भांगरभूंय | प्रतिनिधी
मनीस खंयच्याय धर्माचो जावं, पातक कोणाक सोंसना, पातकांत जियेल्लो मनीस कोणाक आवडना आनी सगळ्या धर्माचे मनीस मोक्षाचेर भावार्थ दवरतात आनी मेले उपरांत देवाच्या राज्यांत वचूंक आशेतात.
कॉरेज्म काळ कालच्यान सुरू जालो. मुखार तो पास्कांची परब मेरेन चलतलो. पास्कां म्हळ्यार जेजुच्या पुर्नजिवंतपणाची परब. हो चाळीस दिसांचो काळ. शूभ काळ. ह्या काळांत मागणें, मन बदलणी, उपास, कुडीच्या वंदावण्यां पासून पयस रावप, आदी गजाली करून क्रिस्ती मनीस पवित्रपण जियेपाचो यत्न करता. आयच्यान इगर्जेंत हेच धरतेचीं वाचपां आयकूंक मेळटात. मनीस कितलोय पातकांत जियेला जाल्यार नव्या जिविताची सुरवात करचो हो काळ. पाद्री सांगतात म्हूण न्हय, जेजुची शिकवणूच नव्या जिविताक सुरवात दिवंक आमंत्रण दिता.
एक पातकी म्हणटा, ‘खोल खोल खंडांत हांव पडलां, तुका (देवाक) उलो मारतां, तूं म्हाका पाव, सायबा!’ हें एक खेरीद गीत कॉरेज्म काळाचें, जांतूंत एक मनीस देवाक खाल्ती विनवणी करता, प्रार्थना करता आनी आपलो ताळो आयकूंक देवा कडेन मागता. आपल्या गुन्यांवांचो थाव घेना जावंक तो देवाक प्रार्थिता. आमी समेस्त न्हिदतकच फांतोडेची वाट पळेता, पूण ह्या काळांत क्रिस्ती मनशाचो ऑत्मो देवाक आंवडेवन रावता, परमेश्वराची वाट पळेवन रावता. एका राखण्याचो विस्वास फांतोडेर, पूण क्रिस्ती मनशाचो विस्वास परम ईश्वराचेर. ताचेर विस्वास कित्याक? कित्याक ताच्या हातांत भरपूर काकुळट आनी तारणाची भर्ती मेळटा.
देवाचें प्रमाणीकपण जोडचो हो एक म्हत्वाचो काळ. पवित्र पुस्तक हे खातीर सांगता तुमची काळजां पिंजात आनी सर्वेश्वरा ठांय परतून येयात कित्याक तो मोवाळ आनी काकुळटसार, तो व्हडे सोंसणीकायेचो आनी दयाळ काळजाचो. ख्यास्त लायल्यार पासून तोच चुरचुरता. पवित्र पुस्तक इतलें लेगीत सांगता, “न्हवऱ्यान आपणाली न्हिदपाची कूड सोडची आनी व्हंकलेन आपली लग्नाची बाज.” ह्या दिसांनी इतलो व्हड त्याग करूंक देव आमंत्रण दिता. दुसऱ्या उतरांनी देवाक खुशाल करपाच्या ह्या काळांत त्याग एक व्हड कार्य. जें कितें बरें दिसता तें सोडून दिवंचें, जें कितें स्वादिश्ट आसा, ताचे पासून पयस रावचें, जें कितें सदांचें जालां, तांतूंतल्यान मेकळीक घेवंची, जेवणाचो इल्लो वांटो कमी करचो, तेन्नाच खऱ्या अर्थान त्यागांक म्हत्व येता म्हूण देव शिकयता.
हेच बराबर भायल्यान दयाळ करण्यो करुंकूय आमंत्रण आसा. कोण भुकेन आसा, ताका जेवण दिवंचें, पिडेस्त आसा ताची वासपूस करची, गरजेवंतांक पावचें, विंगळ्यांक न्हेसूंक दिवंचें, आदार नाशिल्ल्यांक आदार दिवंचो, कश्टवतल्यांक मजत करची, आदी. अशें केल्यार पुण्य प्राप्त जाता. ह्या काळांत एका क्रिस्ती मनशान मागण्यांत रावप चड गरजेचें कित्याक मागण्यांत एक खेरीद पदवी आसता देवा कडेन उलोवपाची, देवाक विस्वासांत घेवपाची आनी देवा कडल्यान तारण मेळोवन घेवपाची. पवित्र पुस्तक अशींय जेजुचीं उतरां सांगता, म्हजें उतर आयकता आनी म्हाका धाडला ताचेर विस्वास दवरता ताचे सवें सासणाचें जिवीत आसा. असल्यांची आनीक मनसुबी ना पूण तो मरणांतलो जिविताक उतरतलो. जेजू क्रिस्ती धर्माचो तारक, ह्या तारकाक जो कोण शरण येता तो आपल्या जैतिवंत जिविताचो वांटेकार जाता.
