भांगरभूंय | प्रतिनिधी
तुमचींच भुरगीं तुमकां कितें सांगता तीं उतरां आयकतकच समजीकाय, शाणेपणुय येतलें, अपमान कळटलो.
त्या दिसा “नचिकेताची” काणी वाच म्हूण सांगली खरी. पूण कोणेंच व्हडलें कानां मनार घेतलें ना. आजकाल सगल्यांक खूब कामां आसतात. फकत बेकार आसतात ते रिटायर्ड जाल्ले. सगल्यांक दिसता तांकां कांयच कामां ना.
“पूण तांची स्वताची तरी कामां आसात न्हय तांकां ?”
“बरोबर”. म्हणलें जाणट्या रतनदादान.
“तुमीय जाणटे जातले रे. तेन्ना तुमी आतां कितें म्हणटा तें तुमकां याद जातली.”
“तेन्नाचें तेन्ना पळोवया. आतां चिंतप बरोबर न्हय”.
“म्हणुनच तुमकां दुसऱ्या कडेन मागचें पडटा. तोंण फाफुडचें पडटा. आमी अशें करुं ना.”
केन्ना पयशाची गरज पडल्यार, तुमी पयशे मागुंक नात, अशें म्हणटात तुमी”
“हय. सामकें खरें.”.
“पूण आतां संवसार बदलला न्हय.”
“म्हणल्यार कितें आरतो काय परतो जाला?”
“तुमकां लज दिसना म्हूण सांग”.
“तातूंत कितें व्हडलेशें वायट धरपा सारकें कांय ना. गरजेक मागले मागीर दिले परत. लज बी आमी व्हडली धरना”.
“हेंच तें. हांव म्हणटां. तुमकां स्वताचो स्वाभिमान ना. गुळगुळीत फातर सळसुळीत. थीर खंय कांयच ना.”
“तशेंय आसत. तुमचे भशेन जावपाक आमका जमना. पूण आमकां तुमीच घडयल्यात न्हय.”
“तुमचें तें मेळत तशें कितेंय उलोवप बी आमी शिकोवंक ना तुमकां”.
“चुकता आसत आमचें. अशें म्हूण आमी वायट न्हय”.
“हांव वायट खंय म्हणटां तुमकां ?”
“अपमान बी म्हणल्यार तेंच तें .”
“तशीं आमची फकांडां बी आमी आयकुन येवंक ना.सोसना आमकां”
“आरे, पूण तुमच्या बऱ्याक सांगता तेंय कळना तुमकां”.
“तुमकां आमचो इतिहास नाका. तुमकां सगले बोरींग दिसता, न्हय?”
“आपल्या मनशाचें जाणुन घेवन फायदो कितें अशें दिसता?”
“आमकां मान दिवपाचो ना बरें. पूण तुमी तुमच्या मनशाक लेखपाक जाय काय नाका. तेंय तुमी करीनात.”
“आमची दुनिया वेगळी. आमी कसलोच भेदभाव करीनात. सगळीं सारकीं.”
“आमी खंय केलां असलें? तरी आमकां स्वाभिमान आसाच.”
दुसऱ्याचे ओंजळेंतल्यान उदक आमी पियेनात.”
“तुमी खूब त्रास काडले. तशें तुमकां जाय म्हूण तुमी केलां. आमकां त्रास घेवपाक आवडना. आज आमकां संगणक, एआय हांणी आमचीं कामांय हलकीं केल्यांत. व्हर्क फ्रोम होम. हाचें सारकें काम म्हणल्यार नशीब पळयात”.
“म्हणूनच म्हणटां तुमकां इतली मेकळीक मेळटा. तुमी खूब जापसालदारकेन वावुरपाक जाय. आळशी खंयचे.”
“सॉरी, तुमी चुकीचो समज बाळगुन बसल्यात आमचेंविशीं . खरेपणान आमीय मनीसुच आमकांय मन आसा. समजता”
“तुमी बेठेच आमचे विशीं गैरसमज करुंन घेव नाकात”.
