महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

वनपर्व 7

काम्यक वनांत जयद्रथ

भर दरबारांत आपले बायलेची अब्रू वता ती पळोवन लेगीत जे ओगी बसले, ते कसले घोव? तुजे रक्षण करपाक तांकां जमचें ना. तेन्ना तूं आतां म्हजे बाराबर चल’ अशें म्हणून ताणें द्रौपदीचो हात घट्ट धरलो आनी तिका ओडीत भायर हाडली. (..आतां फुडें…)

ते सरशीं द्रौपदीन आड्ड्यो मारपाक सुरवात केली. कुशीकच्या आश्रमांत आशिल्लो जाण्टो धौम्य रुशी धांवत आयलो. ताणें जयद्रथाक द्रौपदीक सोडून दी अशें सांगलें. पूण जयद्रथाचेर सांवार आयिल्लो. ताणें द्रौपदीक उखल्ली आनी आपल्या रथांत व्हरून बांदून घाली. मागीर ताणें आपलो रथ थंयच्यान आमुडलो. धौम्य रुशी, ‘राव, राव’ अशें म्हणीत रथा फाटल्यान धांवलो, पूण जयद्रथ रावलो ना.

इतले म्हणसर शिकारेक गेल्ले पांडव परत आयले. धौम्य रूशीन तांकां कितें घडलें तें सगळें सांगलें. मागीर पांडव आनीक थंय रावल्यात? ते तशेच रथ घेवन जयद्रथाक धरपाक गेले. कांय वेळान ते ताचे मेरेन पावले. पांचूय पांडवांनी ताच्या सैन्यार बाणांचो मारो केलो. अर्जुनान जयद्रथाच्या रथाचे घोडे मारून उडयले. अर्जुन आतां आनीक आपणांक दवरीना हें लक्षांत येना फुडें जयद्रथान द्रौपदीक थंयच रथांत सोडली आनी रथांतल्यान देंवून पळूंक लागलो. ते सरशी नकुल आनी सहदेवान धांवत वचून ताका घट्ट धरलो आनी ताचे हात बांदले. जयद्र‌थाक धरलो ते पळोवन ताचे सैन्य जीव घेवन पळत सुटले. भीमान मागीर द्रौपदीच्यो दोरयो सोडयल्यो आनी तिका रथा वयल्यान सकयल देंवयली. मागीर ताणें जयद्रथाक बरोच कुटून काडलो आनी शेवटाक युधिश्टीरा मुखार हाडून उबो केलो.

ख्यास्त म्हणून जयद्रथाक जितो दवरचो न्ही, ताका मारून उडोवचो अशें भीमान युधिश्टीराक सांगलें. युधिश्टीरान भीमाक म्हणलें, ‘भीमा, दुःशाला ही आमची एकशे पांच भावांची एकलीच भयण. जयद्रथ हो तिचो घोव. आमचो सगल्यांचो भावोजी. हाका मारून उडयलो जाल्यार आमची भयण विधवा जातली. तिचे खातीर तरी आमी हाका सोडून दिवया.’ तें आयकना फुडें द्रौपदीक संताप मारलो आनी तिणें म्हणलें, ‘तुमचे बायलेक एक मनीस बळजबरेन घरांतल्यान उखलून व्हरता आनी तुमी ताका असोच सोडून दितात? तुमकां मात लेगीत स्वाभिमान ना? तें काय ना, आपल्या वायट कर्माची ताका सदांच याद उरतलीं अशी ख्यास्त ताका जावंकूच जाय.’ तसो भीम फुडें आयलो आनी ताणें म्हणलें, ‘द्रौपदी, तुज्या मना सारकेंच जातलें.’ अशें म्हणून ताणें जयद्रथाच्यो मिशयो भादरल्यो आनी सबंद खड्डो तासलो. जयद्रथ आतां सामको विद्रुप जाल्लो. युधिश्टीरान मागीर जयद्रथाक थंयच्यान वच म्हणून सांगलें. जयद्रथाक सामकी लज जाली. तो आनी मागीर शाल्व राज्यांत गेलो ना. आपले उरिल्ले सैन्य घेवन तो परत आपल्या सिंधू राज्यांत गेलो.

जयद्रथान केल्ले करणेचो पांडवांक खूब मनस्ताप जालो. काम्यक वनांत रावपाचो तांकां उबग आयलो. पांडवांनी जयद्रथाची दुर्दशा केली हें कळतकच दुर्योधन घडये सैन्य घेवन येयत अशें तांकां दिसलें. ह्या वेळार झूज नाका असो विचार करून तांणी काम्यक वन सोडपाचें थारायलें. वनवासाचे उरिल्ले कांय म्हयने शांत अशा द्वैतवनांत काडपाचे असो तांणी निर्णय घेतलो. ते प्रमाण पांडव द्वैतवनांत आयले आनी अज्ञातवासाच्या काळांत खंय रावपाचें हाची येवजण करूंक लागले. फाटली बारा वर्षा तांचे वांगडा आशिल्या धौम्य रुशीक तांणी पांचाळ राज्यांत धाडून दिलो. द्रौपदी आनी पांडव खुशाल भरीत आसात, हुस्को करपाची कांयच गरज ना असो निरोप ताणें द्रुपद राजाक दिवचो अशें युधिश्टीरान ताका सांगलें. ते प्रमाण धौम्य रूशी द्रुपदाच्या राज्यांत गेलो आनी थंय रावूंक लागलो.  (फुडें चलता)

अनील नायक

9049079789