समाजाच्योय वेदना जाणून घेवया

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आजकाल काळ कोणाचेर कसो घालो घालीत सांगू नजो. आमी सगळ्यांनी जतनायेन आनी जबाबदारेन वागपाक जाय. जिणेंत येवपी दरेका संकश्टाचेर मात करपाक कळाशी, धाडस जाय. आमचे भितर शिस्त जाय. बरे आचार विचार घेवन आमी समाजात वावुरपाक जाय. लोक जेन्ना बेफिकीर वागतात तेन्ना समाजांत अराजकता पातळटा. सगळ्यांच्यो संवेदना बोथट जाता. समाजाक सांवरपाक मनशा मदीं मनीसपण केळोवंक जाय.
दुसरी गजाल आयज रस्त्या वयले वाडटे अपघात, दर्यादेगे वयले अपघात हो चिंतेचो प्रस्न जाला. जेन्ना घरांतलो कर्तो संवरतो मनीस खिणां भितर ना जाता तेन्ना सगळ्यांकच खर धक्को दिवन वता. इतले बेगीन आपूण ह्या संवसाराचो निरोप घेतलो म्हणपाचें खासा ताकाय बाबड्याक खबर नासता. तांच्या घरच्यांक, आप्त, इश्टांकय बी ताचे मरण काळजाक चुरको लावन वता. हालीसरां अशो ह्यो घडणुको सर्रास घडटात. करतलो कितें?मरण कोणाक चुकलां? घडये आयचें मरण फाल्यांचेर धुकलूं येता, पूण चुकोवंक मेळना. जाचे ताचे नशीब. मनीस आपल्याच वायट बऱ्या कर्माची फळा भोगीत आसता. ‘आले देवाजीच्या मना तेथे कोणाचे चालेना.’ पूण, अवेळी आयिल्लें मरण पळोवन मनाक चर्र जाले बगर रावना. म्हणून मनशान मनशाक भियेना जाल्यार निदान देवाक तरी भियेवपाक जाय. चड मस्ती करून उपकारना.
मनशाचो मद मनशाक खाता. मनशान चडूय सुबेच वागपाक जायना. आपलीं कामां प्रामाणिकपणान करपाक जाय. मनीस धर्मान वागपाक जाय. खंयचेंच काम फाल्यांचेर धुकलूंक फावना. फाल्यांचो दीस कोणें पळयला? आपूण सदांच परफेक्ट आसलेलो बरो. वगीच दुश्टपणान वागून निश्पाप लोकांचे शाप घेवन जगपाक जायना. परिणाम ‘जाण्टीं करतात पाप आनी भुरगीं दितात जाप’ हें आमी जाणाच, म्हूण आमी सारकें वागूंक जाय.
आदी मनीस सैमाच्या सांगातान रावतालो. सैमाचो घटक जावन जगतालो. आतां मनीस काँक्रिटाच्या सांगातान जगता. कॅमीकल युक्त पदार्थ सेवन करता, यंत्राच्या अदीन जाला. वेंसनांनी बुडला. कोणाक कोणाचो पायपोस ना. आयज मनीस 60 ते 70 वर्सांच जगता म्हळ्यार अतिताय जावची ना. कारण आमचीं बदलती जिणेशैली आमच्याच मरणाक जापसालदार थारल्या हें न्हयकारून जावचें ना. खरें म्हणजे मनशाची जीण इतली सुंदर आसा, फकत तिचो आनंद घेवपाक कळपाक जाय. दिसरात पिरंगून- पिरंगून जगचे परस न जगिल्लि बरो. कितें आसता, मनशाक मोह जावपाक जायना. दुसऱ्याचो दुस्वास दिसूंक फावना. मद, मस्ती, घमेंड आसपाक जायना. तिडक येवंक जायना. आसा तातूंत समाधानी रावपाक शिकपाक जाय. वगीच पयसो- पयसो करून पयशांचो पूत जावंक जायना. आनी पयसो जोडटना मनीस तोडपाक फावना. वायट बुद्धीन वागून हाका ताका नागोवन, फटोवन पयसो सांठोवचो न्हय. आख्खी जीण दगदग काडून पयसो जोडचे परस मनीस जोडप चड गरजेचें. गरजे पुरतो पयसो जाय, पूण आमच्या गरजांक मर्यादा आसपाक जाय. मारूतीची शेंपडी कशी आमच्यो गरजो वाडतच रावतात. तें योग्य न्हय. हें खंय तरी थांबपाक जाय. मनशा कडेन चड पयसो घोळटकच व्यसनां येवजता. सुख, चैनी येवजतात. परिणाम मनीस पयशाक किंमत दिता, पूण मनीसपण विसरता. सगळ्या भानगडीचे मूळ पयशा कडेन येवन थांबता.
