भांगरभूंय | प्रतिनिधी
भावंडांनो,
कोणेंय आमचेर केन्नाय उपकार केले वा कोणेंय संकश्टावेळार आमकां मजत करून फुडली जीण जगपा खातीर मजत केली जाल्यार तांचे उपकार आमी केन्नाच विसरूंक फावना. तांणी केल्ल्या उपकारांची देख, जाण आमी सदांच दवरूंक जाय. तांकां तांच्या संकश्टा वेळार पावूंक जाय. उपकार केल्ल्यांक केन्नाच आपणासावन त्रास जातले अशे केन्नाच वागूंक जायना. तांचे आड केन्नाच वायट कर्म करूंक जायना. भावंडांनो, ताचें फळ आमकांच मेळटा. अशेच देखीचेर एक काणी तुमकां आयज सांगतां
त्या गांवांत एसका पारव्यान एका आचारी म्हळ्यार रांदप्याच्या घरांत आसरो घेवन राबितो केल्लो. त्या रांदप्याच्या घराच्या पाडसार भितरल्या वटयां ताणें ल्हानसो घोंटेर केल्लो. त्या घोंटेरांत तो रावतालो. तो रांदपीय त्या घरांत एकटोच रावत आशिल्ल्यान ताणें पारव्याक केन्नाच धांवडायलोना. तो रांदपी आपल्या घरांत तरेकवार जिनस रांदतालो आनी लोकांक पुरवण करतालो. त्या पारव्यान केन्नाच ताच्या कामांत आडखळ हाडलिना. रांदप्यान रांदिल्ल्या जेवणाचेर पारव्यान केन्नाच नदर दवरली ना. तो भायर भोंवत आपलें खाण खातालो आनी सांज वेळार तशेंच विसव घेवपाच्या वेळार आपल्या घोंटेरांत येवन बसतालो.
रांदपी सदांच नवे नवे जिनस रांदीत आशिल्लो. ताच्या घरांतल्या जेवणाचो सुवास घरा भोंवतणी पातळटालो. घराकुशीकच्यान वतल्या लोकांक त्या वासानूच त्या घरांत जेविल्लेवरी दिसतालें.
भावंडांनो, एका दिसा थंयच्यान एक कावळो पासार जालो. त्या वेळार ताका त्या घरांतल्यान जेवणाचो वास आयलो. ताणें रोखडेंच त्या घराच्या जनेलार बसून भितरलो अदमास घेतलो. ताचे नदरेक जेवणाचे साबार जिनस दिश्टी पडले. तशेंच तळून दवरिल्लें नुस्तेंय ताचे नदरेक पडलें. नुस्तें पळोवन ताका खावपाची रूच आयली. पूण तेच वेळार रांदप्यान ताका धांवडावन घातलो. कावळो उडून वचून घरा शेजारच्या रुखार वचून बसलो. ताका खुबूच भुकूय लागिल्ली. पूण ताका कोण वाडटलो? तो येवजीत रावलो. त्या घरांत रावपाक मेळ्ळ्यार? रांदप्याची नदर चुकोवन जेवणाचो प्रस्न सोडोवं येतालो. तो येवजिता आसतनाच, भायर गेल्लो पारवो पाडसार येवन बसलो. आनी रोखडोच भितर सरून आपल्या घोंटेरांत वचून बसलो. कावळ्यान तें पळयलें आनी अचकीत ताचे मतींत एक विचार आयलो’ त्या पारव्या कडेन इश्टागत जोडली जाल्यार?? त्या घरांत रीग मेळटली. हय भावंडांनो, ताणें तशेंच थारायलें
कांय वेळान पारवो विसव घेवन भायर सरलो. तसो कावळोय ताचे फाटोफाट उडत गेलो. पारव्यान ताका विचारलें ‘तूं म्हजो पाठलाव कित्याक करता?’ तशी कावळ्यान जाप दिली ‘म्हाका तूं आवडला. हांव तुजे लागीं इश्टागत जोडूंक सोदतां. तशेंच तुज्या घोंटेरांत तूं म्हाका रावपाक दिवशी?’’
