भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बिरबल हो ‘हजर जबाबी ‘म्हळ्यार सट्ट करून फटकन, उत्तर दिवपी असो एक अकबराच्या दरबारांतलो सल्लागार आशिल्लो, हें तुमी आयकून जाणां आसतलीं. पूण हो बिरबल, अकबर बादशहाच्या दरबारांत कसो पावलो? हें तुमकां खबर आसा भुरग्यांनो?
तर आज आमी तें कितें घडिल्लें? कश्या तरेन तो दरबारांत पावलो? ती घडणूक वाचुया.
अकबर बादशहाक कितल्याशाच कलांची आवड आशिल्ली. तांच्या दरबारांत बरें बरें गायन करपी गायक आशिल्ले. गणितज्ञ आनी ज्योतिषी आशिल्ले. चित्रकार, रत्नपारखी , वास्तुशास्त्रज्ञ, नृत्य कलाकार, जादूगार, अशे जायते कलाकार आशिल्ले. एखाद्या कलेंत पारंगत कलाकार जेन्ना आपली कला बादशहा मुखार सादर करतालो. तेन्ना ताका व्हडलें इनाम मेळटालें म्हण सदांच अशे कलाकार दरबारच्या प्रांगणांत म्हळ्यार मुखारल्या मेकळ्या मैदानार आपली कला सादर करपाक येताले.
एखादो गारूडी, आपली पुंगी (एक प्रकारचें तोणान वाजोवपाचें वाद्य) सुंदऽर तरेन वाजोवन नागीण नाचयतालो. तर कोण उलोवपी कीर हाडून तांचे कडल्यान मनशाचें उलोवणें उलोवन दाखयतालो. तें आयकून बादशहा खूश जातालो आनी ह्यो त्या कलाकारांच्यो करामती पळोवपाक जायती प्रजा येताली.
असोच एका दिसा, एक भौरूपां घेवपी, सवंगां घेवपी, नकलाकार थंय आयिल्लो. ताची करामत, कलाकारी नकलां पळोवपाक खूब लोक जमिल्ले. त्या कलाकारान बैलाचें चामडें आपल्या आंगार ओडून घेतिल्लें. शिंगा लायिल्लीं, शेपडी,आनी चार पांय बी लावन तो खरो खुरो बैल जावन हांबेतालो. सामको खरो खरो बैल कसो. सगळी प्रजा ताचें तें रूप अजापान थक्क जावन पळयताली. ताचें तें तण खावप, शेपडी घुंवडावप, सगळें सगळें सामकें वालोराचें. बादशहा तर जाम खूश जाल्लो. ताणें आपल्या गळ्यांतलो ‘मोतयांचो हार’ त्या भोवरूप्या वाटेन भिरकटायलो. तो सामको त्या भोवरूप्याच्या सारखो गळ्यांत पडलो. शिवाय बादशहान ताका 100 पोवनाचें इनाम बी जाहीर केलें. सगळ्यांनी ताळयो मारल्यो. त्या लोकांच्या गर्देंत एक चुणचुणीतसो चवदा-पंधरा वर्सांचो लेंगो- सदरो आनी माथ्यार टोपी घाल्लो एक भुरगो उबो आशिल्लो. ताणें बी खूश जावन, आपल्या माथ्यावेली टोपी ज्यूस्त त्या बैलाच्या शिंगार पडटा तशी उडयली आनी ताळयो मारूंक लागलो. बादशहान तें बरोबर पळयलें.
शिपायाक धाडून ताका मुखार आपयलो आनी विचारलें. ‘‘कितें रे? तुवें तुजी टोपी ताका कित्याक दिली.? हांवें इनाम जाहीर केलां. हें आयकूंक ना तुवें? आनी वेगळें अशें कितें पळयले तुवें? म्हूण तुवें तुजी टोपी ताका दिली?”
त्या भुरग्यान म्हळें “महाराज म्हजे कडेन फक्त ही टोपीच आशिल्ली आनीक कितेंय आसल्यार हांव दितलों आशिल्लों ताका.”
“अशें? पूण तुवें कित्याक ती टोपी इनाम म्हण दिली ताका?”
“महाराज हांवें ताची परिक्षा घेतली आनी म्हजे परिक्षेक तो पास जालो.”
“परिक्षा? कसली परिक्षा?”
“महाराज हाचें हें बैलाचे संवंग साऽरखें जाला काय ना?हें पळोवपाक हांवे एक कळाशी केली.”
“कळाशी?कसली कळाशी?”
“महाराज ,
हांवें एक बाऽरीक फातोर त्या भोवरूपी बैलाच्या फाटीर मारलो.”
“अशें? आनी मागीर ?”
“आनी ताणें सामक्या खऱ्या बैला भशेन आपली कात थरथरायली. आपली फाट शिरशिरायली. ताची ही शिटूकसाण म्हाका आवडली. म्हूण हांवें ताका इनाम म्हणून म्हजी तोपी दिली.”
हें आयकून बादशहा खूश जालो. “आरे वा! बरोच हुशार मरे तूं. तुजी कळाशी म्हाका आवडली. हें घे तुका इनाम.” म्हणत ताकाय एक मोहरांची पोती दिली.
हो भुरगो खरेंच हुशार हें बादशहाच्या लक्षांत आयलें. ताची निरिक्षण करपाची बुद्द, तांकां भावली. आवडली. आनी तांणी ताका दुसऱ्या दिसाक दरबारांत येवन आपल्याक मेळपाचें आमंत्रण केलें. मागीर ताका आपल्या बरोबर सदांच रावपी, ‘खास सल्लागार’ म्हणून सरकार दरबारांत नेमलो.
होच तो बिरबल. हजर जबाबी . चाणाक्ष. हुशार सल्लागार.
तेजश्री गोपाळ प्रभुगांवकार
9822139309
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
