भांगरभूंय | प्रतिनिधी
सुकणीं, जनावरां, मळब तशीच धर्तरी हांचें एकामेकां कडेन नातें आसा, हें आयकत सावन भुरग्यांक बरें दिशिल्लें. तितलें सारकें समजलें ना. पूण बावली सांगता तें बरोबर आसता ही तांकां खबर आशिल्ली. त्या दिसा बायुलागेर मेळटकच सगळ्यांनी आपलें मनांतलें मांडलें.
“म्हजी मम्मा मुंयांक लेगीत पडिल्ली साकरेची चिमटी तशीच खावपाक सोडून दिता”. रेवान सांगलें.
“उळउळ्यो मुयो हांगां थंय धांवतात, व्हाजांतल्या झाडाचेरय आसतात. पूण केन्नाच घास मारीनात. काळ्यो. पूण साकरेच्या वासाक खंयच्यान येतात कळना.” म्हणलें सतीशान.
“मात्सो गोडाचो देवा म्हऱ्यात लेगीत आसल्यार थंय ह्यो मुंयो पावतात” श्वेतान म्हणलें.
सकाळीं झाडांक उदक घालपाक वता थंय मोगरी फुलिल्लीं, दसणीचे फुलांचेर ह्यो उळउळ्यो मुंयो दिसतात. सरळ हातार चडटात. धांवतात पूण बरी मजा येता. तांकां हाता वेल्यान धांवतना पळोवन. सट्कन कपड्याचेर येतात. बावलेन सांगलें सगळ्यांक.
“हय कांय फावट कांय मुंयांक रांकेन वता तीं पळयल्यात आमी”. म्हणलें रेवा आनी रेवतीन
“उळउळ्यो मुंयो न्हय, मातशो तांचे परस व्हड कांय सरळ रांकेत वतात.”
“तांचे तें सारकें नेमान वचप पळयतकच आमकां इश्कोलांत पीटीक सर उबें करता चलुंक लायता. केन्ना केन्ना मैदानार जावं नाच करतना, केन्ना आमच्या देवीचे दिवज पेटयतात, जावं पुरसांव काडटात तेन्ना अशी शिस्त दिसता ” म्हणलें बावलेन.
“म्हाका तर अशें दिसता आमी तांचेच कडल्यान शिकल्यात! काय !?” म्हणलें रायनान.
“तांचेच कॉपी केलां काय म्हूण”. बावली आनी भुरगीं एकामेकां कडेन उलयत आशिल्लीं.
“कितेंय आसुं बरें तें कोणाकडल्यानुय घेवचें. शिस्त आसतकच मनशाचें जिवीत बरें घडटा. वेळा वेळार अभ्यास केल्यार चड जड जायना. काम करपाक मनांत उमेद येता.” बावली सांगता तें आयकुन इल्लेशे मुंये कडल्यान कितलेंशेच शिकपा सारके आसा म्हूण तांका खूब उमेद जाली. भुरग्यांक दिसलें आमी इतलीं व्हडलीं शाणीं, बुदवंत म्हणटात तें बेठेंच.
“आकारान ल्हान जरी आसली, दिसपाक काळी तरी पळयात कितलीं तरी गुणांनी भरिल्ली… मुंय.
“आमी काळीं म्हूण कांय फावट तांचे कडेन तोंड वांकडें करुन पळयतात. ” सरस्वतीन सांगलें.
“जल्मताच आमकां जायते बरें गुण आसतात . ते सांबांळुन आमी दुसऱ्याच्या बऱ्या खातीर तांचो उपेग करपाक जाय”. बावली म्हणटा तें सगळें आयकतकच भुरग्यांक अजापुच जालें.
“म्हणल्यार आमी खूब करुंक शकतात, मनांत थारायल्यार ” रायनान सांगलें.
“आपल्या म्हऱ्यात शेजारा रावपी लोकांक पिडेस्ताक, दुख्खी, गरजीवंताक आदार म्हणल्यार व्हड”, बावली उलयली.
“मनांत आमी सगळे एक ” हें आसप गरजेचें. आमी सगळीं मनशां एकच. कोण गिरेस्त, दुर्बळ, आसुं पूण एकच मनीस जात ” हें मनांत समजुन घेवया. सगळ्यांक आपलीं मानुया. हें मुंये कडल्यान तशेंच ल्हान ल्हान गजाली, ल्हान तणाच्यो काडयां कडल्यान शिकुया”
“फस्काची काडी केदी ल्हान आसता, तशीच उज्याची कीट कुसकुटा येदी दिसता पूण पळयात कितले बळ आसता. देखून कोणाक केन्ना ल्हान समजुवचें न्हय . तांका वायट म्हणचें न्हय. तांकां वायट वागोवचें न्हय.” बावली उलयत रावली. कांय वेळान भुरगी आपसांत बडबडपाक लागलीं.
“आमी जायते फावट अशें करतात तें चुकीचें आतां कळ्ळे”.
“आमकां स्वताक सुदारपाचे उपाय बावली सांगतली.
कितेंय पूण मांडणी ती आमकां दितली. सगळ्या भुरग्यांनी एकाच बरोबर मोट्यान म्हणलें.
“हय, हय” सांगतां. हे सगळें तुमच्याच हातांत आसा. दुसऱ्याक विचारपाची, कॉपी करपाची मातुय गरज ना. घरा वतकच हांवें जें सांगलां तें परत मनांत हाडात. पप्पा, मम्मा, आजो , आजी, शेजारी, इश्ट सगळ्यांक ल्हवु ल्हवु सांगत रावात आज ना फाल्यां वाट मेळटलीच. सगळेच बरें तेंच खावया, पूण बरें खातना आयतार, बुधवाराक इल्लें
कोडु वखद पिवया. बरें जिवीत जगपाक गरज ताची. सगळ्यांक हें सांगपाक जायच.
“एकवटांत व्हड बळगें आसता” बरें कितेंय समजावंक मात्सो वेळ लागत. पूण यत्न करता ताका फळ मेळटाच. बायुलाची बावलेन सांगलें तें सगळ्यांक घरा वचून घरातल्याक सांगपाची उमेद जाली. तीं धांवत गेली. पूण वतना सगळ्यांनी बावलेक म्हणलें… जादुचे बावले, देव बरें करुं.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
