासूम करुनाका लक्ष्मण! ” अशी सीता रागाच्या भारांत आनी भयानक वातावरणांत कितें उलोवन गेली तें तिचें तिकाच कळ्ळें ना. आयकून लक्ष्मण दुख्खी जालो आनी…
” वयनी !! हें कितें उलयता तुमी… बरें वयनी. तुमचो आदेश जिवा परस व्हड, पूण म्हजें एक मागणें आसा नमळायेन सांगणें आसा.” अशें म्हणून तो बाणाच्या आदारान चोयवटेन रेग मारतां.
” ही लक्ष्मण रेग, कसलेंय परिस्थितींत ही रेग पार करुंक नाका वयनी. येता हांव!” आनी तो वता, सीता हेवटेन तेवटेन पळयता, रावण आपल्या मूळ रुपान येता.
“हां हां हां हां!! सीते… आतां तूं म्हज्या हातांतल्या कशी वाचता तेंच पळयतां हांव! हां हां हां हां!”असो मोट्यान हांसता आनी आपलें मूळ रूप साधूच्या भेसांत बदलता. सीता खोंपींत श्रीराम आनी लक्ष्मणाची एक सारकी वाट पळयत आसता, सादूचो भेस घेतिल्लो रावण सीते म्हऱ्यान वचून.
” भिक्षान माई। भिक्षान–!!” सीतेच्या कानार आवाज पडटात
“कोण..! साधू महाराज..!! आमचे खोंपीच्या दारांत…? नमस्कार साधू महाराज सांगा हांव तुमची कितें सेवा करूंक शकतां..?” सीतेन हात जोडून नमस्कार करून विचारलें.
“खूब पयस सावन आयला माई, सामको थकला, भुकेला. कितेंय खावपाक मेळ्ळ्यार उपकार जतले .” दुस्वाशी साधू उलयलो.
“कितें खावंक दीवं तुमकां बाबा? आमीच हांगां कंदमुळां खावन दीस सारतात!”
“जावं तीं कंदमुळां माई, दी म्हाका!”
“तशें आसल्यार राव तर हांव रोखडीच घेवन येतां,” सीता खोंपींत वचून कंदमुळां घवेन येता.
” घेयात बाबा.. मात्शें फुडें येवन घेयात!” साधू फुडें वचूंक पावल घालता इतल्यान उजो पेटल्यावरी झटको लागून तो फाटीं सरता! अशें दोन, तीन वेळा जाता. ताका समजता लक्ष्मण रेगाची माया, मात्सो फुडें वचून बसता.
“ना माई, अशी भीक म्हाका नाका! म्हज्या म्हऱ्यांत येवन वटयेन भरून दी म्हाका दिता जाल्यार.”
“ना महाराज, म्हाका माफ करात! हांव ही लक्ष्मण रेग पार करूंक शकना, उपकार करून तुमीच येयात दोन पावलां फुडें.”
” तें शक्य ना माई तें शक्य ना!! हो म्ह‌जो हट्ट समज! तुका भीक दिवपाची आसल्यार म्हज्या पांयां कडेन येवन दी! आनी घे म्हजो आशिर्वाद. नातर हांव उपाशीच वतां हांगसरल्यान… पूण ताचे परिणाम तुका भोगचे पडटले.” तें आयकून सीता भियेता आनी विचारांत पडटा.
“आरे देवा, हे खंय फसले हांव धर्मसंकटांत एक वटेन लक्ष्मण रेग आनी दुसरे वटेन साधू बाबाचो हट्ट…।
“माफ करात लक्ष्मण दादा हांव एका भुकेल्ल्याक निराश करून परत धाडूंक शकना, म्हाका माफ करात!” आनी सीता ओंजळ भरून बाबा म्हऱ्यांत येता.
” घेयात बाबा, तुमचो हट्ट पुराय करतां…!” सीता भीक दिवंक, इतल्यान साधूचो भेस बदलून रावण प्रकट जाता.
” हां हां हां हां!! रावण हांव रावण, लंका पती रावण… ” सीतेच्या हातांक धरुन.
” चल सीते, आतां तूं ह्या रावणाची दासी! हो लंकेचो रावण सीता हरण करता ” रावण मोट्यान हांसता, सीता ताच्या हातांतल्यान सुटपाक तळमळटां.
” सोडा दुश्ट रावणा! म्हजो हात सोड!! एक अबला अस्तुरेचेर हात घालपाचे पाप करूं नाका आनी सत्यनाशाक आपोवणें दिवनाका.”
“सत्यनाश आनी लंकापती रावणाचो! हा हा हा हा!! सीते हो रावणूच एक नाश जावन आसा, कोण वाचयतलो तुका आतां! तुजो राम? तो तर ह्या रानांत व्यर्थ भोंवता, अस्तित्वांत नाशिल्ल्या भांगराच्या हरणाक सोदीत.” सीतेचो हात धरून तिका ओडून व्हरता, सीता रडून दुख्ख परगटायता, आपलेंच चुकलें अशें मनांतल्या मनांत चिंतून पश्चताप करता!

अविनाश कुंकळकार
7875237830