ल्हान पिरायेचेरुच संस्कार जावचे

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

वर्सभर तवनासपणा करून अभ्यास जावंक ना म्हूण परिक्षेच्या काळांत काॅपी सारक्या गैरमार्गाचो वापर करप ही अनैतिकपणां.

भुरग्यांची पिराय संस्कारक्षम आसता. ल्हान पिरायेचेर जावपी संस्कार तांचो फुडार थारायत आसतात. तेन्ना प्रत्येक पालकान, घरांतल्या जाण्ट्यांनी भुरग्यांचेर वेळांत वेळ काडून जाता ते परीन संस्कार करपाक जाय.
शाळकरी जिवितांत परिक्षेंत काॅपी करून पास जावपाची संवय लागिल्लीं भुरगीं फुडले जिणेंत यश मेळोवपाक शाॅर्टकटाचो वा गैरमार्गाचो वापर करूंक पळयतात. जुंवानपणांत पांय दवरतना काॅपी करपाची संवय लागिल्ल्यान फुडाकार अशें करपांत कांयच चुकीचें ना, हेवूय तांकां केन्ना कळना. काॅपी केल्ल्यान आपूण परिक्षेंत पास जावं, मात फुडल्या वेव्हारीक जिवीतांत परिक्षेचे प्रसंग हे पावलां पावलांर येवपाचे आसात. त्या वेळार म्हजे बुद्धीची आनी विवेकाची कसवटी लागतली, तेन्ना आपणाक कोण मजत करतलो, हाचो विचार एकलोय करीना. तांकां हे बाबतींत पयलीं सावनूच मार्गदर्शन जावपाक जाय.
काॅपी करप म्हणजे ज्या विद्यार्थ्यांनी वर्सभर प्रामाणिकपणान आनी नेटान अभ्यास केला, ताचेर अन्याय करप, काॅपी करप म्हणजे मेहनतीक कुशीक उडोवन शाॅर्टकट सोदपाची संवय आंगाक लावन घेवप. वर्सभर तवनासपणा करून अभ्यास जावंक ना म्हूण परिक्षेच्या काळांत काॅपी सारक्या गैरमार्गाचो वापर करप ही अनैतिकपणां. परिक्षेचे पेपर सोडोवपाक अनैतिक मार्गाचो वापर करपाची संवय विद्यार्थ्यांक फुडले जिणेंत भ्रश्टाचारान, गैरप्रकारान पयसो जोडपाची संवय लागतात. तांकां ताचें कांयच दिसना. एकदां खावपाची, कमिशन घेवपाची, मुखार वचपाक कितेंय करपाची संवय लागली काय मनीस एकार एक चुको करीत रावता. तो स्वताकूच आवर घालपाक शकना.
सदांच कोणा वांगडा रावचें तर जर जाच्या विचारांत आत्मविस्वास आसा, ध्येय पूर्ण करपाची हिंमत आसा, वृत्तींत खरेंपणा आसा, जाचें पुराय आयुष्य हें सुगंध दिवपी गुलाबा सारकें आसा, ताची संगत धरची. मनशाचो सभाव ताचे वांगडा वेळ पासार केलो काय कळटा. तेन्ना कोण बरो इश्ट, कोण वायट हाची पारख भुरग्यांक आसपाक जाय. निदान काॅलेजींत वचप्यांक तरी हें कळपाक जाय. आयज इंटरनेटाचेर बरे – बरे सुविचार, बोधवाक्यां मेळटात. सकाळीं उठून एक सुंदर वाक्य तयार दवरात आनी ते स्वताकूच म्हणात. ताचेर विस्वास दवरात, ताचे प्रमाण कृती करपाचो यत्न करात. व्यक्तीमत्व विकासा खातीर हाचो खूब बरो परिणाम जाता. समाजांत कश्टांतल्यान वयर सरिल्ल्यो व्यक्ती आसतात, तांचो आदर्श घेयात. दरेका मनशाचो अभ्यास करात आनी तांचे बरे बरे गुण आंकांत केळोवपाचो यत्न करात.
मैदानाचेर वचात
हालींची भुरगीं मैदानाचेर दिश्टी पडनात. साहजिकूच तीं मेकळे हवे पसून सतत पयस उरतात. आतां भुरग्यांक मोबायलाचें, लॅपटाॅपाचें व्हड प्रमाणांत पिशें लागलां. साहजिकूच तांचे नदरेचेर ताचो परिणाम जातना दिसतात. पयसुल्लें पळोवपाक अडचणी येतात. सगल्याच घरांनी ही समस्या आसतली.
भलायकी तज्ञांच्या मतान, भुरग्यांनी उणींच दोन वरां तरी सुर्याच्या वतांत मेकळेंपणान खेळपाक जाय. सतत मोबायल फोनाचेर आशिल्लायन दोळे इबाडपाची समस्या वाडल्या. दोळे थकतात, जळजळ तशेंच दुख जाणवता. वक्ल लागता. पालकांनी भुरग्यांक, शिक्षकांनी विद्यार्थ्यांक हे बाबतींत सादूर रावन मोबायला पसून पयस करपाक जाय. तांकां मेकळे हवेंत भोंवडावन हाडप, खेळाच्या मैदानाचेर खेळपाक सक्तीचें करप गरजेचें. आयज फक्त शाळेचे टिमींत खेळपीच विद्यार्थी मैदानाचेर दिसतात. हेर भुरगीं दिसनात. कोंयडे बाल, गड्ड्यांनी, लगोऱ्यो हे खेळ नाच्च जाल्यात. लंगडी, कबड्डीय खेळपीय भुरगे उणे. फक्त शाळेंतले भुरगे हे दोन खेळ खेळटात.
मोबायल फोन, लॅपटाॅपाचो शक्य तितलो उणो आनी फक्त कामा खातीरुच वापर करपाची संवय आंगांत मुरोवप गरजेचें. भुरग्यांनी देवनागरीक टायपिंग करपाक शिकचें. हालींची भुरगीं फक्त रिल्स पळोवपाक ह्या साधनांचो वापर करतात. हें चुकीचें. कारण एकदां ताचें वेसन लागलें काय मागीर अभ्यासा कडेन आडनदर जाता.
जिवितांत दरेके संदीचो फायदो घेयात, पूण कोणाच्या विस्वासाचो नाका. जो जसो आसा, ताका तसोच स्विकारात. नाती निभावप सोंपें जातलें. आपलेपणाच्या नात्याक केन्ना दुराय खबर नासता. कारण कव्हरेज क्षेत्राच्या भायरुय मनाचो संपर्क आसता.

गजानन बा. नायक भाटकार
शिवकृपा, आल्त- पर्वरी