भांगरभूंय | प्रतिनिधी
जे लोक ताचे विशीं निरर्थक विचारांचे बांद घालून आशिल्ले तांकांय रेवाक समजुन घेवंक इल्लो वेळ दिलो…. वर्सा वता तशे अणभवाचे बोल….
बाय कालय ती येवंक नाशिल्ली. विचारल्यार परती जापुय दिना. ओगी आसता.
“अशें तिका जालां कितें तर?”
“जाणं कोण”.
“आमकां काय व्हडलें समजना गो बाय.”
“बरें, हांव पळयता. पूण तुमी अशें तिचे कडेन वाकडेशें कित्याक पळयतात? तें तुमकां आवडना म्हूण काय ताच्या बऱ्या सभावाची तुमकां एलर्जी?”.
सगळीं ओगी रावल्यात तें पळोवन नेहाक वायट दिसलें. तांचे मानसिकतायेची ताका काकुळट दिसली. खरेंच आशिल्लें तें रेवाचे वेगळेपण, धिटाय, तांकां कांटो कसो तोंपतालो.” कितें म्हूण शाणेंपणा उजवाड घालता, वता थंय दिवे लायता !” अशें म्हणत तीं टिका करतालीं. स्वताचें समाधान करुन घेवपाक आनीक दुसरी नाशिल्ली न्हय.!!
“अशा कसल्या मनशाक जल्माक घाल्यांत?”
“आपलेच जातीचे बायल मनशेक पिळपाक पळोवपाची पिडेस्त नदर ही केन्ना सरळ करतलीं?”
फकत हांच्या तांच्या हाता खाला चिड्डत रावन हांणी वर्सा सारलीं. केन्ना आपली स्वतंत्र जीण जगपाची, स्वतंत्र विचाराचें ध्येय केन्ना आफडुंक पावलें ना. हें बाय… रेवा आपल्याक स्वताक घडयता. पूण तें हांकां मान्य जायना.
सगळ्यांक मोटो विशय आशिल्लो रेवाचें लग्न. व्हडलीं व्हडलीं आव्हांना पेलपाची, हाका गरज कित्याक?…. हाका जमता तरी कितें?
“बडक कशें, मारकुरो बैल, फकत तकली आसा म्हूण ना तर….” हीं….हीं…. हां…. हां. पयशे पडटात ताचेंच वटेन धांवपी रावपी हें! अक्कल!… खंयची….. कुडेपास्टच ती. फाटल्यान फकत विशय करुंन ताचेर चर्चा जाताली.
“तिका मार्ग दाखोवन फुडें वचपाक हात दिवचे बदला, तिची कुतां काडुन तिज्या कामांत आडखळ हाडटात”
सर्वेश म्हणटा तें आयकल्यार विश्वास दवरप कठीण. कितेंय पूण मांडणी काडची पडटली. करचें कितें तें समजना. हातुंत योग्य त्या व्यक्तींक आस्पावन घेवप गरजेचें. नेहान आपले बरोबर वावुरपी कांय बऱ्या मनशांच्या कानांर ही गजाल घालपाचें थारायलें. तांचें म्हणणें आयकुन घेतलें. एक वेगळी थाकाय ताच्या मनांक आफडुन गेली. मनांत ओलसाणेचो परमळ ताच्या निस्वार्थ बुद्धीक चैतन्य दिवन गेलो. खाशेले मळ काबीज केल्ल्याचें समाधान मेळ्ळें. झाडावेल्यान अचळय पिको आंबो पडचो आनी तो धर्तरे मांयन ताका तो “घे तुका, खा” म्हणचो अशेंच नेहाक दिसलें. तातुंत तें इतलें न्हावंक लागलें. ताका दिसलें तें समुद्राचे देगेर उबें रावलां आनी तो ताका उलो मारता.
“यो घाल पावल फुडें, हांव तुकाच रावतां….तुज्या पावलांक हांव राखतलो.” उतरां आयकुन नेहा काचाबुल जालें. “करचें कितें ताणें स्वताक उलो घालो.” व्हडली दाद मेळ्ळी ना. तरी तें केदो वेळ व्हडली होडी ताणींत दर्यात मुखार वचपाच्या वाटेत येस सोदपाच्या यत्नात रमलें.
