भांगरभूंय | प्रतिनिधी
नाटकांतल्या पात्रांक बेअरींग आसता. तातूंतली खरसाण मातशी लेगीत हालली काय प्रेक्षकांक कळटा. कांय अणभवी, गुणी, नट बेअरींगाचे घनतायेच्या गोपांत खूब तेंप आशिल्ले वरी सहज माचयेर पावल घालतात. कांय नट बरे आसतात पूण पार्ट करतां करतां ताका, तिका आपूण शेखर, मनोज, दिव्या, काव्या आसा हाची याद जावंक लागता आनी ताचो नाटकाच्या एकवटीत सादरीकरणाचेर मंचनाचेर आविश्करणाचेर परिणाम जाता. कांय जाणांक भुमिकेंत शिरून, रिगून बेअरींग घट्ट म्हणात वा सदळ म्हणात हातांत धरपाक जायचना. निमाणें मेरेन सादना, जमना.
जो लेखक आमचे मुखार आपली साहित्यकृती मांडटा, ताचेय बाबतींत हेंच घडटा. बेअरींगांत म्हळ्यार अणभवांत, चिंतनांत, निरिक्षणांत संचारिल्लो लेखकूच बरें कितेंय दिवंक शकता. ओलें ओलें. नाटकाचे तयारेक येसायांचे श्रम लागतात तशेंच साहित्य रचतना कश्ट लागतात. दनपारचें जेवण ताकतिकेन एकदांचें आटपून परत कामाक धांवप तशी साहित्य निर्मिती उलउल्यांनी, ताकतिकेन केली म्हूण ताकदी जायना.
साहित्य भितरल्यान येवंक जाय. तेन्नाच तें परिणाम सादूंक शकता. तेन्नाच तें वाचकाक आवडुंये. साहित्य आनी संगीत हातुंतूय साम्य आसा. आवाज लायतनाच गायक त्या स्वराच्या रियाझांत कितलो आसा, त्या संबंदीत रागाच्या सांगांतांत ताणें कितलो वेळ प्रामाणीकपणान सारला आनी भितरल्या देगणांतले उले आयकल्यात तें कळटा. सृजनशील साहित्याचेंय तशेंच. लेखक जिणे कडेन कितल्या गांभीर्यान पळेता, मंथन करता, कळाशेन मांडटा ताचेर ताचें बेअरींग कळटा.
तानपुऱ्याचें म्हळ्यार तंबोऱ्याचें जुळोवप मातशें हाललें जाल्यार ख्याल सादर करपी गायकाक त्या बेसूर प्रकरणाचो त्रास जावंक लागता. ते सुरेल जुळिल्ले तानपुरे आनी ताच्या वा तिच्या हातांतलें अपुरबायेन धरिल्लें ट्यून केल्लें स्वरमंडळ ह्या झोपाळ्याचेर गायक धोलता आनी रसीक आयकुप्यांक धोलयता, भिजयता. सूर केंद्रीत दवरपाचो तानपुऱ्यांचो आनी स्वरमंडळाचो एकवटीत परिणाम म्ह्त्वाचो. आयकुपाक तो गोड मंजूळ लागता. इतलेंच कित्याक, एसी हॉलांत थंडी वाडली काय थोड्या वेळान एकेकदां तबल्याचो सूर देंवता तेन्ना ते सुरार हाडपा खातीर, चडोवपा खातीर तबलजी हातोडी घेवन तें निटायेर घालता. नाजाल्यार तें संगीत कानाक गोड लागचना. बेसुरो परिणाम जाल्ल्यान आनी अपेशी थारिल्ल्यान ख्यालाची गाडी मुखार वचूंक शकना.
संगितांत तानपुरे आसतात तशें साहित्यकृतींत आशयाचो फोकस वा केंद्रबिंदू आसता. ह्या केंद्रबिंदू कडेन कथन निवेदन वतना कलात्मक रितीन, सौंदर्यपूर्ण रितीन, भूमितीय रितीन वचूंक जाय. आडकथा हाडून वा नाका आशिल्ले संवाद वा वाक्यांचे पाल्हाळ हाडून तें बेसुरें जाल्यार ती साहित्य रचना मुखार वचना. धागे विसविशीत जातात. तुट्टात.
लेखकाचें वाचन कितलें आसा हें ताच्या निर्मिती रचने वेल्यान कळटा. ओडेन अशें म्हणटा, बायरन तशें म्हणटा, ब्लेक अशें सांगता, पेस्सोअ अशें म्हणटा असलीं मुक्ताफळां परत परत उद्धृत करून कांयच फायदो जायना. माचयेवेलो पार्ट म्हत्वाचो, बेअरींग ताकदी जाय. आपूण कितें म्हणटा हें लेखक सांगचना. पेस्सोअ आपणागेर जेवपाक आयिल्ले वरी ताच्योच गजाली. लेखकांच्या नांवांचीं स्पेलिंगां येना जाल्यार जाता पूण तांचे विशीं कांय जाण फटासो मारतात. भारतीय साहित्यकारांच्या साहित्याचो गंध आसना. वेगवेगळ्या भारतीय भाशांतल्या साहित्यकारांचें अणकारीत साहित्य, साहित्य अकादेमी उजवाडायत आसता. तें वाचल्यार आपल्या देशांतलें, आपले संस्कृतायेंतलें, आपले शैलीचें साहित्य समजूंक आदार जाता. निसणीक पांवडे आसतात. पयलो पांवडो चडटकच मदीं पांवडेच नासत जाल्यार एकदम वयल्या पांवड्यार पांय घालूं येत? मदल्यान पडूंक जातलें. कोंकणी पांवड्या वेल्यान मोहन राकेश, बादल सरकार हांच्या नाटकांचो अभ्यास करिनासतना एकदम जर ब्रेख्त, शेक्सपियर आनी दारिओ फो हांच्या नाटकांच्यो गजाली सांगूंक लागत जाल्यार अशेंच जावं येता. ते खातीर भारतीय आर्विल्ल्या नाटककारांचो अभ्यास जाय. ते नाटककार शंबर नात.
साहित्याचें पीक तरतरून तातूंत पीक येवंक जाय. दाण्यांनी भरिल्लीं कणसां. खंयचीच कुणगी रिती उरूंक फावना. लेखकाचे घडणीक सेंद्रीय सारें जाय तेन्ना शेत घसघशीत फुलतलें. दुसऱ्यांनी जिरयल्ल्या पचयल्ल्या उश्ट्या विचारांचें सारें आपणें ह्या साहित्य शेतांत शिंपडावन कांयच पिकचेंना. धान्य जावंक जाय. तेन्नाच मागीर ताचेर उलोवं येता. कांयच पिकना जाल्यार त्या शेता विशीं चर्चा करून वाफ घालोवन अर्थ ना. बरोवंक जाय. नाजाल्यार फोव ना कातली सुको जागर जातलो.
मुकेश थळी
फोंडे
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
