भांगरभूंय | प्रतिनिधी
नकारात्मकतेक स्वीकारून तिच्यांतल्यान शिकप आनी उपरांत तिका फाटीं सोडप, हें प्रगतीचें रहस्य आसा.
कांय जाण दोन मिनटां खातीर खंयूय मेळ्ळ्यार पुरो, प्रस्न विचारून तकली खावन सोडटात. नुस्त्या बाजारांत मेळूं, भाजी मार्केटांत मेळूं, रस्त्यार मेळूं, लग्न सुवाळ्याच्या बुफेंत दावल घालून हुड्डमेथी काडटना मेळूं, तकली खालीच समजा.
म्हजो एक मित्र म्हजे कडेन खबरी मारतालो. आरे तुज्या त्या कामाचो वेळ जालो मरे, हांवें म्हळें.
अमूक मनीस थंय येवपाचो आसा, ती पिडा टाळपा खातीर हांव उसरां वतां, ताणें म्हळें.
हांवें विचारलें, कित्याक पूण? मित्रान जाप दिली – तो दोन मिनटांत अशी तकली खाता की फुडलीं दोन वरां तकलीफोड जालीच समजा. मित्र बडबडलो.
कित्याक? हांवें विचारलें.
कायचेकाय प्रस्न विचारता. सगळ्यां हुजीर. अर्थहीन. वाद घालपाची कायम खुमखुमी. तावातावान झगडिल्ले भशेन. गरजे भायर. हांकां टाळप हो बरो उपाय.
वयल्या आवाजांत झगडिल्ले भशेन किंळच्यो मारता आसत जाल्यार ताका इतिहासीक नाटकांत पार्ट दिवया मरे. हांवें विनोद करून विशय सोंपयलो. तो गेलो.
हांव विचारात पडलों. कांय जाण प्रत्यक्ष मेळटकच त्रास जाताच. पूण कांय मनशांची याद लेगीत जाली जाल्यार फुडलीं दोन वरां दुख्खाचीं, न्हयकारी विचारांचीं वचूं येतात. दुयेंत आसतकच चड जतनाय घेवची पडटात. कांय बडबडे लागोळे मित्र अशा वेळार भितर रिगतात. कितें जालें, कशें जालें, ताका अशेंच दुयेंस जाल्लें, तेन्ना अमूक दोतोर केलो, निदान सारकें जालेंना, दोतोरूय तसलेच, ताका वखद माल पडलें, अडे परिणाम म्हळ्यार सायड इफेक्ट सुरू जाले, पांय सुजपाक लागले, अशे सल्ले दित रावतात. राग आयलो तरी खणखणीत जाप दिवप अशक्तपणाक लागून शक्य नासता. मुर्खां कडेन खंयचेच पातळेर वचून उलोवं नजो. हांचे कडेन वैजकी शिक्षणाची तज्ञता आसा? म्हाका एकदां जोर आयिल्लो. विसव घेवपाक घरा राविल्लों. खबर घेवपाक आयलां, अशें म्हणत एक प्रकरण भितर सरलें. सगळ्यो टेस्ट्स बी केल्यो मरे? म्हणजे डेंग्यू, मलेरिया बी? तुका सुकी खांक येता पळे, मात्शी रक्त चांचणी करून पळे… तो बडबडत आशिल्लो. हांवें खुणेनूच तुजे सल्ले पाळटां अशें ताका सांगलें. कोविड चांचणीय केली अशें मुद्दमूच सांगलें. हे लोक उलोवन उलोवन थकनात. आमी हांकां आयकून आयकून थकतात. खरें दिसतलें तुमकां, हो कथीत इंटेलेक्च्युअल (टणटणमारी) प्रश्नकर्तो तेन्नाचे अकरावी एसएससीक चार खेपे फेल जाल्लो. टायपिंग हो विषय तेन्ना आशिल्लो, तातूंत लेगीत हो नापास जाल्लो. म्हाका मेडीकल लेक्चर्स दिता.
कबीराचीं पुस्तकां आयज ऑनलायन विक्रेक लागून जगभर प्रसारीत जायत आसात. कबीराच्या पुस्तकांचे वेगवेगळ्या भाशांतले अणकार. आमकां मूळ हिंदी भाशेंतल्यान वाचून आनंद घेवंक मेळटा ही समाधानाची गजाल.
कबीराचो हो दोहा पळेयात.
