भांगरभूंय | प्रतिनिधी
म्हज्या समकार व्हड जावन, ती मनशांच्या हातांत मेली. म्हजें उपकार धरून, दुसऱ्याचें वखद जाली. चिंतून गुळ्यामामाक दुख्ख जालें. तेन्नाच पावसाची दडक सुरू जाली…..
पावसाचे दीस आशिल्ल्यान चारूय दिको पाचवेचार जाल्ल्यो. मळबांत जोगलांचो चकचक, वारें येतालें, पावस झडटालो आनी पुराय रान तांच्या वांगडा खेळटालें. अश्या अटंग्या पाचव्याचार रानांत तरातरांचीं झाडां, झोपां आशिल्लीं. कांय जाणांनी नवोच जल्म घेतिल्लो. तातूंत आसलेलो तो रसाळ आंबो तर मन भुलोवपी. सदांच दुसऱ्यांची मदत करपी ह्या मोव सभावाच्या आंब्याक सगलीं गुळोमाम म्हणून वळखतालीं. ओलसाणीक लागून ताची साल ताजी जाल्ली आनी ताचेर शेळो मातिल्लो. ताच्या खांद्याचेर ल्हान- ल्हान कोंब मानो सकयल घालून उबे रावपाक लागले. तांची वळख पटना देखून तो वग्गी रावलो.
उटंगाराचो पावस झडपाक लागलो तशें त्या कोंब्यांची वाड जाताली. तातूंतल्या एका कोंब्याच्या वालीन व्हड जावपाची गती धरली आनी तीच वाल वाडत वचून मुखार पांच- स लांब पानांनी पालेली. हें दृश्य तो बारीकसाणीन पळयतालो.
“जमनीक धड मूळ धरूंक ना तरीय ही म्हज्या सालीचेर कशी जिवी रावली?” असो विचार गुळ्यामामाच्या मनांत आयलो. पूण ओगीच ल्हान बाळकाची कळ काडची न्हय देखून मोन्यांनी ताणें आपले विचार गिळे. आनी तो तिच्या व्हड जावपाची वाट पळोवंक लागलो.
पावसा वांगडा दीस मुखार धुकलतालें. ल्हव ल्हव करून वाल व्हड जाताली. जेन्ना ताच्या पाशियेसाचो बांद फुटलो. तेन्ना ताणें तिका विचारलें. खांद्ये बागोवन मुखार आयिल्ल्या गुळ्याक पळोवन ती भियेली.
“म्हाका माफ करात सायबा. ह्या पावसाच्या कृपेन म्हजो जल्म तुमचे कुशीक जालो. आतां म्हाका तुमचो आदार जाय. अशें थरथरत्या आवजान तिणें सांगलें.
“हांव कसलो आदार करतलो?” गुळ्यामामान विचारलें.
“थोड्याच दिसां खातीर म्हाका आसरो दियात. हांव सदांकाळ तुमच्या रिणांत रावतलें.” ती सामकी काकुळटेक आयली. गुळ्यामामा मुखार कोणीन रडिल्लें ताका आवडनासलें.
“बरें बरें. तुका जाय तितले दीस राव.” अशें म्हणीत ताणें तिका वग्गी केली. तशें तिणें आपल्या दोनूय पानांनी आपलीं दुकां पुसलीं.
जशे दीस वता तशे तशे तिच्या आकारांत बदल जावपाक लागले. आनी वेळा प्रमाण ती फुलपाक लागली. तिच्या त्या फुलांच्या गोंसाक पळोवन गुळोमाम आनी हेर झाडां अजापीत जाली. तिचो आंगाचो लांब झेलो, ल्हान नाजूक धवी जांबळी फुलां बरींच हांसतालीं आनी वाऱ्या वांगडा नाचतालीं. अशे तिका दोन तीन गोस फुल्लिल्लें.
तांकां पळोवन गुळ्यामामान विचारलें, “सगल्यांक आकर्शीत करपी फुलां तुज्या झेल्यांत आसात. तरीय पूण कोणूच तुका माळपाक कित्याक व्हरना?”
“निराकार वास नासलेलीं फुलां कोणाक जाय?” जाप आयकून गुळ्यामाम वग्गी रावलो.
“फकत पावसांत हेरांची नदर आमचेर पडटा. मिर्गार आमी उदका खातीर तळमळटात.” आयकून गुळ्यामाम चुरचुरलो. इतल्यान ताची नदर पयसुल्यान चलत येवपी मनशांचेर गेली. ती तांच्याच दिकेन येताली.
“आगो, आतां वोग्गी राव, कोण तरी चलत हे वाटेनूच येता.”
एक बापूय आनी धूव मळ्या वयल्यान धाट रानांत घुसली. दोगांय आपल्यो नदरो चारूय दिकांनी कोणाक तरी सोदपाचे ताकतिकेन आसली हें गुळ्यामामाक रोखडेंच लक्षांत आयलें.
“बाय, हीऽऽऽ पळय बेनुल्लेचीं पानां.” बापयान चेडवाक सांगलें. त्या बराबर चेडवान वयर झाडार पळयलें.
“पप्पाऽऽऽ तीं कसलीं विचीत्र फुलां रे? हांवें केन्नाच हीं फुलां पळोवंक नात आनी ती खूब वयर आसा मरे.”
बापायन आंब्या म्हऱ्यांत येवन आपलो हात वयर पावोपाचो यत्न केलो. हात पावानासल्ल्यान ताणें आशिकुशीक पळयलें. झिलिनी ताका लांब गोक्याची बडी मेळ्ळी. ताच्या आदारान ताणें त्या बेनुल्लाच्या वालीक पीळ घालून, पिवळून पिवळून ती ओडून काडल्ली. ती पट करून बडयेंतल्यान निसरून आंब्या सामकार पडली. तिची ही दशा पळोवन गुळ्यामामाचे दोळे वोले जाले. ‘आपूण आसून कायच उपेग ना.’ मनांत ताणें चिंतलें.
उपरांत बापयान वालीचो फुलां झेलो तोडलो आनी आपल्या चेडवाच्या हातान दिलो. आपल्या हातांत रंगरंगीत फुलांचो तुरो पळोवन तें खूब खोशी जालें. ताची उमेद ताच्या तोंडार उदेयिल्ली बापायक दिसली.
“पप्पा, हो फुलांचो तुरो माळ्यार जाता??” चलयेन आशेन विचारलें.
“हय गो. पूण आतां घरा या. पावस पडत जाल्यार आमी भिजतलीं.”
“पूण पप्पा, आमी ही रानटी पानां कित्याक म्हणून घेवन घरा वयता?”
“बाय, हीं पानां सामकी वखदी. ही पानां झरोवन, तुज्या कानांत घातल्यार तुजो कान व्हांवचो बंद जातलो.”
“व्वा! चल तर बेगीन घरा या पप्पा.”
म्हज्या समकार व्हड जावन, ती मनशांच्या हातांत मेली. म्हजें उपकार धरून, दुसऱ्याचें वखद जाली. चिंतून गुळ्यामामाक दुख्ख जालें. तेन्नाच पावसाची दडक सुरू जाली…..
स्पृती साजू सोलयेकार
8010655303
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
