महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

(भीम म्हणून कोणें वळखलो जाल्यार सगले पांडव त्रासांत पडटले हो विचार करून तो विराट राजाक ना म्हणपाचो. पूण युधिश्टीरानूच ताका कुस्ती खेळ अशें सांगलें देखून तो आखाड्यांत देंवलो…. आतां फुडें….)

कांय वेळान भीम आनी तो पेलवान हांची कुस्ती सुरू जाली. दोगूय एकामेकाक जमनीर उडोवन दुसऱ्याच्या पोटार बसूक सोदताले. लोकांनी सुरवातेक मोट्या मोट्यान आड्ड्यो मारून दोगांय पेलवानाक नेट दिलो. पूण मागीर जे तरेन ती कुस्ती चलताली ती पळोवन लोकांक भंय दिसूंक लागलो. ते आड्ड्यो मारपाचे विसरले. अशें तरेची कुस्ती तांणी पयलीं केन्नाच पळोवंक नाशिल्ली. दोगां भितरलो एकटो जिवो उरचो ना हें सगल्यांच्या लक्षांत आयलें. शेवटाक भीमान त्या पेलवानाक दोनूय हातांनी वयर उखल्लो आनी चक्रा प्रमाण गरागरा घुंवडायलो आनी नेटान जमनीर आपटलो. मागीर जें घडूंक जाय तेच घडलें. त्या पेलवानाचो आकताक जीव गेलो. 

ते सरशी आखाड्या भायर आशिल्ले लोक आड्ड्यो मारीत भीमा वटेन धांवले आनी तांणी ताका वेंगो मारल्यो. आपल्या राज्यांतल्या पेलवानान भायल्या देशातल्या एका पेलवानाक मारलो हाचो लोकांक खूब अभिमान दिसलो. राजा विराट सामको खोशी जालो. भीमाक लागी आपोवन ताणें भीमाक व्हड इनाम दिलें. ते खेरीज राज्याच्या व्यायाम शाळेचो मुखेल म्हणून राजान भीमाची नेमणूक केली. भीमान राज्यांतल्या तरणाट्‌यांक कुस्तीच्या खेळांत कुशळ करचे अशें राजान ताका फर्मायलें. एक गजाल बरी जाल्ली. राजा विराट वा हेर लोकांक भीमाची मात लेगीत वळख लागली ना. अशें तरेन त्या प्रसंगातत्यांन कांयच त्रास जाय नासतना पांडवांची सुटका जाली. करतां- करतां अज्ञातवासातले धा म्हयने सोंपले. बारा वर्सां पांडवांनी खूब भोगिल्लें. तेरावें वर्स पयलींच्या बारा वर्सां परस चड क्लेश दिवपी आसतलें अशें तांकां दिशिल्लें. पूण, विराट राजा कडल्यान तांकां जी वागणूक मेळटाली ती पळयल्यार तेरावें अज्ञातवासाचें वर्स सगल्यांत सुखाचें आसा, अशें पांडवांक दिसलें.

विराट पर्व – 2

किचक आनी भीम

पांडव जेन्ना विराट नगरांत रावपाक आयिल्ले तेन्ना किचक मत्स्य देशांत नाशिल्लो. तो सैन्य घेवन भोंवतण‌ची राज्यां जिखपाक गेल्लो. किचक विराट राजाचो मेवणो आनी ते भायर ताच्या सैनाचो सेनापतीय आशिल्लो. तो खूब बळिश्ट आनी कुस्ती खेळपांत सामको वस्ताद आशिल्लो. विराट राजा सयत सगळे जाण ताका थर्त भियेताले. किचक पराक्रमी आशिल्ल्या कारणान हेर राज्यां मत्स्य देशाचे वाटेक वच नाशिल्लीं. ते खातीर किचक आपणाकूच मत्स्य दे‌शाचो राजा मानतालो आनी विराट राजाक व्हडलोसो मान दिनासलो.

किचक जंय गेल्लो थंय जैत मेळोवन आता विराट नगरांत परततालो. विराट राजान ताचे स्वागत करपा खातीर सबंद नगर सजोवन घेतलें. लोकांनी व्हड दबाज्यात किचकाक येवकार दिलो. विराट राजा स्वता नगराचे शिमेर आपल्या घरच्यां सयत हाजीर आसलो. सगल्यांनी ताका दिल्लो मान पळोवन किचक खूब खोशी जालो. लोकांनी मागीर किचकाक वाजयत गाजयत ताच्या म्हाला मेरेन सोडलो.