“हीच ती वाट आसत काय? म्हाका समजता तेंच खरें आसत जाल्यार अर्दी वाट चलिल्याचें सार्थक जालें”. फुडें फकत म्हाका म्हजो टेम्पो असोच दवरपाची गरज.
“हो बुस्ट म्हत्वाचो”. नेहाचे मुखामळ साळकशें फुल्लें.
दर फावट कार्यावळींत वेगवेगळ्या वाठांरांतल्या नवोदीत कलाकाराक आसपावन घेत गेलें. वता वता थंय नेहान आपलें वेगळें विश्व तयार केलें. हाचे मुळ कारण आशिल्लें ताचें प्रामाणिकपण. ताच्या ह्या गुणांनी लोकांच्या मनांत घर केलें. रेवाची तोखणाय करता ती सहज पटत रावली.
“काय बरें गुणाचें चली तें रेवा”…
अपुरबायेचीं हीं उतरां आयकत कांय वर्सात तांकां रेवाच्या निस्वार्थीपणाचें दर्शन घडलें.
“काय बरें गुणेस्त भुरगें तें रेवा?” हय, हय खरेंच. म्हणत दर एकट्याक तें मनांतल्यान पटलें.
रेवा सरळ, सडेतोड बारीक बारीक लोकांच्या खबरांनी अडकून न पडपी. सरळ वाटेन आपल्या स्वतंत्र विचारांनी वचत रावपी. बरोबरच्याक मान्य नासतालें तांकां आपलो इगो आड येतालो. “हें कितें स्वताक चड शाणें समजता?”
“हय,”विचारल्यार भलतीच कितें फिलॉजोफी सांगता. ना तर जापच दिना. ओगी रावता. म्हूणनच तांणी ताका गर्विश्ठ समजुन कुशीक काडिल्लें. पूण नेहा ताका वळखतालें. रेवाच्या गुणेस्त, मायेस्त सभावाचो ताका अणभव आशिल्लो.
“गरीब, दुर्बळाक आदार दिवपी. तांची दुकां पुसपी. तांकां फावो तेन्ना कपडे, जेवण खाण दिवपी. हें रेवा अशें विचित्र कशें जावं येता.?” नेहान कांयच उलयनासतना सात आठ जाणांक आपल्या पंगडांत सामील करुंन घेतली. रेवाचें सगळें वेवस्तित चल्लां तें पळोवन तांणी रेवाचेर वांकडे बाण सोडटल्याकच बरो धडो शिकयलो.
समाजात मुखार वतल्यांक सहज हात दिवन वाट दाखोवपाची मेकळीक दिवपी मनशां खूब जाणांक मुसळ कशें दिसता. सगळ्यांनी रेवाचो बारीकसाणेन अभ्यास केलो.”एखादी चली जावं बायल जेन्ना सदाचेंच एके फास्केंतल्यान वचनासतना आपले स्वतंत्र असो वेगळ्या विचारांनी ध्येय गांठपाचो यत्न करता तेन्ना अशें घडपाक शकता.
रेवाचे विचार उंचेल्या पावड्या वेले ते सामान्याच्या तकलेंत बसप बरेंच कठीण. नेहा आनी इश्ट इश्टणींनी हेरांक ताचे पसुन मातशें वेगळायलें. रेवाक आपले वाटेन कार्य करपाची वेगळी वाट दिली. जे लोक ताचे विशीं निरर्थक विचारांचे बांद घालून आशिल्ले तांकांय रेवाक समजुन घेवंक इल्लो वेळ दिलो…. वर्सा वता तशे अणभवाचे बोल जिवीतांत आसपावतात तातुंतल्यान शाणेंपण, समज, समजीकाय गांठीक आपसुक घर करता. नेहा हांसलें. मनांत म्हणलें we can see through others only when we can see through ourselves.
– विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
