भांगरभूंय | प्रतिनिधी
ह्या दिसांनी सुटी न्हय घरांत सगळीं बरीच मजा करतात न्हय?
“पोट भरुन खातात ते भायर मम्मा इल्लें अपुरबायेन खावयता तेंय खातात.”
“व्वा! काय बरीं पळयात तुमचीं मम्मा पापा.”म्हणलें बावलेन.
“हय आमची खूब अपुरबाय जाता” नेहा बडबडपाक लागलें.
“आजी, आजोय बी आमची अशीच करताली म्हूण केन्ना मम्मा बी सांगता.” रेवान म्हणलें.
“तुमीय तशीच बरीं भुरगीं “.
सगळीं एकामेकां कडेन उलयत रावलीं. रेवा, रमा, रती, रायन, श्वेता उलयत रावलीं. इतल्यांत बायुलाची बावली नाचत रावली. तिका पळोवन भुरग्यांनी अदमास काडलो. कितें तरी बरें घडलां आसतलें. ही नाचता ताका कितें कारण आसतलें? खरेंच तशेंच जाल्लें. तिणें निहालान बरयिल्ली जुवानाची काणी वाचपाक सुरवात केली.
जुवानाक जसो कुतु आवडटालो तशीं ताका सुकणीं आवडटालीं. सुकण्यां भशेन उडटना तें मागीर फुडें फाटी पळयना. म्हाका सुकण्या भशेन पांखांटे लावन उडपाक जाय म्हूण तें मेरे वेल्यान धांवलें. तेन्ना सटकन फोंणकुलांत पडलें. फोंणकुल ल्हानशें. ताच्या व्हीस्तुदाक माती सारवली. पूण तें सटकन उठलें. लागलें उडपाक. ताका व्हडलें दुखलें ना.
तें रडलें ना?, रेवान विचारलें.
“मातुय ना “. ताका दुखलें आसत तरी उडपाचे उमेदीन तें व्हीस्तुद, माती सगळें विसरलें. गायत सुकण्यांक पळयत गावंक लागलें.
“पळयलें!? कितलें उमेदी तें ?!”म्हणलें रायनान.
दुसरे दिसा येतकच तें मेरेर परत परत धांवपाक लागलें. ताच्या दोनुय वांटांनी सुकण्यांची जायती भिरीं दिसलीं. सुकण्यांच्या तोणांत किडी, गांयडोळ बी आशिल्ले.
“ते कित्याक ?”.
“पिलांक खावंक व्हरपाक “. निहालान बरयिल्लें.
“सुकणीं इतलीं चिंव चिंव करतालीं. मजा येताली. जुवाना वाऱ्या भशेन धांवत सुटिल्लें.
“कांय दीस तें अशें उडत, धांवत रावलें. सुकण्यांची ल्हान पिलांक उडटना पडटात तें तांणें पळयलें. ताका खूब आनंद जालो. नांक तोणाक माती लागली. पूण ती पुसली. मेर, तण, माती, उदक, फोणकुल ताजी इश्ट कशीं जालीं. ताका
तशें करतना मजा येताली. घरांतली आजी ताका अपुरबायेन सांगताली.
“बाये सांबांळुन आं “.
सुटी पडली की ताचो हो वावर सुरु जातालो. मांय बरोबर शेतांत वचप जाय तशी भाजी बुड्डप, ल्हान बिदुल भरुन
भाजयेक उदक घालप. तवशीं, भेंडें, वाल, चिडकी, कांदे व्हरुन आपले जाणटे आजेक दिवप. आजेन मागीर पांयाक तेल काडप. “बायेक बरी उकडे तांदळांची पेज, सकाळी तिजान करुन पियेवपाक दिवप.
“कितली अपुरबायेचें जुवाना. शेतांत नाचता गायता. सुकण्यां सांगातान रावता. मजा करता.”
सगळी बावली सांगता तें आयकुन अजाप जाली. तांकां खरीच उमेद जाली. त्या दिसांनी रातीचे कोले कुय…कुय करताले. कोल्याचे भिरांतेन जुवाना मांयक तेंकुन न्हीदतालें.
“बाये भिये नाका, हांव सांगाता आसा. कोले शेतांत मुगुसांक खावंक, कणगां, मुळे बी उस्तुवपाक आयल्यांत.”
जुवाना मागीर शांत जावन न्हीदतालें. कसलोच आवाज नासतालो. पूण कोले बरोच वेळ नाच करताले. दुसरे दिसा कांय भेंडे बी मोडुन वडयिल्ले दिसताले. मांय आनी हेर घरचीं सगळें परत जाग्यार घालतालीं. कांय कडेन आडो केल्लो आसतालो. कोल्यांक आड्या भितर येवप शक्य नासतालें. सगळी रोयिल्ली भाजी इबाड नासतना बरी उरताली.
जुवानाक दुसरे दीसा सगळी भाजी पळोवन खोस जाताली.
उदक पिवन, किड धरतना बकीं पळोवन जुवाना केन्ना केन्ना बक्या फाटल्यान धांवतालें. साळोऱ्याचो आवाज ताका आवडटालो. हेर शेवण्याचो आवाज ताका आयकत रावन दिसतालो.
निहालान बरयिल्लें तें बावली बरे भशेन तांकां सांगताली. त्या शेतांत जुवाना सुटयेंत मजा करतालें. ताका सुटी येता म्हणल्यार भोव खोस जाताली. सुटी सोपता म्हणटासर सगळें शेत माथ्यार घेतालीं.
“मांय शेता वचपाक बरें दिसता. म्हूण सांगुन तें तिच्या व्हीस्तुदाक धरुन धांवत शेतांत वतालें. केन्ना “शेतांत येतांच” म्हूण हट करुन बसतालें. माशान आजी ताका मागीर “बायेक व्हर गो बरोबर’ म्हूण मांयचे बरोबर ताका धाडटालीं .
सुटी म्हणल्यार जुवाना शेतांतली आपली व्हडली भोंवडी करुन खूब खोशयेन रावतालें. मेकळे मळ, वारो, शेत, भाजी, सुकणीं, मुगुस, कोले, कावळे आनी अपुरबायेचो कुतु जुवानाचे दीस भांगरावरी लकलकावन खोस दितालीं.
बाय जुवाना ताका लागुन सगळ्याचे मोगाचें आनी अपुरबायेचें जाल्लें.
व्वा ! म्हणलें सगळ्या भुरग्यांनी… मजेन हांसत घरा गेली…..
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
