भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आनीक एक संवसारीक बायलांचो दीस उलगलो. कार्यावळी- घोशणाबाजी जाली, भोवमान जाले, तोंखेवप जालें, खेपपूय जालें… सगळें कितें सदचे वरीच. म्हजे सारकिल्ल्यांनीय आपोवणी आयली थंय वचून भाशणां ठोकलीं. थंय एक- दोगांक तरी किमान एक टक्के स्फुर्त मेळ्ळ्या आसत, अशी आस्त बाळगिली. खरें म्हळ्यार ही स्फुर्त दर दिसा, दर खिणाक आमी एकामेकांक वाटूंक जाय. फकत बायलो म्हूण न्ही. मनीस म्हूण. पूण मुळांत स्वताचें वेगळें अस्तित्व, एक वेगळी वळख आनी स्वताचें एक वेगळें व्यक्तिमत्वच समजूंक शकूंक नाशिल्ली आमी, कितलेय बायलांचे वा हेर कसलेय दीस मनयले म्हूण कितें बदलतलीं? मागीर दर दिसा बायलांचेर जावपी अत्याचारांचे, समाजातल्या असमानतायेचें सगळें खापर दादल्यांचेर फोडून आमी सुस्त न्हिदतलीं, फुडल्या संवसारीक बायलां दिसा मेरेन… तो मेरेन दादले कशे निधर्मी, क्रुर, भावनाशुन्य, फातरा काळजाचे हें सांगपाक आमकां उतरां कमी पडचीं नात. पूण तांच्या मदीं हे गूण रुजवणा घालपी आमच्या दर एकट्याच्या काळजांत मात आमी केन्नाच नदर मारचीं नात. आमकां केन्नाच कित्याक प्रस्न पडनात कांय? काल मेरेन हुंडक्यांनी रडपी म्हजो बाबुलो एक दीस रडपाचोच कित्याक थांबता? काल मेरेन भरभरून उलोवपी म्हजो काळजाचो कुडको आतां ल्हवू ल्हवू उलोवपाचेंच कित्याक थांबला? काल मेरेन म्हाका घरांत आदार करपी म्हजो भांगराचो भुरगो आतां घरांतलीं कामां करपाक लजता? काल मेरेन म्हाका मातशें खुपलें, दुखलें जाल्यार म्हजी काळजी घेवपी म्हजो अपुरबायेचो पूत आतां म्हज्या भावनांचो आदर करतना फाटीं फुडें जाता? खंय कितें बदल्लें, हाचो विचार केला केन्नाय आमी?
मनीस सभावांचेय वांटे घाल्यात
आमी मनशाच्या गुणांचे, सैमीक सभावाचे लेगीत वांटे घाल्यात. बायलांनी अमूक तरेन वागप आनी दादल्यांनी तमूक तरेन, हेंय ह्या समाजान आपल्याक जाय ते परीन थारावन उडयलां. जल्माक येतना दर एका मनशाच्यो भावना एकूच आसतात. तो खोशी जाल्यार हांसता, दुखलें- खुपलें कांय रडटा, ताका तिडक येता, मत्सर निर्माण जाता, मोग करन दिसता, लज दिसता ह्यो सगळ्यो गजाली सैमीक. त्यो जश्यो बायलांच्यो तितल्योच दादल्यांच्यो. पूण थंय ह्या समाजान ल्हवू ल्हवू आपल्याक जाय त्या तरेन शिमो- मेरो आंखल्यात. दादले कणखर आनी बायलां नाजुक म्हूण आपणेंच थारायलां. बायलांनी हांसपाचें, खिदळपाचें, रडपाचें आनी दादल्यांनी दिसल्यार लेगीत ह्यो सगळ्यो भावना मारून उडोवपाच्यो म्हूण ह्या समाजान नेम रचल्यात. राग येवप, दोळे मोठ्ठे करप हो दादल्यांचो विभाग. घरांत लेगीत परिस्थिती हाताभायर गेली काय बापायन दोळे मोठ्ठे करप हें आवयचें शस्त्र अशें मानून चल्ल्यात आमी. आनी ह्या सगळ्यां मदीं एकामेकांची काळजी घेवप, एकामेकांक सांबाळप, आदार दिवप, फाटीर मायेचो हात ओडप ह्यो गजाली आमी बायलांक बऱ्यो जमतात म्हूण थारावन मेकळे जाल्यात. दादल्यांनी काळजी घेवप म्हळ्यार फकत घरांत लागता तो पयसो आनी सामान पुरोवप आनी कुटूंबाच्यो भावनीक गरजो बायलांनी पुरोवप अशें वाटें घाल्यात आमी. आदींच ल्हान जाल्ल्या आमच्या कुटूंबांत मोग, विश्वास, माया, काळजी ह्या भावनांक घुस्मटपाक सोडून दिवप परवडटा व्हय आमकां? कोणे सांगलां दादल्यांक काळजी घेवंक जमना? कोणें सांगलां तांकां आदार दिवंक जमना? कोणें सांगलां तांकां घर सांबाळपाक जमना? ह्यो सगळ्यो भावना जल्मतनाच घेवन येना कोण, त्यो केळोवपाच्यो आसतात जाणीवपुर्वक. आमी मात त्यो मारून उडयतात दादल्यां मदीं.
