भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आमी समजत की जिवीत म्हणल्यार विंगड-विंगड रूपांतल्यान निरंतर व्हांवपी चेतनेचो प्रवाह म्हूण जाल्यार मागीर मरण हाचो अर्थ परिवर्तन असो जाता. अंत न्हय.
जिवीत म्हणल्यार जल्म आनी मरण ह्या दोन मोलादीक घडणुकां मदलो पवित्र काळ. जल्मा वगतार जेन्ना आमी ह्या संवसारांत प्रवेश करतात तेन्ना आमी निश्पाप, भय विरयत आनी हुसक्या मेकळे आसतात. सान बालकाक आपणाली नामना, लाब- लुकसाण वा फुडाराची चिंता आसना. तो प्रचलीत काळांत जियेता.
तरीय आसतना मनशाच्या जिवीतान भंय अचकीत आनी असुदाय भितर सरता. आनी समस्त भंया भितर सगळ्यान व्हडलो भंय हो मरणाचो आसता. तो सोमतोच आमचे सदचे जिणे शैलीचेर परिणाम करता. तो आमकां आमची आस्पत, आमचे हितसंबंद आनी आमची वळख हांकां वेंगावपाक आमकां प्रवृत्त करता. ताका लागुन जायतेदां आपकां आमचे खोशयो मुखार धुकलच्यो पडटात. आमच्या अंता संबंदान येवजून आमी खंतीस्त जातात. पूण मात्शें खोलायेन येवजुन पळयल्यार आमकां गमतलें की मरण म्हणल्यार मनशाच्या जिवीताचो दुस्मान न्हय. तें जिणेचें विरोधक न्हय. खरें म्हणचे मरण म्हणल्यार मनशाच्या जिवीताचो वेगळांवक जावचोना असो वांटो जावन आसा.
गितेंत श्रीकृष्ण आमकां सांगता की मरण म्हणल्यार निखटी जिवीताच्या अंता वगतार घडपी घडणूक न्हय. मरपाची प्रक्रिया ही एक सारकी चालूच आसता. जण एका खिणाक कितें तरी आदलें मरता आनी कितें तरी नवें जल्मता. तुज्या स्वासोश्वासा वगतार तुवें भायर सोडिल्लो उस्वास परत भितर येना. तो मरता. जण एक खीण एकदां सरता तो मरता. आमच्या कुडींतल्यो पोरण्यो पेशी निरंतर विरगळत आसतात आनी तांच्या सुवातीर नव्यो पेशी किल्लतात. जर दर सेकंदांक मरणां घडलीं नात जाल्यार नवे जल्मय बी घडचे नात.
अकस्मात घडिल्ले प्रक्रियेक आमी ‘मरण’ म्हण्टात. पूण तीच प्रक्रिया जेन्ना सवकासायेन घडटा तेन्ना आमी तिका ‘बदल’ म्हण्टात. पूण दोनां फाटलें तत्व एकूच आसता. तुज्याच जिणे वशीन वळून पळय. जुंवानपण लाभुंक जाय जाल्यार भुरगेंपण मरूंक जाय. परिपक्वताय येवंक जाय जाल्यार जुंवानपण मरूंक जाय. विज्ञानीक नदर येवंक जाय जाल्यार कुड्डे भावार्थ मरुंक जाय. भुरगेंपण आपूण सद्दां तशेंच रावतलें म्हूण हट धरून बसलें जाल्यार मागीर वाड वा उदरगत जावचीना, म्हणटकूच जी गजाल सैमीक आसा तिका आमी कित्याक म्हूण भिवंक जाय ?
गैरसमजाक लागून भंय निर्माण जाता, आमकां दिसता आमी म्हणल्यार आमच्यो कुडी, आमचे हुद्दे, आमच्यो नामना वा नांवां म्हूण. आमी जेन्ना समजतात की ‘हांव म्हणल्यार म्हजी कूड’ म्हूण, तेदवेळा मरणाचो अर्थ ‘तुजो सर्वनाश’ असो जाता. पूण जर
आमी समजत की जिवीत म्हणल्यार विंगड-विंगड रूपांतल्यान निरंतर व्हांवपी चेतनेचो प्रवाह म्हूण जाल्यार मागीर मरण हाचो अर्थ परिवर्तन असो जाता. अंत न्हय.
दर्यात ल्हार उप्रासता आनी आपणालें स्वतंत्र अस्तित्व प्रगटायता – पूण जेन्ना तें न्हिवता तेन्ना तें मरता व्हय? निखालस ना. तें आपणाल्या उगम थळांत भरसता. गिन्यानी मनीस मरणाक नाश म्हणनात. ते ताका नुतनीकरण म्हण्टात.
सैम ही गजाल भोवच सुंदर तरेन आमच्या मुखार दवरता. एक झाड वयर येवपाक एके बियेक आत्मसमर्पण करचें पडटा. फूलपाखो घडपाक किडेक आत्मत्याग करचो पडटा. फांतोड जावपाक रातीक लुप्त जावची पडटा. जण एके सोंपणे भितर एके नवे निर्माणेचें बीं आसता. मरण ही समस्या न्हय. आमचो परिवर्तनाक प्रतीकार हीच खरेली समस्या.
आमी बदलाक विरोध करतात आनी ताचे परिणाम भोगतात. “पूण जेन्ना आमी बदल मानुन घेतात तेना आमची आध्यात्मीक उदरगत जाता. आमच्या मरणाच्या भंया फाटल्यान आनीक एक भय लिपिल्लो आसा. तो म्हणल्यार अपूर्णतायेचो भंय. मरणाक लागून आपणाल्यो साबार लागणुको अर्दकुट्यो उरतल्यो हो भंय.
जर तुका शांतीकायेन मरुंक जाय जाल्यार तुंवें जाणविकायेन जगूंक जाय. जर तूं प्रत्येक दीस जागरुकतायेन, कृतज्ञतायेन आनी प्रामाणीकपणान जियेशीत जाल्यार तुजो मरणाचो दचक ना जातलो. जर तुज्या आचरणांत भोगसणी, भोग आनी जापसालदारकी हे सद्गुण आयले जाल्यार तुजें मन लवपीक जातलें. मागीर मरणान केन्नाय तुज्या दारार मारल्यार तें भिवचेंना. शांत, प्रसन्न उरतलें.
मूळ लेखकः स्वामी सुखबोधानंद
प्रदीप लवंदे
9923292022
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
