साहित्य मळार ‘महा’खवदळ

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

गोंयच्या साहित्यिकांक योग्य मान मेळपाक जाय : साहित्यिकांच्यो प्रतिक्रिया

पणजी : गोंयच्या शिक्षणीक श्रेत्रांत, मराठी पाठ्यपुस्तकांत भायल्या, खास करून महाराष्ट्रांतल्या साहित्यिकांचेच योगदान चड प्रमाणांत दिसता. गोंयच्या मराठी साहित्यीक-लेखकांक आंवाळो आनी महाराष्ट्रांतल्या साहित्यिकांक कुंवाळो असो प्रकार गोंयच्या शिक्षणीक पुस्तकांनी दिसून येता. ह्या मुद्द्याचेर बातमी येताच साहित्य मळार खवदळ पडला. गोंय राज्य शिक्षणीक संशोधन आनी प्रशिक्षण मंडळान (एससीईआरटी) अभ्यासक्रम तयार करपा खातीर नेमिल्ल्या मराठी संपादकीय मंडळान गोंयच्या लेखकांक जाय तसो वालोर दिवंक ना. म्हणल्यार, पांचवी ते णववे मेरेनच्या मराठी पाठ्यपुस्तकांत योगदान दिवपी लेखकां मदीं सुमार 80 टक्के लेखक गोंयां भायले आसात. हाचेर साहित्य मळावेल्या मानेस्तां कडल्यान गोंयकारांचेर अन्याय जाता अशी प्रतिक्रिया येवपाक लागल्या

एससीईआरटी हे स्वायत्त मंडळ आसा. पुस्तक तयार करपा खातीरची एक प्रक्रिया आसता. हे प्रक्रियेक पाळो दिला अशें दिसना, अशें नारायण देसाय हांणी म्हणलें. साहित्यांतले नवे प्रवाह, परंपरा आनी वैज्ञानीक दिश्टीकोन हांचो आस्पाव पाठ्यपुस्तकांत जावपाक जाय. गोंयच्या मराठी/ कोंकणी साहित्यिकांक योग्य मान मेळपाक जाय, अशें डॉ. नारायण देसाय हांणी म्हणलें.

……..

हो प्रकार हेतूपुरस्सर केलाः रमेश वंसकार

गोंयांत कोंकणी/ मराठी भाशेंत दर्जेदार साहित्य आसा. मात ताचो आस्पाव पाठ्यपुस्तकांनी जायना. हो प्रकार हेतूपुरस्सर सुरू आसा. हाचे आड आवाज उठोवपाची गरज आसा, अशें साहित्य सेवक मंडळाचे अध्यक्ष रमेश वंसकार हांणी म्हणला.

……………………..

थळाव्या साहित्याचो पाठ्यपुस्तकांत

आस्पाव जावपाकूच जाय : पांडुरंग नाडकर्णी

विद्यार्थ्यांक आपल्या वाठाराचो भूगोल, इतिहास, पावस, पर्यावरण हाची म्हायती मेळपाक जाय. हाचे खातीर थळाव्या साहित्यिकांचे धडे पाठ्यपुस्तकांत आसप योग्य थारता. अभ्यासमंडळ तशेंच परिक्षक मंडळान हो विशय गांभीर्यान घेवन पुस्तक तयार करपाक जाय, अशें मत शालान्त मंडळाचे आदले अध्यक्ष पांडुरंग नाडकर्णी हांणी उक्तायलें.

—————

दर्जो आनी थळाव्या साहित्यामदी समतोल आसपाक जाय : डॉ. मधू घोडकिरेकार

पाठ्यपुस्तकाचो दर्जो राखताना थळाव्या साहित्यिकांक पुस्तकात कशी सुवात मेळटली, हे विशीं धोरण आसपाक जाय. दर्जो आनी थळाव्या साहित्याक सुवात हांचे मदीं समतोल सादून हे धोरण आंखपाक जाय, अशें डॉ. मधू घोडकिरेकार हांणी म्हणलें.

…………………

मराठी ही गोंयकारांची आवयभास न्हय म्हणून…

गोंयच्या मराठीच्या साहित्य मळार दखल घेवपा सारके साहित्य मुळांतूच तयार जायना ही खरी वस्तुस्थिती आसा, हें आमी समजून घेवपाक जाय. मराठी राजभास जावपाक जाय अशें म्हणून जे म्हालगडे, तथाकथीत कोंकणी साहित्यीक आनी कार्यकर्ते बी, गोंयकार मराठी/कोंकणी साहित्यिकांचेर एससीईआरटीन केल्ल्या ह्या अन्याया आड पेटून उठ्ठले, रस्त्यार देंवतले, आंदोलन करतलें अशें आमकां दिशिल्लें. पूण आयज मेरेन तरी कांयच जालेंना, अशें कोकणी कवी प्रकाश द. नायक हांणी म्हणलें.