पारव्यान म्हळें ‘‘पूण तुजें जिणें म्हजे परस खूब वेगळें आसा’’
कावळ्यान म्हळें ‘‘कांय नजो, हांव म्हजें खाणें जिणें भायर करून फकत रातच्या राबित्याक तुज्या घोंटेरांत येतां,’’ पारव्याक कावळ्याचें उतर मानवलें ना. पुणून शेवटाक कावळ्यान गोड उतरांनी पारव्याक भुलयलो. पारव्यान सांगलें, ‘‘पूण तुजे कडल्यान त्या घरकाराक कसलेच त्रास जावंक उपकारना’’.
पारव्याचें उतर मानून घेवन कावळो पारव्या वांगडा घोंटेरांत भितर सरलो. ताची नदर मात परतून परतून जेवणाच्या जिनसांचेर थिरावताली.
रांदपाचे नदरेंतल्यान कावळो सुटलो ना. तिन्हीसांजेर ताणें ताका पळयलो. पयलीं तो मात्सो दुबावलो. पुणून उपरांत पारव्यानूच ताका इश्टाच्या नात्यान दवरून घेतला अशें ताणें पारखिलें अनी आपल्या कामांत भरसून गेलो.
सकाळीं सकाळीं रांदिल्ल्या जेवणाचो वास घरभर पातळ्ळो. तातूंत नुस्त्याचो वास कावळ्याक घोंटेरांत सवकासायेन बसूंक दिना जालो. तें नुस्तें खाल्या बगर ताका सुशेगूच मेळनाशिल्लो. पारवो उडलो. भायर सरतना ताणें कावळ्याक म्हळें ‘‘ चल सरुया न्हय भायर?’’ त्या वेळार कावळ्यान अचकीत जिवाक बरें दिसनाशिल्ल्याचें सवंग करीत म्हळें ‘‘आयज म्हज्या जिवाक बरें दिसना. तूं वच. हांव मात्सो उसरा भायर सरतां. पावव्याक खरेंच दिसलें. ’काळजी घे’ अशें म्हणत तो भायर सरून गेलो.
बऱ्या वेळान रांदपी रांदचे कुडींत ना तें पळोवन कावळ्याक नुस्तें खावचें अशें दिसलें. ताणें वेळ वगडाय नासतना रांदनी वयल्या नुस्त्याचेर झोपय घाली. ताणें रोखडेंच नुस्तें खावपाक सुरुवात केली. नुस्त्याचे कांटे हे वटेन ते वटेन पडले. ते हेर जेवणांतय पडले. जेवणाची वाट लागली. नुस्त्याचो कांटो फांपुडटना अचकीत आयदाचें थाळें जमनीर पडलें आनी व्हडलो आवाज जालो. तो आवाज अयकून रांदपी घरांत आयलो. पळयत जाल्यार कितें कावळ्यान सगळ्या जेवणाचो वाट लायल्या. त्या रागान रांदप्यान बडी काडून कावळ्याचेर मारली. कावळो जखमी जावन सकयल पडलो. रांदप्यान ताका बडयेनूच चिड्डून दवरून म्हणलें ‘‘पापया, पारवो इतलो तेंप म्हज्या घरांत आसा, पुणून ताणें केन्नाच म्हाका त्रास केलेना. केन्नाच तो म्हज्या अन्नाक आफुडलोना . पुणून तूं कावळो तो कावळो दुश्ट खंयचो तुकां हांव कस्सोच सोडचोना. तुजी ख्यास्त तुका दितलोंच.’’
रांदप्यान ताचीं पांखांच कातरलीं. सांजवेळार पारवो घोंटेरांत पावलो तेन्ना ताणें कावळ्याची हालत पळयली, ताणें ते विशीं विचारतकच कावळ्यान घडिल्ली सगळी गजाल सांगली.
‘‘तुका हांवें सांगिल्लेंच की घरकाराक त्रास करीनाका म्हूण. चोरून खावपाची संवंय तुकाच नडली. आतां भोग तुज्या कर्माचें फळ,’’ पारव्यान ताका सांगलें.
उल्हासभाई
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