“तशें वायट आमच्या मनांत येना. पूण तुमचें फुडें कितें वायट जावचें न्हय म्हूण सर्तक करतात तुमकां”.
“कळटा, समजता आमकां तुमी आमचे वायट कित्याक मागतले?”
“हें पळय जें कितें करता, वागता तें बाउस जाता, हें जाणांत न्हय?”.
“बरें केलें ताका बरें” अशें म्हणलें म्हूण खरेंच तशें… आमी जाणां आयचें आज, फाल्यां चें फाल्यां.
“तसो हिशेब बी कांय नासता. तुमी बेठेच मेळत तशी जुळवा जुळव करतात”.
“मान्य आसा गिन्यानी व्हड लोकांनी बरयलां तें अणभवांतल्यानुच. पूण आयचे नवे पिळगे विशीं. तांकां काम करपाक नाका बी म्हूण तुमचो समज जाला तो सामको फट”. आमकाय वाचप, बरप , वागप
समजता.” इतलेंच तुमचे भशेन आमी अमकेंच करता ताचे आमकां पेरगांव घालपाक कळना.
“बरें आसा. वचुनी कांय वर्सां. तुमचींच भुरगीं तुमकां कितें सांगता तीं उतरां आयकतकच समजीकाय, शाणेपणुय येतलें, अपमान कळटलो.
“तशें विचारलें ना तर हांव मत मांडीना. कळटा. ज्याका मोल कळना ताचे वासपुसेक वचना”.
“जिवीतांची मुल्यां कळपाक बरी तपश्चर्या करची पडटा. सहज कळप कठीण. दर पावली मारतना काडिल्लो घाम, शीण, तांण हातुंत आमचे जिवीत आसपावता.”
“तुमी सांगलां तें म्हाका पट्टा, पूण आज म्हजे बरोबरच्याक पटना. ते म्हणटात”तुमीय तुमचे तेंपार जायतीं मजा केल्या आमी केली म्हूण कितें?”.
“आमकां तुमचे बरोबर कंम्पेर करुं नाकात, आमचो तेंप वेगळो”.
“तेंच तर म्हणटात आमी, टेन्शन घेवं नाकात. घडपाचें तें घडटलें.
तुमकां बदलुक जमप कठीण. तेन्ना तें मार्गदर्शन करात . फुडें, फुडलें फुडें आमी थारयतात.”
“ही तुमची चिंतपाच तुमची वाट लायतलीं अशें दिसता”.
“बरें , तुमचें बरें तेंच घेवन वतले आमी . मातुय दुबाव धर नाकात. मनांतल्यान खंती जावं नाकात.”
“आमच्या देशाची सेना पळयात केदो अभिमान आसा आमकां आमच्या वीर भावाचो. स्वाभिमान पणाक लावन सीमेचेर लडटात. तरी नवे पिळगेचो तुमकां दुबाव आसुंकच फावना”.
“जाणटे म्हूण तुमचो आदर करतात”. वायट केल्यार तें परत बाउन्स जावन आमकां लागता हेंय खरेंच”. दुस्मानाक चोख जाप दितात आनी हाचे फुडेंय तशीत तयार रावतले आमी. अशे कांय जाण आपले मदीं गैरसमज घेवन वजें कशें जड जाता म्हूण पेरगांव घालीत आसतात.
रतन दादाचेंय अशेंच. कितलो तेंप जालो चलिल्लें. तांच्या नातवाक आज सुटी मेळ्ळी आनी उलयतां उलयतां ताचें न्हय तें, नवे तरणाट्या भुरग्यांचें विशींचे मत, मन परिवर्तन केलें.
रतनान आपल्या सगळ्या नातरांक पूर्ण स्वतंत्र विचारांचे केल्यात तें खरें. पूण जिवीतांची मुल्यां खरेपणान ते जपतात काय ना हें पळोवंक तो मदीं मदीं तांची परिक्षा घेतले बगर कसोच रावना. ंतांचे म्हणणें “Every champion was once a contender that didn’t give up.”
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
