महाभारत:  म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आदी पर्व: १२

गुरुदक्षिणा – १

भीम आपले गदेन पांचाल सैनिकांच्यो तकल्यो फोडीत सुटलो. ताचो तो अवतार पळोवन पांचाल सैन्याक कांपरे सुटले आनी तें पळपाची तयारी करूंक लागले. (आतां फुडें…)

दुसरे वटेन अर्जुनाचे बाण लागून शिखंडी घायेस्त जावन रथांत पडलो. अर्जुनान बाण सोडून पयलीं द्रुपदाच्या रथाचे घोडे मारले आनी मागीर ताच्या सारथ्याक मारलो. ताचे उपरांत ताणें द्रुपदाचे धोणूय मोडून उडयलें. द्रुपदाक अर्जुनान परत हातांत शस्त्र घेवपाक संदूच दिली ना. ताणें द्रुपदाक रथांतल्यान सकल ओडून काडलो आनी आपल्या रथांत हाडून उडयलो. मागीर तो द्रुपदाक घेवन परत तळार आयलो. द्रुपदाक अर्जुनान धरून व्हेलो ते पांचाल सैनिकांनी पळयलें आनी मागीर ते घायेस्त जाल्ल्या शिखंडीक घेवन पांचाल नगरीचे दिकेन पळत सुटले.

आपल्या तळार पावतकच अर्जुनान द्रुपदाक द्रोणाचार्या मुखार उबो केलो. द्रोणाक पळयतकच द्रुपदाक सगले लक्षांत आयलें आनी तो कांयच उलय नासताना मान सकयल घालून तसोच उबो रावलो. द्रोणान मागीर द्रुपदाक म्हणले, कितें द्रुपद, वळखता मरे म्हाका? आमी वांगडा शिकताले तेन्ना घट्ट इश्ट आशिल्ले. पूण हांव तुज्या दरबारांत आयल्लों तेन्ना तू आमची इस्टागत विसरलो. आपूण राजा, तेन्ना तुज्या सारख्या दळिद्र्या कडेन म्हजी इस्टागत जावंक शकना अशें तुवें म्हाका सांगलें. हांव तुजे कडेन व्हड आशेन आयिल्लों, पूण तुवें म्हाका धांवडावन घालो. याद आसा मरे? आता म्हज्या शिश्यांनी तुका हारयला. तुजें राज्य आतां म्हजें राज्य जालां. आतां तूं राजा ना. आतां हांव एक करता तुज्या राज्याचे दोन भाग करतां, अर्दें राज्य हांव घेतां आनी अर्दें तुका दवरतां. मागीर हांव राजा आनी तूंय बी राजा, मागीर तरी आमची इश्टागत जांव येता मरे? म्हजो पूत अश्वत्थामा, आतां तुज्या अर्द्या राज्याचेर राज्य करतलो. कळ्ळें? आनीक एक तुज्या मुकुटांत आशिल्लो तो व्हडलो मणी म्हाका दी. कित्याक तर तू जेन्ना तो राजमुकुट घालतलो तेन्ना तुका तो मणी हावें तुजे कडल्यान काडून व्हेला हाची तुका याद जातली. अशें म्हणून, द्रोणान द्रुपदाच्या मुकुटातलो तो सोबीत मणी ओडून भायर काडलो आनी थंय कुशीक उबो आशिल्ल्या अश्वत्याम्या कडेन दिलो. ताणें द्रुपदाक फुडें म्हणलें, ‘हो मणी आता अश्वत्थामा आपल्या कपलार बांदतलो आनी आपल्या बापायन द्रुपदाक हारयल्लो हाची सगळ्यांक याद करून दितलो. आता चल आनी हांवेन तुका परत दिल्या अर्दे  राज्याचेर राज्य कर.”

द्रुपदान, बावड्यान द्रोण उलयलो तें सगलें आयकून घेतलें. ताणें ‘आपले चुकलें, आपणाक क्षमा कर अशें द्रोणा- कडेन मागलें. फाटीं कितें घडलें तें विसर आनी आपुणूय विसरतां अशें सांगलें. द्रोणान मागीर द्रुपदाक क्षमा केली आनी एका रथांत बसोवन परत पांचाल नगरींत धाडलो. अशे तरेन, द्रोणान द्रुपदाक बुद्द शिकयली आनी तो कौरव- पांडवा सयत परत हस्तिनापूरांत आयलो. भीष्माक मागीर घडिल्ली सगली गजाल कळ्ळी. कौरव पळून आयले आनी मागीर पांडवांनी द्रुपदाक हारयलो हें द्रोणान सांगतकच भीष्माक पांडवांचो खूब अभिमान दिसलो. द्रोणान सांगिल्ले प्रमाण ताच्या नातवांनी द्रुपदाक धरून बंदी केल्लो आनी आपल्या गुरुक ताची गुरुदक्षिणा दिवन उडयल्ली.

द्रुपद पांचाल नगरीत परत पावलो खरो, पूण द्रोणान ताचो सगल्या मुखार केल्लो अपमान तो विसरूंक पावलो ना. द्रोणान ताचे अर्दे राज्य घेतिल्ले. ताच्या घराण्यांत कितलेश्योच पिळग्यो आशिल्लो तो व्हडलो मणी उरबाडून व्हेलो. द्रोणाचो पूत अश्वत्थामा आता आपल्या अर्दे राज्याचेर राज्य करतलो. आपलो मणी कपाळार बांदून झेत मारतलो आनी द्रोणान द्रुपदाक कशी लज केली हाची सगल्यांक याद करून दितलो हो विचार द्रुपदाच्या मनांत परत परत येवंक लागलो. द्रोणान केल्या अपमानाचो बदलो घेवपाची प्रतिज्ञा ताणें आपल्या मनांत केली तेन्नाच ताच्या जिवाक मात्शी थंडाय आयली.

ह्या प्रसंगांन आनीक एक म्हत्वाची गजाल घडली. ती म्हणल्यार कर्णाक धोणूर्विद्येंत अर्जुनाचे तुळेत आपूण खंय आसा तें कळ्ळें.

अनिल नायक

9049079789