पयलो धडो, घराच…
भुरग्याक जल्माक घाले उपरांत भुरग्याची बरी काळजी आवयच घेवपाक शकता हें आमी सर्वसामान्यपणान मानुनूच घेतलां. पूण त्या भुरग्याक जितली आवयची माया जाय तितलीच ताका सरभोंवतणच्या हेरांचीय माया, आपलेपण लागता. ताच्या पोशणा मदलो होय एक महत्वाचो भाग. आनी तातूंत ताच्या बापायची माया ही आवय इतलीच महत्वाची. बापायची भुमीका फकत ताका शिस्त लावपा पुरती, ताका शाळेंत हाड व्हर करपा पुरती वा आपल्या भुरग्याक कणखर करपा पुरती आसना. ह्यो सगळ्यो गजाली आवयूय करपाक शकता, करताय. भुरग्याक समानताय, आपलेपण, मोग, नमळाय आनी हेरां कडेन वागपाची तरा कळपाचो पयलो धडो ताचे आवय बापूय एकामेकां कडेन कशे वागतात तातूंतल्यान मेळटा. घरांत आवय बापूय एकामेकांचो आदर करनात, तांचे मदीं दर दिसा किजीलां जातात, बापूय आवयचेर हात उबारता, बायलेक किंकोत करता जाल्यार मागीर घरातल्या भुरग्यां कडल्यान समानतायेची अपेक्षा कोणे कित्याक बाळगुची? घरांत मुळांत बायलांनी अमुक तरेन वागप आनी दादल्यांनी तमुक तरेन हे वांटे घाल्ले आसत जाल्यार मागीर फुडाराची पिळगी ह्योच वांटण्यो समजत व्हड जातल्यो. हें बदलतलें जाल्यार आमकां आमच्या घरांतले चित्र पयली बदलचें पडटलें. जाणीवपुर्वक, कश्ट घेवन…
बदल घडत आसा…
नामनेचो पत्रकार समर हळर्णकारान आपल्याक भुरगे जातकर नोकरी सोडून घर सांबाळपाचो निर्णय घेतलो आनी बायलेन काम चालू दवरलें तेन्ना खूब जाणांचे दोळे मोट्टे जाल्या आसतले. तांच्या व्यक्तिगत निर्णयांक समाजाच्या सांणीर घांसून घांसून चूक काय बरोबर हें पटोवपाचोय यत्न जाला आसतलो, मात ताचो तांकां कसलोच फरक पडलो ना. उरफाटे वेळोवेळ एकामेकांक आदार दित तांणी स्वताच्याच न्हय जाल्यार समाजांतल्या कितल्याश्याच जाणांच्या आयुश्यांक एक नवें वळण दिलें. ‘इंडिया लव प्रोजेक्ट’ सारकेल्ल्या एका सुंदर सामाजीक माध्यमातल्यांन सुरू केल्ल्या उपक्रमाक संवसारभरांतल्यान मेळिल्लो प्रतिसाद पळयल्यार हाचो प्रत्यय येता. धर्म, जात, लिंग हाच्या पलतडीन वचून नातीं जोडिल्ल्या कितलेशेंच जाणांच्यो काणयो तांणी जगा मुखार हाडल्यात. हावेस एकूच, हो समाज अदीक सुंदर करप. काळजी, मोग, माया नाशिल्लो मनीस हे करूंक शकतालो व्हय? तशेंच उदाहरण तामिळनाडूंतल्या कोयंबतूर वाठारांतल्या अरुणाचलम मुरूगनंथम हाचे. आपल्या वाठारांतल्यान बायलांचे मासीक पाळये वेळार जाल्ले हाल पळोवन तांचे खातीर कमी पयश्यांत सेनिटरी पॅड तयार करपाचो हावेस बाळगुन, समाजा कडल्यान विरोध सोंसून लेगीत वावुरपी हो दादलो. बायलांचो विशय म्हूण मानिल्ल्या मासीक पाळये सारकिल्ल्या गजाली कडेन एक दादलो संवेदनशिलतायेन पळोवंक शकलो तो काळजी आनी माया आसा म्हणूनच न्हय. कितल्याश्याच बायलांचे बाळटेर करपी दादले दोतोर, भुरग्यांक तपासपी दोतोर, शाळेंत शिकोवपी शिक्षक, हॉटेलांतले रांदपी आनी आमचे दादले राजकारणी लेगीत काळजी आनी आस्था आसा म्हणूनच तर हें सगळें करपाक शकतात. आनी तरीय आमी मानून चल्ले काळजी ही बायलांची मक्तेदारी म्हूण? केन्ना बदलतले आमी? एकत एका बायलांच्या दिसा पुरते?
अन्वेषा सिंगबाळ
9923442746
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
