भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अक्कलशुन्य लोक सगळ्याच मळांचेर आसतात आनी जे बरे प्रामाणीक लोक आसतात तांकां ते लोक काम करपाक आडखळ हाडटात. आपणाक कळना हेंच तांकां कळना.
हालींच एक कावळ्याची गजाल वाचली. कावळो खंय गरूडाक घांस काडपाचें धाडस करता. धाडस न्हयच तें मुळांत. पिसायपण तें. कावळ्याचें सवंग गरूडाचे फाटीर बसता. ताच्या गळ्याक किंवाट्यान घांस काडटा. गरूडाक पिडीत रावता. चोंचायत रावता. गरूड ताका प्रतिसाद दिना. कावळ्याक किंमत दिना. कावळ्या कडेन झूज खेळना. सगळ्यांत मुखेल गजाल म्हळ्यार तो आपलो मोलादीक वेळ इबाडिना. आपले मर्जी प्रमाण हो गरूड विमानाचें उड्डाण जावचें तशें एकदम उंच उंच भरारी घेत रावता. उड्डाण जितलें उंच नेटान जाता तितलें श्वास घेवपाक त्रास जातात. मागीर ऑक्सिजनाच्या उणावाक लागून गरूडाच्या गळ्याक घांस काडीत रावपी कावळ्याची गुटली आनी पोटली सकयल कोसळटा.
हे काणयेंत खूब बोध आसा. आमी कावळ्यां वांगडा वाद घालपाक वेळ वगडायतात. तांकां लायकी आसना. आमी उंच उंच विचारांचे तेंगशेर रावचें. अज्ञानी, अहंकारी लोकांक समजून घेवपाची इत्सा आसना. थंय आडनदर करची. ते दुबळे लोक आपशींच पडटले. कावळ्या भशेन. आपल्या कर्मांनी. सत्याची ताकदूच तेदी आसता.
गरूड कुपांक भिनात. ते उंच उंच भरारी मारतात. गरूड कावळ्यांक आमुडपाक वांगडा गुंडे घेवन भोंवनात. तीं पिशेपणां मनीस करता. बोल्सांत फातर घेवन भोंवता. कावळ्यांक आमुडचे परस कोगूळ गायता ती आयकुची.
एका वैमानिकान सांगिल्ली ही गजाल. विमानाच्या पायलटान. तो आंतरराष्ट्रीय विमान उड्डाणाचे सेवेंत आशिल्लो. वांगडा सह वैमानीक आशिल्लोच. माराण, फोग वा फारपेट जावचो तशें खूब मोट्यान खंय वादळ जालें, उंचायेचेर. तें सुरू जावपाची सुलूस लागतनाच पायलटान रडाराची हवामान शिटकावणी मतींत घेवन विमान एकदम खूब खूब उंचायेर व्हेलें. थंडसाणीन उंचायेर घिट्ट्यो घालीत दवरलें. सकयल टम्म, टुम्म, घम्म, ठो ठो आवाजांचो वादळाचो फोग चलिल्लो खंय. पांच मिणटांनी थांबलो खंय. पावस पडूंक लागलो. पायलटान विमान ल्हव ल्हव करून सकयले पातळेर हाडलें. वादळ थंडावल्लें.
हो पायलटूच सांगता – अर्दकुटे लोक कावळ्यां भशेन पिडूंक लागले काय उंच विचारांच्या उंच उंचायेर वचात. सगळ्या आवाजां पसून पयस. गरूड वयर वता तसो. ते मूर्ख खरशेतले. मागीर तुका जाय तशें तुजें विमान चलय.
लिलीपूट आनी गलिवराची काणी सगळे जाणात. लिलीपूटांची तकली ती केदी? गलीवर केदो हें तांच्या आकलनांत येवं नजो. तकली वयर केल्यार दर्यादेगेवेल्या लिलीपूटांक गलिवराचो बूट आसा तो बोट कशी दिसता. कारण ते जळारां परस ल्हान. शाणे गलीवर आसात तांणी लिलीपूटांच्या कर्कश आवाजांक, करांदायेक भीक घालूंक फावना. गलीवर हो गलीवर आसता.
शिंव हो शिंव आसता. कोल्यांनी सगल्या यंत्रणांचें अपहरण करून, आपल्या वाड्यांचेर राज्य हाडलें आनी ल्हवूच शिंवासनार बसले म्हणून ते राजा जातले भोवूच… आनी ताचें टॅन्शन शिंव घेतले भोवूच.
शिंवाक कितें प्रमाणपत्र जाय? शासनाचें आय कार्ड जाय? पुरस्कार जाय? आदार कार्ड जाय? शिंवां खातीर पुरस्कार जाहीर जातात. चार चार वर्सांचे वांगडाच. मदीं कोणें तरी परतो बी केल्लो खंय. तोवूय दितले दिसता ती रिती सुवात भरपाक. शिंवान थंय वचून लायनींत रावन अर्ज भरपाचे? काय तांची शिफारस कोल्यांनी करपाची? कसले पुरस्कार तर ते मड्याचे? जे प्रदान करतात, बहाल करतात तांकां पुरस्कार म्हणटात. दिवपी आयोजक सोपस्कार काडटात. शिंवाक शिंवपण ह्या पुरस्कारांनी आसा? मागीर कित्या खातीर हे भोगस्ताळे?
शिंवाक पडलां भोव? ते आवांताद ऑर्राद आसतात. तांकां सुरक्षा रक्षकांची सोडात कोणाचीच गरज आसना.
एका लेखकाचें वाक्य म्हाका याद जाता. मनशाचे मोटवे वृत्ती पसून हांव खूब खूब उंच विहरत आसतां.
मुकेश थळी
फोंडे
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
