महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आदि-पर्व 24

अर्जुनाची तिर्थयात्रा

(ताणें मागीर सगळ्यांचो निरोप घेतलो आनी तिर्थयात्रा करपाक भायर सरलो. आता बारा वर्सा अर्जुन तांका दिसचो ना हो विचार मनात येवन सगल्यांचे दोळे दुकांनी भरून आयले… आतां फुडें…)

सगल्यांत पयली अर्जुन उत्तर दिकेन हिमालयांत गेलो. पावता पावता थंयचे न्हंयेंत ताणें न्हावन घेतलें. मागीर थंयच्या देवळांनी वचूंन देवांचें दर्शन घेतलें. अशें करीत करीत तो हरीद्वाराक पावलो. थंय गंगेत न्हातना ताका एक सुंदर, सोबीत नागा चली ताचे कुशीकूच उद‌कांत वयर सकयल बुड्यो मारतना नदरेक पडली. तिणेंय अर्जुनाक पळयलो. दोगूय एकमेकांच्या मोगांत पडली. ते नागा चलयेचे नांव आशिल्ले उलुपी. तिच्या घरच्यांकय अर्जुन खूब मानवलो. उल्लुपीय आपल्या घरच्या वांगडा तिर्थयात्रा करताली. अर्जुन मागीर तांचे वांगडा रावून यात्रा करूंक लागलो. हरीद्वारा सावन तीं सगलीं जाणां काशीक गेलीं. थंयच्यान वाटे वयले एक- एक तिर्थक्षेत्र करीत उलुपी अर्जुनाक घेवन तिच्या राज्यांत आयली. थंय पावतकच उलुपी अर्जुना वांगडा लग्न जाली. अर्जुन तिच्याच वाड्यांत रावूंक लागलो. काय म्हयन्यांनी उलुपीन एका चल्याक जन्म दिलो. ताका तांणी इरावान हें नांव दवरलें. इरावान मात्सो व्हड जातकच अर्जुनान उलुपीचो निरोप घेतलो. अर्जुनान आपोवन लेगीत उलुपी ताच्या बरोबर गेली ना. आपल्या ल्हान पुता सयत ती आपल्या राज्यातूंच रावूंक लागली.

अर्जुनान इंद्रप्रस्थ सोडिल्याक सुमार चार वर्सां जाल्ली. तो तसोच लागींच आशिल्ल्या मणीपूर राज्यांत गेलो. थंयच्या राजाच्या राजवाड्‌याचे कुशीकच्यान वतना ताणें वयर नदर घाली तेन्ना ताका राजक‌न्या चित्रांगदा जनेंलांतल्यान ताचेच कडेन पळयतना दिसली. तिका पळयना फुडें अर्जुन तान-भूक सगलें विसरलो. तो तसोच राजवाड्यात भितर सरलो आनी त्या राज्याचो राजा चित्रसेन हाच्या मुखार वचूंन उबो रावलो. चित्रसेनान अर्जुनाक ताका कितें जाय काय म्हणून विचारलें तेन्ना अर्जुनान ताका आपल्याक राजकन्या चित्रांगदा जाय अशें सांगलें. अर्जुनान एका परक्या राज्यांत येवन लेगीत दाखयले धारिशट्य पळोवन चित्रसेन राजा खूब खोशी जालो आनी ताणें आपले चलयेचें लग्न अर्जुना वांगडा लावन दिलें. अर्जुन मागीर राजवाड्यांतूच रावूंक लागलो. काय काळा उपरांत चित्रांगदेन एका चल्याक जल्म दिलो. ताका बभ्रुवाहन अशें नांव दवरलें. दोन वर्सा चित्रांगदा वांगडा रावल्या उपरांत अर्जुन तांचो निरोप घेवन दक्षीण दिकेक गेलो. चित्रसेनाक चलो नाशिल्लो. ताका एकूच चली आशिल्ली. ते खातीर मणीपूर राज्याचो फुडलो राजा बभ्रुवाहन आशिल्लो. ह्या कारणान चित्रसेनान चित्रांगदा अर्जुना वांगडा वचपाक दिली ना.

दक्षीण दिकेक आशिल्ल्या सगल्या तिर्थक्षेत्रांक भेटी दिल्या उपरांत अर्जुनान अस्तंत दिकेक वचपाचें थारायलें. वाटेंत आशिल्ल्या सगल्या तिर्थक्षेत्रांक भेट दित दित तो अखेरेक द्वारकेंत पावलो. आता मेरेन अर्जुनाचे जिणेचीं धा वर्सा तिर्थयात्रेंत गेल्लीं. द्वारकेंत ताका ताचो इश्ट कृष्ण मेळटलो हे तकलेत येतकच अर्जुनाक खूब उमेद जाली.

राजवाड्याच्या दरवट्या वयल्या सैनिकान अर्जुन आयला अशें सांगतकच कृष्णान धांवत वचून भायर उबो आशिल्ल्या अर्जुनाक घट्ट वेंग मारून येवकार दिलो. ताणें मागीर अर्जुनाक हाताक धरून भितर व्हेलो. आपल्या घरच्यांची अर्जुनाक वळख करून दिली. अर्जुनान जेन्ना कृष्णाची भयण सुभद्रा हिका पळयली तेन्ना ताका तिच्या वयल्यान आपली नदरच काडूंक जमली ना. अर्जुनाच्या पराक्रमा विशीं सुभद्रेन कृष्णा कडल्यान खूब कितें आयकल्लें. पूण आता अर्जुनाकूच प्रत्यक्ष पळयतकच सुभद्रा ताच्या मोगांत पडली. अर्जुन आनी सुभद्रा हांच्या एकामेकां कडेन पळोवपाच्या नदरांनी कितें अर्थ आसा हे कृष्णाच्या रोखडेच लक्षांत आयलें. ताकाय तेंच जाय आशिल्लें. सुभद्रा अर्जुनाकुच फावो अशें कृष्णाक दिसताले. ते खातीर सुभद्रा आनी अर्जुन हांकां परत परत एकठांय हाडचें पासत ताणे तरातरांच्यो करामती केल्ल्यो. कृष्णान केल्ल्या यत्नांक लागून अर्जुन आनी सुभद्रा हांचो मोग आनीकुय फुल्लो. पूण सुभद्रा आनी अर्जुन हांचे लग्न जातले जाल्यार एकूच आडखळ आशिल्ली. ती म्हळ्यार बलराम. बलरामाच्या मनांत सुभद्रेचे लग्न दुर्योधना कडेन जावचें अशें आशिल्लें. कृष्ण आनी बलराम जेन्ना हस्तिनापूरात आशिल्ले तेन्ना दुर्योधनाची गदाविद्येंतली कुशळटाय पळोवन बलरामाक दुर्योधन आवडूंक लागिल्लो. दुर्योधन फुडाराक हस्तिनापूराचो राजाय जातलो तेन्ना आपली भयण सुभद्रा दुर्योधनाक दिली जाल्यार ती हस्तिनापूराची महाराणी म्हणून सुखांत रावत‌ली असो विचार बलराम करतालो. अर्जुन आनी सुभद्रा हांच्या लग्नातले हे अडचणीचेर मागीर कृष्णानूच तोडगो काडलो. (फुडें चलता)

अनील नायक

9049079789