बरें साहित्य तयार जातलें जाल्यार कांय गजाली आमी मतींत घेवंक जाय त्यो म्हणल्यार : मराठी ही गोंयकारांची आवयभास न्हय म्हणून गोंयचे मराठी साहित्यीक जें मराठी साहित्य रचता ताका खास अशी बसका वा ठेवण मेळप कठीणूच. मागीर ते भाशेन गोंयकारां कडल्यान सकस आनी सुपीक साहित्य निर्माण जातलें आनी ताचो आस्पाव पाठ्यपुस्तकांनी जातलो ही अपेक्षा धरपूच निरर्थक. मागीर उपाय नासून पाठ्यपुस्तकां खातीर मराठी साहित्य महाराष्ट्रीयन लेखकांचेंच घेवचें पडलेंना?

भ्रश्टाचार फकत पयशांचोच आसना. जेन्ना कोणूय वशिलेबाजी करता तेन्नाय ताका भ्रश्टाचारूच म्हणटात. तेच वशिलेबाजींतल्यान एकाद्र्या मंत्र्यांच्या वा आमदाराच्या मामाक/भाच्याक अकादमीचें अध्यक्षपद दिवप जाता, तेन्ना तोवूय बी भ्रश्टाचारूच जालोना?

हांवें तर आयकलां त्या प्रमाण ‘सरकारी’ मराठी अकादमीचो मानादीक अध्यक्ष म्हणून फाटल्या एका तपासावन एकूच मनीस आसा. पूण नवे मराठी लेखक घडोवप तांकां शक्य जालेंना ही खरी वस्तुस्थिती आसा, जी तांणें कालच्या दिसाळ्यांतली खबर वाचून एकल्याक बरयलें लेगीत खंय — “गोंयांत पाठ्यपुस्तकांक लेखन करपी लेखक ना. तशे लेखक तयार जावंक ना, म्हणून महाराष्ट्रांतले घेतले. “मागीर ह्या अध्यक्षान खुर्चेक दसून कित्याक म्हणून रावंचें? हो आमचो प्रस्न आसा. तशेंच जे खुर्चेचो कार्यकाळ तीन वर्सांचो आसता थंय हो मनीस अध्यक्ष म्हणून बारा बारा वर्सां कार्यकाळ कसो भोगता? लज कोणाक दिसूंक जाय? सरकाराक काय सरकाराचें नेतृत्व करतल्याक? काय गोडाचे धेंपीक दोमळ्या भशेन खुर्चेक दसून रावपी असल्या पात्रांक? असोय आमचो प्रस्न आसा. कायद्याक सोडून जो खुर्चेक दसून रावता तोवूय भ्रश्टाचारूच.

काल सांज मेरेन मराठीविशींच्या भ्रश्टाचाराची आनीक एक गजाल कळ्ळी ती म्हणल्यार ह्या अध्यक्षान खंय आपल्याच मावस भावाक (जो गोंयच्या एका वृत्तपत्राचो संपादक आसा) ताका, योग्य मराठी साहित्यीकांक डावलून मराठी अकादमीचो साहित्य पुरस्कार जाहीर केलो खंय. (खरें फट देवूच जाणां बाबडो.) अशें आसत जाल्यार केदो व्हडलो भ्रश्टाचार हो! आनी मागीर अशाच वशिल्यान पुरस्कार मेळयल्ल्या साहित्यिकाचें साहित्य पाठ्यपुस्तकांनी येता जाल्यार त्या पाठ्य पुस्तकाचो दर्जो तो कितें आसतलो?

कोणूय म्हणतूय म्हाका, ‘तें तुका कित्याक लागता? तो आमचो अंतर्गत प्रस्न म्हणून!’ तांकां हांव सांगूंक सोदतां – ‘सरकारी येणावळ खर्च करून जर दोंगर पोखरून हुंदीरूच भायर येता जाल्यार तांकां आमी विचारतलेच’ कारण सत्तेर आशिल्लें सरकार हें सगल्यांचेंच!’कितें म्हणूया आनीक? “निर्लज्जम सदां सुखी” म्हणूया? काय?….