अंतर मन में झूठ है, ऊपर दिखे प्यार।
ऐसे पाखंडी लोग से, कबीर करे तिरस्कार॥
अर्थ: जे भायल्यान बरे दिसतात पूण भितल्ल्यान कपटी आसतात, अशा कुच्छित्री न्हयकारी लोकां पसून पयस रावचें. अशा लोकांचो विचार लेगीत करचो न्हय. एका विचारवंतान म्हळां – टॉक्सिक लोकांक तकलेंतल्यान उडयतना अपराधी समजूं नाकात. ही गजाल तुमच्या शांती आरोग्या खातीर भल्याची थारतली.
नकारात्मक लोक कागाळी, पिरंगण, रड हांच्या प्रेमात पडिल्ले आसतात. तांच्या उपस्थितीक लागून हेरांचें आंतरिक पर्यावरण खदूळ जाता. प्रदूशीत हवा तात्काळ वेदना दिना, हळूहळू पुल्मांवांक दुबळीं करून सोडटा. त्याचप्रमाण नकारात्मकतेच्या दीर्घ काळाच्या संपर्काक लागून स्पष्टता हळूहळू नश्ट जाता. ताकाच लागून संवसारांतल्या जण एकल्याक सुदारपाक वचून शाणपण ना तर तांचे पसून अंतर राखप, स्वताक इन्शुलेट करून घेवप हेंच आत्मसंरक्षणाचें कट्टें आसता.
ऊर्जा संसर्गजन्य असता. भावना आनी दृष्टिकोन लोकांमदीं अदृश्य पांवड्यार पातळत वतात. नकारात्मक मनांच्या लागसार वचप म्हळ्यार आपल्या पांयांचेर फातर मारून घेवप. तांचे पसून पयस रावन आपणे सकारात्मक ल्हारां पातळायत रावंक जाय.
ही बोधकथा पळेयात. एकदां एक शिष्य एका गुरूंकडे आयलो. ताणें आपल्या सरभोंवतणचे शिष्य आनी लोक कशे क्रूर, रफ, मत्सरी, दुश्ट जाल्यात ताची कागाळ केली. गुरू शांत आशिल्लो. ताणें ताका नितळ उदकान भरिल्लो एक तोप आनी तिंताचो एक थेंब दिलो.
“तींत तातूंत ओत,” गुरून सुचोवणी केली.
शिष्यान आज्ञा पाळ्ळी. सोमतेंच तोपांतलें पुराय उदक काळें जालें.
मागीर गुरून विचारलें, “शाई वेगळी करून दाखय.” शिश्यान म्हळें, “गुरूजी, हें अशक्य आसा. आख्खें उदक बदललां.”
गुरून मागीर शिश्यान समजायलो,
“नकारात्मक लोक म्हळ्यार तो शाईचो थेंबो. ते थेंबे संख्येन खूब आसपाची गरज नासता. जर तूं तातूंत बरोच तेंप बुडून उरलो, जाल्यार तूं पयलीं सारको उरचोना.”
टाळप म्हळ्यार दुबळेपण न्हय. ती स्पष्टता. गुरून शिष्याक शाई कडेन वाद घालपाक वा ती तर्कान पातळ करपाक वा सतत शुद्ध करपाक सांगलेंना.
शांती राखप हो सुवार्थ न्ही; कोडूसाणीन भरिल्लें मन जगाक शाणेपण, सर्जनशीलता वा प्रेम दिवंक शकना. अंतर राखप म्हळ्यार क्रूर वागप वा दुस्वास करप न्हय. नकारात्मक लोकां पसून पयस रावप म्हळ्यार नकार न्ही. तो त्याग न्ही—तर उत्क्रांती आसा.
जो मनीस आंतरिक शांतीक म्हत्त्व दिता, ताणें अशा मित्रांची निवड करूंक जाय जे विचारांचो विस्तार करतात, करुणेक चड खोल आनी व्यापक करतात. प्रेमाक अर्थ, चैतन्य, थंडाय हाडटात.
कसल्याय रूपांत नकारात्मकता आयली तर ती जीवनांतलो आनंद पचपचीत करून उडयता. सकारात्मक विचार, आत्मचिंतन आनी कृती हे वरवीं आमी नकारात्मकतेचेर जैत मेळोवंक शकता. नकारात्मकतेक स्वीकारून तिच्यांतल्यान शिकप आनी उपरांत तिका फाटीं सोडप, हें प्रगतीचें रहस्य आसा. अप्रिय गजालींची केन्नाच याद करूंक फावना. नकारात्मक लोकांचे अपमान वा कडू यादी हांकां मनाच्या आयदनांतल्यान भायर मारूंक जाय. भितर येवंक सोदपी काळखी विचारांक धांवडावंक जाय. हो मनाचो दिसपट्टो व्यायाम, स्वाध्याय आनी सराव जावचो.
मुकेश थळी
फोंडे
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
