म्हजें अस्तित्व शेणलां

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

हांव सगळ्यांचे आवडीचो जाल्लों. सगळ्यांक पळोवन हांव धादोशी जातालों. भुरगीं तर म्हज्या जळां-मळां भोंवत आसतालीं.

ते पोदेर गेलें आनी तें उंडेय गेलें! एक काळ आशिल्लो जेन्ना सगळ्यांक हांव जाय आशिल्लो. म्हजे विशीं कोणीय कितेंय विचारल्यार घरच्यांक जें फीत चडटालें पळय तें मागीर शेजाऱ्यांक कितें त्यो बडायो आनी फकत म्हज्यो तोखणायों सांगप… त्या वेळार लोक म्हाका मुंबय सारक्या व्हड शारांतल्यान मुद्दम घरा हाडटाले. ल्हान भुरग्या भशेन तें म्हजी जतनाय घेताले. पूण तेन्ना जायत्या जाणांक म्हाका विकत घेवपाक परवडनाशिल्लें. 

जेन्ना घरच्यांनी म्हाका वापरांत हाडलो, तेन्ना हांव इतलो व्यस्त आसतालों की सकाळ-सांज म्हज्या आवाजाक उसरपतूच नासतालीं. सांगचे म्हणल्यार म्हाका वापरांत हाडप चड ताकतिकीचें काम अशें नाशिल्लें. कोणीनूय म्हाका वापरूं येतालो. म्हाका आयकुपाक घरच्यां बरोबर शेजारीय बी एकठांय जमतालीं. हांव सगळ्यांचे आवडीचो जाल्लों. सगळ्यांक पळोवन हांव धादोशी जातालों. भुरगीं तर म्हज्या जळां-मळां भोंवत आसतालीं. तांकां हांव एक अप्रूप असो दिसुये. म्हजी खाशेली गजाल म्हणल्यार पदां, गायनां, बातम्यो, कोण मेलों, कोण शेणलों हें धरून पुराय जगाची कर्मकाणी म्हजेच वरवीं सगळ्यांक कळटालीं. तशेंच टॅप रेकॉर्डर म्हणूनय हांव काम करतालो.

त्या वेळार टिवी नाशिल्ल्यान सकाळीं फुडें गायनां आयकुपाक जाण्टें म्हज्या नादांत मग्न जातालें, जाल्यार तीनसांजच्या वेळार नेण्टें पिक्चराच्या पदांनी वा खेळाच्या बातम्यांनी गुंथून वतालें. घरांत कसलोय सण वा सुवाळो आसल्यार हांव सारको चकचकीत हीरो कसो दिसतालो, कारण हेर वस्तूं सोडून म्हाका बारीकसाणेन नितळ करताले. सगळ्यांच्या तोंडा वयलीं साकर कशी लोक म्हाका वागयताले. एकाद्रो कोण दुख्खी आसत जाल्यार आपलें मन रिजवपा खातीर म्हजो उपेग करून म्हज्यांत भुलून वताले आनी आपल्या मनाचें समाधान करतालें.

पूण आता सगळेंच उरफाटें जाला. मोबाईल, टिव्ही, कंप्युटर आनी हेर वस्तुंक लागून लोकांनी म्हजेर विसर घाल्या. आतां सादो फोन न्ही तर स्मार्ट फोन लोक वापरतात. तांका म्हजी नसाय जाल्या. आता हांव सगळ्यां घरांनी आसून लेगीत खंय तरी घरातल्या एका कोनशाक पडून आसता. ह्या पुराय संवसारांत हांव एकलो-एकसुरो जाला. दीस आनी रात म्हजो आवाज आयकुप्यांक आज म्हजो उगडास पसून येना. आताच्या भुरग्यांक तर हांव कोण आनी म्हजें काम कितें हें लेगीत खबर ना. हें चिंतून म्हजें मन विरुसता. ह्या जिवितांत हांव शेंणला. कांय जाणांनी तर, घरां-घरांनी भोवून पोरणें सामान एकठांय करप्यांक म्हाका विकून उडयला, जाल्यार कांय जाणांनी तोडून-मोडून म्हाका भुरग्यांच्या खेळण्यां मदी उडयला. आयज  म्हजी परिस्थिती अशीं जातलीं म्हूण हांवें केन्नाच कल्पना करूंक नाशिल्ली.

एक वेळ आशिल्लो जेन्ना हांव म्हजेर उक्तायिल्ल्या मोगाक भुलून वतालों. हांव जरी ‘ट्रान्झिस्टर रेडिओ’ आसलो तरी लोक म्हाका आपल्याच घराब्याचो एक भाग म्हूण समजताले. पूण आयज त्याच घरांतल्या घयरावान आनी धुल्लान म्हजें अस्तित्व खंय तरी शेणला… हांव मोनो जालां. 

– शिवानी नायक, वास्को