मनशान आपले भलायकेची काळजी घेवपाक जाय. भलायकेक जपपाक जाय. मात्तूय घाळ रावपाक जायना. एकदा दुयेंस दसलें की तुज्या खाणां जेवणाचेर गदा येता. खायन दिसता, पूण खावंक मेळना. असली वेळ कोणाचेर येवची न्हय. ‘जीव मारून जोत केले आनी जोत खाल्ले वागान’, असली गत जावंक जायना. मनशाचें वागणें बरें जाय. मनशान सदांच नम्र वागचें. तेमोज करपाक जायना. मागीर पश्चताप करपाची पाळी येता. काय जाण उखल्ली जीब लायली ताळ्याक करतात. परिणाम कितेंय जांव. कर्मा करून मेकळे जाता. काय मनीस आपल्या वाद्याचे आनी आपल्या फायद्याचे. ते भोळ्या बाबड्या लोकांक भुलोवन आपलें काम सादोवन घेतात. केन्ना केन्ना मनीस इतली अतिशयोक्ती करता तें पळोवन हांसचें काय रडचें तेंच कळना.
कोणाय मनशाची तोखणाय करतना ताका चडूय चण्या झाडार चडोवंक फावना. फाटल्यान लोक मागीर धजा मारतात. आसा फुकटची उतरां म्हूण वापरली म्हूण जाता? वाचतल्याच्या मनाक पटपाक जाय न्हय? बरें, तशी ती व्यक्ती कर्तृत्वी तरी आसपाक जाय. एकदा कोणेतरी म्हाका अमूक अमूक व्यक्तीचो सत्कार आसा. तुवें ताचेर चार शब्द उलोवंक जाय, अशें सांगलें. आतां म्हाका जर ती व्यक्ती आवडना जाल्यार हांवें तिचेर उलोवंक जायना. सगळेच पयशांनी जोखूंक जायना. ते व्यक्तीची तुस्त करून वगीच तोंडाची वाफ उडोवन ‘आपलें नाशें आनी जगभराचें हांशें’ करून कोणें घेवचें न्हय. जो कोण प्रामाणिकपणान, जिद्दीन आनी चिकाटीन कोणाच्याच दबावाक बळी पडनासताना काम करता, ताचेरूच नाका जाल्ले आरोप करपी लोक जेन्ना समाजात खुलेआम भोंवतात तेन्ना तकली सण्ण जाता. उतार पिरायेचेर केन्ना- केन्ना मनीस कायच्या काय बडबडटा. ताका भान आसना. आनी कांय संदीसादू लोक ताचो फायदो घेत आपलो गुप्त अजेंडा मुखार व्हरतात. अशा लोकांचेर कोणेंच विश्वासून रावूंक जायना.
आयज समाजांत चडसो लोक सुवार्थी आनी धोंगी वृत्तीन वागूंक लागला. समाज इबाडत चल्ला. अशा लोकांक लोकांनीच समाजांतल्यान बहिश्कृत करप योग्य थारतलें. समाजातले विचारवंत लोक लाचारवंत जातकच आनीक कितें घडटलें?

काशिनाथ अ. नायक
9158345844