शेवटीं मनीस म्हणल्यार धूळ आनी माती. मातयेंतल्यान तो जल्मता आनी मेले उपरांत मातयेंत वता. शिमितेरींत अशें बरयिल्लें आसा, ‘आयज म्हाका फाल्यां तुका’ म्हणजे आयज हांव शिमितेरींत न्हिदूंक आयलां, फाल्यां तूंय येतलो. तेन्ना तुज्या जिविताची तूंच मनसुबी कर आनी देवाच्या तारणाक राजी जावन ह्या जाग्यार यो. पवित्र पुस्तकांत एक दंतकथा आसा. कोण एक सावकार मेलो आनी ताचे बराबर एक गरीब पिडेस्तूय मेलो. देवा मुखार तांची जड्टी जावंक आयली तेन्ना सावकाराचो जागो इफेर्नांत उरलो आनी पिडेस्त देवा सरशीं सर्गार जालो. कित्याक जेन्ना हो पिडेस्त कश्टवतालो तेन्ना ह्या सावकारान ताका आदार वा जेवण लेगीत दिलें ना. देखून हो सावकार देवाक सांगता, देवा त्या पिडेस्ताक संवसारांत धाड आनी म्हजे भाव आसात ते पातकांत जियेतात, मेले उपरांत म्हजे भशेन उज्यांत ते कश्टना जावंक आनी तुजे सरशीं सर्गार पावूंक तांकां संजावंक धाड. पूण कित्याक उपकारता संवसाराची आशा करून आनी देवाची खुशी मोडून? मरता तोच जाणा आसता आपलो फुडार खंय आसतलो तें.
कॉरेज्माच्या काळांत एक खेरीद घडणी घडटा. जेजू हो देवाचो पूत म्हण आमी सत मानलांच, तेच बराबर सर्गीच्या बापाकूय सत मानूंक आनी तांचे मदें आशिल्ले संबंद दाखोवंक ह्या काळांतली शिकवण आमकां आदाराची थारता. बापा वरवीं जेजू सगळ्यो वस्तू करतालो पूण ताचे बराबर आशिल्ल्या लोकान त्यो वळखल्यो नात. म्हणून ताणें आपलें कार्य करचें सोडून दिलें ना. तो मनशांक बरो करीत गेलो खरो, तशीच देवाची शिकवण वांटीत गेलो. ही शिकवण खऱ्या अर्थान आमी घेतली जाल्यार आमचें जिवीत खऱ्या आनी नीट मार्गार येवपा पासून वंचीत उरूंक शकना. आमकां जर सर्गिंच्या सुखाक पावूंक जाय जाल्यार आमी सर्गिंच्या बापाचेर विस्वास दवरूंक जाय, ताची शिकवण वेव्हारांत घालूंक जाय.
देव कोण? देव सर्ग आनी संवसाराचो रचणार. हे शिवाय वायट जिवीत जियेतल्यांक ताणें नर्कूय रचला जाची जायत्या जणांक वळख ना. खायात, पियात, मजा करात म्हणपी कार्नावाल काबार जालो आनी कॉरेज्म काळाचे शिकवणेंत आमी भितर सरल्यात. कॉरेज्म काळ सांगता मागणें करात. खावपाचें उणें करात, पियेपाचें कमी करात, मजा सोडून दियात. तेन्नाच तूं इफेर्ना पासून पयस उरतलो आनी देवाच्या राज्याक तेंकून वतलो. मोक्ष वा सोडवण हें उतर आमी जायते पावटीं आयकलां, ह्या उतरांत खोल अर्थ आसा. वायट सोडून आनी बरें करून जिविताच्या अडचणींतल्यान आमी मोक्ष मेळोवंयेता आनी देवाच्या राज्याच्या दारांत उबे रावूंक जाता.
मनीस खंयच्याय धर्माचो जावं, पातक कोणाक सोंसना, पातकांत जियेल्लो मनीस कोणाक आवडना आनी सगळ्या धर्माचे मनीस मोक्षाचेर भावार्थ दवरतात आनी मेले उपरांत देवाच्या राज्यांत वचूंक आशेतात. हे खातीर आमी बऱ्यो करण्यो करून जियेवंया. गरजेवंतांक आदार करुंया आनी देवाची प्रणाली विशिश्ठ तरेन चालीक लावुंया. तेन्नाच एक दिव्य दर्शन आमकां घडटलें आनी आमी दिव्य शक्तेन संवसारी चाल चलूंक लागतले. आयज समाज दुशीत जायत वता, ह्या दुशणांत आमी रावनासतना खुशाल जिवीत सारूंक आमकां ह्या कॉरेज्माच्या काळांत देवाचो आर्शिवाद जाय. ह्या काळाक कृपेचो काळ अशेंय म्हणटात. मनीस म्हणल्यार धूळ आनी माती हें वळखून कृपा जोडूंक पावलां मारुया.
—–
– विन्सी क्वाद्रूस, राय, साश्ट
9822587498
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
