भांगरभूंय | प्रतिनिधी
त्या राती सगळेच तिच्या उतरांचो विचार करपाक लागले. पूत अभ्यासाक बसलो… भियेवन न्हय, पूण जापसालदारकेच्या भावनेक लागून.
एक दीस सांजवेळार घोवान सहज दारांतल्यान म्हणलें, “आयका, हांव थोडो वेळ इश्टां वांगडा भायर सरतां.” बायल कपड्यांक घडी घालताली. तिणें घोवाक पळयलें आनी शांतपणान म्हणलें, “बरें आसा… चल मजा कर.श्र” हरशीं ती सदांच इश्टां वांगडा भायर सरतां म्हणल्यार बेगीन यो, गाडी सवका सांबाळून चलय, अशा रागान सुस्कारो सोडत शिटकावणी दिवपी. पूण त्या राती किरकिर, सुस्कारो, प्रस्न ना—फकत शांत स्वरांत “बरें आसा… चल मजा कर.” आयकून घोव अजापीत जालो.
कांय वरां उपरांत पूत, निर्षेंलें तोंड करून हातांत एक पेपर घेवंन रांदचे कुडींत आयलो. “मम्मा,” ताणें उण्या आवाजांत म्हणलें, “म्हज्या मॉक परिक्षेचे रिजल्ट आयल्यात… आनी तें वायट आसात.” ताणें हलक्या आवाजांत पेपर दाखयत म्हणलें. तिका आपल्या अभ्यासाची कितलो हुस्को आसा तें ताका खबर आशिल्लें. तिगेलो सदींचो उपदेस—“अभ्यास सोडून फुकट वेळ घालयल्यार रिजल्ट वायट येतलोच”—हें सगलें आयकुपाक तो तयार आशिल्लो. पूण तिणें फकत मान हालयत म्हणलें, “बरें आसा.” आयकून पुताक अजाप दिसलें. ताणें विचारलें, “आज फकत बरें आसा?” तिणें ल्हवूच म्हणलें, “हय. तुवें चड कश्ट अभ्यासाचेर लक्ष केंद्रीत केल्यार फुडले फावट तुमकां बरे गुण मेळटले. ना जाल्यार वर्स परतून रिपीट करचें पडूं येता. निर्णय तुजो. हांव तुमकां दोनूय परीस्थितींत आदार दितलें.” तो गोंदळून थंयसून भायर सरलो.
दुसऱ्या दिसा दनपारां धूव घरा आयली. तिच्या तोंडार ताण स्पश्ट दिसतालो. “मम्मा,” तिणें थरथरते आवाजांत म्हणलें, “हांवें गाडयेक धपको दिलो… गंभीर अशें कांयच घडूक ना, पूण गाडयेक चेंप पडलां.” तें आयकून आवयन चलयेचेर भुवयो वयर काडून रागान आड्डली ना. तिणें शांतपणान म्हणलें, “बरें आसा. फाल्यां गॅरेजींत व्हरून गाडी दुरुस्त कर.” आयकून चली स्तब्ध जाली. “तुका राग आयलो ना?” तिणें विचारलें. आवय हलकें हांसून म्हणलें, “राग जाल्यार गाडी सुदारतली व्हय? फुडले फावट चड जतनायेन गाडी चलोवची.”
घरांतल्या सगळ्यांक प्रस्न पडलो—हीच आवय? जी दर एका गजालींचो रोखडो ताण घेवन रागार जावपी? आतां ती इतली शांत, स्थीर आनी सुखी कशी जाली? निमाणे त्या दिसा सांजवेळार सगळ्यांनी तिका बसयली. घोवान म्हणलें, “तु ह्या दिसांनी सामके वेगळें वागता. कितेंय जालें तरी तुका राग येना. सगळें बरें आसा न्हय?” तिणें मोगान तांचे कडेन पळयलें आनी म्हणलें, “सगलें बरें आसा. म्हाका आतांच एक म्हत्वाची गजाल कळ्ळी.”
ती फुडें म्हणलें, “म्हज्या ताणांतल्यान तुजें जिवीत सोंपें जायना. हांव तुका सल्लो दिवंक शकता, मोग दिवंक शकता, आदार दिवंक शकता. पूण तुजें जिवीत हांव तुजे खातीर जगूंक शकना. तुवें घेतिल्ल्या निर्णयांच्या परिणामांक तुका तोंड दिवचें पडटले—मागिर बरें वा वायट आसूं.” ती थोडी थांबली आनी सांगलें, “बरीच वर्सां हांव सगळ्यांचो हुस्को घेतालें. तुका कळाव जाल्यार म्हाका हुस्को वाडटालो. भुरग्यांची ग्रेड उणी जाल्यार स्वताक दोश दितालें. कितेंय मोडलें जाल्यार राग येतालो. कोणाक वायट दिसलें जाल्यार तें सुदारपाचो यत्न करतालें. पूण आतां समजलां—म्हजो हुस्को कोणाचेच प्रस्न सोडोवंक शकना; फकत म्हजी मनशांती भंग जाता.”
पुतान विचारलें, “म्हळ्यार तुका कसलोच फरक पडना?” तिणें मोव आवाजांत म्हणलें, “उरफाटें. म्हाका खूब काळजी आसा. पूण काळजी घेवप आनी नियंत्रण दवरप ह्यो दोन वेगळ्यो गजाली. हांव तुजेर मोग करतां, पूण तुजो ताण हांव म्हजे तकलेर घेवचें ना. तुजेर मोग करप, मार्गदर्शन करप आनी गरज पडटा तेन्ना तुज्या वांगडा उबो रावप हें म्हजें कर्तव्य. पूण तुमचें काम—स्वताचें जिवीत जगत निर्णय घेवन परिणाम स्विकारप.”
त्या राती सगळेच तिच्या उतरांचो विचार करपाक लागले. पूत अभ्यासाक बसलो… भियेवन न्हय, पूण जापसालदारकेच्या भावनेक लागून. धूव स्वता गॅरेजींत गेली, दुरुस्ती पळयली आनी विमो कसो करतात तें शिकली. फुडले खेपे घोव भायर सरलो तेन्ना ताणें तिका स्वता फोन केलो—मागणी खातीर न्हय, पूण आदराक लागून. ल्हवू ल्हवू घरांतल्या वातावराणात बदल दिसूंक लागलो. आतां कोणेंचय भियेवन वागप नाशिल्ले. सगले आपल्यो चुको मान्य करपाक लागले आनी तातूंतल्यान शिकपाक लागले. कारण कुटमांतल्या एका मनशान शांती वेंचली—आनी ती शांती सगळ्यांक पातळ्ळी. जेन्ना एक मनीस सगळ्या गजालींचेर नियंत्रण दवरपाचो यत्न सोडून दिता, तेन्ना हेर लोक स्वताचेर नियंत्रण दवरपाची जबाबदारी स्विकारतात. अशें तरेन मानसिक शांती संसर्गावरी पातळटा.
सुदिन वि. कुर्डीकार.
8275425404
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