दुसऱ्या दिसा किचक आपले भयणीक म्हणल्यार सुदेष्णा राणीक मेळपाक तिच्या म्हालांत गेलो. भयणीची खबर घेवन आनी तिचे कडेन आयल्यो- पयल्यो गजाली करून किचकान तिचो निरोप घेतलो आनी तो आपल्या म्हाला कडेन वचपाक लागलो. सुदेष्णा राणीच्या म्हालाक तेंकून एक ल्हानशी बाग आशिल्ली. ते बागेत द्रौपदी आपले भितरुच विचार करीत बशिल्ली. किचकाची नदर तिचेर पडली. सादीं वस्त्रा न्हेसिल्ली इतकी सुंदर सोबीत बायल राजवाड्यांत केन्ना पावली काय हो विचार ताच्या मनात उप्रासलो. द्रौपदीक पळयतकच ताचे पावल आनीक फुडें पडलें ना. तो तिका पळयत थंयच उबो रावलो. असली सोबीत बायल आपली आसूंक जाय अशें ताच्या मनात आयलें. तो तसोच परतलो आनी सुदेष्णेच्या म्हालांत आयलो. आपलो भाव रोखडोच परत आयलो हें पळोवन राणयेक अजाप जालें आनी तिणें किचकाक विचारले, ‘आरे कितें जाले? तूं परत कित्याक आयलो?’.

 किचकान तिका म्हणले, ‘म्हाका एक सांग, आतां हांवें एक सादी वस्त्रां न्हेसिल्ली सुंदर बायल तुजे बागेंत पळयली, ती कोण? हाचे पयली ती म्हजे नदरेक कशी पडली ना?’ सुदोष्णा राणीन ताका म्हणलें, ‘हां ती रे? ती सैरंध्री. म्हजी दासी. तिका हांवें कामांक दवरली तेन्ना तूं राज्या भायर गेल्लो, कळ्ळें?’ किचकान तिका सांगले, ‘हें पळय. ती दासी म्हाका जाय. तूं कितेंय कर आनी तिका म्हजे कडेन धाडून दी.’ 

सुदेष्णान ताका म्हणलें, ‘आरे, ती लग्न जा‌ल्ली बायल. तिच्या घोवाक कितें दिसतलें? आनी ती तयार जायत अशें म्हाका दिसना. तेन्ना तूं तिचो विचार सोडून दी पळोवया.’ किचकान मागीर सुदेष्णेक म्हणलें, ‘हांव तुजे कांयच आयकचो ना. म्हाका ती जाय म्हणजे जाय. फाल्यांच तिका म्हज्या म्हालांत धाडून दी. कळ्ळें?’ अशें म्हणून किचक आपल्या म्हालांत गेलो.

आपल्या भावाची बायलांचेर वायट नदर दवरपाची संवय सुदेष्णा राणयेक साप बरी लागनासली. म्हणून तिणे किचकान जें कितें सांगिल्लें ताचेर चड लक्ष दिलें ना. पूण ते वटेन किचकाच्या नदरे मुखार द्रौपदी परत- परत आयिल्यान ताका न्हीद लागना जाली. द्रौपदीक धाडून दी असो निरोप ताणें आपले भयणीक सेगीत दोन दीस धाडलो. आपणे सांगिल्लें आपली भयण आयकना हें तिडकीन किचक सुदेष्णा राणयेच्या म्हालांत आयलो आनी ताणे तिका म्हणलें, ‘तूं ते दासीक म्हजे कडेन धाडटा काय ना? आयज ती म्हज्या म्हालांत पावली तर बरें आसा. ना जाल्यार हांव तिका हांगाच्यान फरफटून ओडून व्हरतलो. तेन्ना बरें भशेन तिका म्हजे कडेन धाडूंन दी’ अशें म्हणून किचक थंयच्यान गेलो.

बरोच विचार केल्या उपरांत सुदेष्णा राणयेन द्रौपदीक आपोवन घेतली आनी तिका सांगलें, ‘सैरंध्री, म्हजें एक ल्हानशें काम कर. किचकान भायल्या राज्यांतल्यान कसलो तरी बरो सोरो हाडला. राजाक त्या सोऱ्याची रूच घेवन पळोवपाक जाय. तेन्ना तूं मात्शें किचकाच्या म्हालांत चल आनी ताचे कडल्यान तूं तो सोऱ्याचो खुजो घेवन यो. द्रौपदी मागीर किचकाच्या म्हालांत गेली आनी तिणे राणयेचो निरोप किचकाक दिलो. 

(फुडें चलता)

अनील नायक

9049079789