विद्यार्थी होय मनिसूच

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

मात, भोवतेक शाळा, म्हाविद्यालयांक अर्जूनाक किराचो दोळोच दिसतालो, तसो निकालूच दिसता.

रातीं उपरांत फांतोड, मागीर सकाळ जाता, अपेसा फाटल्यान यश येताच येता. नापास जावप हो शेवट न्हय, तर तो नवे सुरवातीचो धडो, हें कोणेंच विसरूंक फावना. विद्यार्थ्यांनी तर हें घट मतींत दवरचें. गूण उणें आसले म्हणून त्या विद्यार्थ्याचें मोल कमी आसता अशें ना. दरेक भुरगें हुशार आसता, मात ती हुशारी वेगळ्या मळाचेर आसता. थाॅमस अल्वा एडिसनान ‘मंदबुद्धी’ असो शेरो मारून शाळेंतल्यान काडिल्लो. मागीर आवयन ताका घराच शिकयलो. ताणें बल्ब, लायटी सयत हजारभर सोद लायल्यात. अल्बर्ट आयन्स्टायनाचें फुडें कांयच जावचें ना, अशें शिक्षक म्हणटाले, पूण ताणें नोबॅल किताब जिखलो. डाॅ. कलाम हे सामके सामान्य विद्यार्थी, पूण लेखक, मिसायल मॅन, राष्ट्रपती जाले. चार्ली चॅप्लीन, रवींद्रनाथ ठाकूर, सचिन तेंडुलकार हेय व्हडले शिकूंक नात. मात तांचे कर्तृत्व मळबा कडेन सर्त करता. बारावेचे परिक्षेक चलयेक ना बसयल्यार बरें, अशें शाळेन पालकांक सांगतकच ते चलयेन जीव दिवपाची घडणूक मुरगांवां घडली, ती काळजाक घाय करपी. शिक्षणीक निकालाचे सर्तींतल्यान हें घडलां जाल्यार चड भिरांकूळ.
धावेचे परिक्षेंत 100 टक्के निकाल येवपाक जाय म्हूण यत्ता णववेचो निकाल खूब खर लायतात. इकरावेकूय हेंच करतात, असो उक्तेपणी आरोप जाता. आतां न्हय, ही ‘परंपरा’ 1980 च्या दसका सावन चालू आसा. मागीर निकाल लागलो काय खबरो, जायराती. फाटलीं 13 वर्सां निकाल 100 टक्के, 37 विद्यार्थी विशेश श्रेणींत..!! सगले विद्यार्थी आपलेच शाळेंत येवचे हो हाचे फाटलो उद्देश आसता. विद्यार्थ्यां कडल्यान मागीर भरपूर फी, देणग्यो बी घेवपाक मेळटात. हालीं तेंपार संमेलनां, खेळां दिसूय पालकांच्या बोल्साक खार घालून मनयतात. पालकूय 100 टक्के निकाल दिवपी शाळेंतूच भुरग्यांक घालतात. पूण हे शिक्षणीक सर्तींत सामान्य भुरगीं फाटीं पडटात. मागीर मुरगांव सारकी घडणूक. निकाल शंबर टक्के लागचोच, पूण ते सर्तींत भुरग्यांची जीण शुन्याचेर वच्ची न्हय. निकालाची भिरांत, पालकांचे- शिक्षकांचें चेपण, हेर गजालींची आवड निर्माण जावप, मुळांतूच अभ्यासांत रूच नासप अशा कारणाक लागून विद्यार्थी फाटीं पडटात. फाटीं वास्कोचेच एके शिक्षण संस्थेंत आत्महत्या जाल्ल्यो. ताचे फाटल्यान ड्रग्स, प्रेमभंग, अभ्यासाचो ताण आशिल्लो, असोय आरोप जाल्लो. खरें म्हणल्यार शिक्षण संस्थेन हाॅस्टेलांतल्या विद्यार्थ्यांचे नदर दवरूंक जाय. मात, भोवतेक शाळा, म्हाविद्यालयांक अर्जूनाक किराचो दोळोच दिसतालो, तसो निकालूच दिसता. शिक्षणीक मळाची ही शोकांतिका.
विद्यार्थ्यांची आत्महत्या करप, शाळा सोडप, तणावा खाला गुन्यांव करप हो संवेदनशील आनी समाजाक आत्मपरिक्षण करपाक लावपी प्रस्न. विद्यार्थी सर्वांगान कुशळ जातलो, हाचे कडेन शिक्षकांचें लक्ष आसपाक जाय. ताचे कलागूण विकसीत जावंक जाय. आतां नव्या शिक्षण धोरणा खाला शिक्षक हो कलागुणांनी उपाट भरिल्लो आसूंक जाय खंय. ताका अभ्यासक्रमा भायल्योय गजाली शिकोवंक कळूंक जाय आनी हें करतनाच विद्यार्थ्यांक सांबाळूंक जाय. नापास जालो म्हणजे जीण सोंपली, असो विचार भुरग्यांच्या मनांत येवप म्हणजे आमची शिकवण, संस्कार खंय तरी चुकतात. विद्यार्थी मार्गदर्शन नाशिल्ल्यान नापास जावं येता. ताका उजू वाट दाखोवंक जाय. समुपदेशन, अतिरिक्त मार्गदर्शन दिवंक जाय. ताचे कडेन संवाद वाडोवपाक जाय. गूण हेंच बुद्धीमत्तेचें माप, ही पद्दत चुकीची. निकाला परस भुरग्याचो शालेय जिवितांतलो प्रवास चड म्हत्वाचो. ताका शाळा, शिक्षण जल्मभर याद उरपाक जाय. पावला पावलार उपेगी पडपाक जाय. विद्यार्थ्यांक फक्त आंकडे, गुणांचो म्हाल हे नदरेन पळयनासतना मनीस म्हूण पळोवचें. ताकाय भाव, भावना आसतात, हें विसरचें न्हय. आमची शिक्षण वेवस्था, संस्था तितली तरी संवेदनशील आसची.