भांगरभूंय | प्रतिनिधी
गोंयां कडेन संबंदीत बालसाहित्यांत हांगाची कला, दायज, संस्कृताय, सैम, विज्ञान मात दिसचें.
बालसाहित्य ही भाशेची बुन्याद. ती जाता तितली घटमूट करपाचो यत्न जाण्ट्यांनी भुरग्यांच्या पालवान करपाक जाय. कारण भाशा जिवी उरता ती भुरग्यांच्या ओंठांतल्यानूच! ज्या घरांत पुस्तकां फुतफुततात, त्याच घरांत संस्कारांची पेरणी जाता. ल्हानपणार वाचिल्लें साहित्य जीणभर याद उरता, उजवाड दीत रावता. मडगांवां सातवे बालसाहित्य परिशदेंत बालसाहित्याच्या सर्वांगाचेर भासाभास जाता. मुखार सगलें कृतींत हाडपाचें काम साहित्यकारांचें. फक्त जाण्ट्यांनीच न्हय, तर भुरग्यांनीय जमता तशें बरोवचें. बस्ती मे अकेला आदमी, दुसरी दुनिया, परछाईं नाचती है… अश्या साहित्य रचनांचें लेखक प्रियंवद हांणी काल सांगलां तें खरें. विवेकी, संवेदनशील, बुदवंत जावपाक बाल साहित्याची गरज आसा. अर्थांत ते खातीर जुंवानपणांत पांय दवरपाच्या वेळार त्या ‘बाल-तरणाट्या’ क विज्ञान, तत्वज्ञान, इतिहासाचेर साहित्य मेळपाक जाय. भुरग्यांक साबार विशयांची आवड लायल्यार आमकां फुडाराक नवे वाचक, साहित्यकार मेळटले.
भुरग्यांनी दिसाळीं, पुस्तकां वाच्चीं हे खातीर घरांतल्यान सुरवात जावप बरें. सांजवेळार सगल्यांनी टिव्ही बंद करून अर्द वर पुस्तकां वाच्चीं. न्हिदच्या वेळार काणयो सांगपाची परंपरा सुरू करची. ते खातीर आजो, आजीच जाय अशें ना. काणयो सांगपी वेबसायटीय आसात. पुस्तकां भेट दिवपाची संवय बरी. शाळांनी सप्तकाक एक तरी वाचनाचें वर जाय. कवी, लेखकांक शाळेंत आपोवप शक्य आसा. भुरग्यांक दर सप्तकाक एक पुस्तक दिवन ताचेर ताका विचार उक्तावंक वा बरोवपाक लावचें. घोळटी वाचपघरां, बालसाहित्य महोत्सव हें सरकारान वा व्हडल्या संस्थांनीच कित्याक करपाक जाय, कोणूय ते करूं शकतात. जात्रा, काल्या वेळार धर्मीक पुस्तकां मेळटात, तशीं हेर विशयांचीं पुस्तकां कित्याक मेळचीं न्हय? आमच्या लोकसाहित्याचो, गितांचो थेवो दरेका भुरग्यां मेरेन पावपाक जाय. जाल्यारूच तीं देशाचीं जापसालदार नागरीक जातलीं.
शाळांनी लोअर केजी ते तिसरी मेरेनच्या (पांच यत्ता) यत्तांचेर सरकारान चड लक्ष केंद्रीत करपाचो वेळ आयला. वर्क एक्स्पिरीयन्स, खेळ, कला, पीटी, स्कावट- गायड अशे विशय आसतात, तसो साहित्याचो कित्याक आसचो न्हय. ते खातीर 10 गूण दवरचे. साहित्याची आवड आशिल्ल्या भुरग्यांक थंय आपलो छंद पुराय करपाक मेळटलो. गोंयांत कोंकणी बालसाहित्याचीं पुस्तकां आतां पायलेक पंचवीस मेळटात. शिक्षण खात्यान तातूंतलीं दर्जेदार पुस्तकां विकत घेवन भुरग्यांक तीं मुफत दिवचीं. शाळेन सप्तकांतल्यान एक दीस पुस्तका विशीं मत घेवचें. एका भुरग्याक वर्साक 12 पुस्तकां मेळ्ळ्यार दुदांत साकर. पालकांनीय भुरग्यांच्या वाचनाचेर लक्ष दवरचें. अवांतर वाचन करपाच्या ह्या उपक्रमाक लागून 10 गूण मेळटात, हें कळटकच पालकूच भुरग्यांक वाचपाचो आग्रो करतले. पुस्तकां हाडून दितले. 15 वर्सां सकयल्या भुरग्यांनी बरयिल्ल्या पुस्तकांक राज्य पुरस्कार दिवं येतात. फायदो आसा जाल्यारूच श्वास घेवपाची आमची वृत्ती. साहित्य, वाचनाच्या मळाचेर तिचो लाव कित्याक घेवचो न्हय? बालसाहित्य बरोवपी, वाचपी वाडपा खातीर हाची गरज आसा.
ई- बूक, आॅडियो बुकांकूय उर्बा दिवंक जाय. प्रत्येक शाळेंत ‘पुस्तकांचो कोनसो’ आसचो. म्हणटकच भुरग्यांक थंय वाचन करपाक मेळटलें. वयर म्हणलां ते प्रमाण पालकांनी दिसांतल्यान अर्द वर तरी भुरग्यां सामकार वाचन केल्यार भुरगीं ताचें अनुकरण करतलींच. हजारा फाटल्यान 25 भुरग्यांक पसून वाचनाचें वेसन लागलें जाल्यार ताचो फायदो कोंकणीक जातलो. 3 ते 14 वर्सां पिरायेच्या भुरग्यांचेर संस्था, शाळा, सरकार आनी पालकांनी चड भर दिवचो. तांकां साहस- बोधकथा, चरित्रां, चित्रकथा, लोककथेचीं पुस्तकां दिवं येतात. गोंयां कडेन संबंदीत बालसाहित्यांत हांगाची कला, दायज, संस्कृताय, सैम, विज्ञान मात दिसचें. फुडलीं पांच वर्सां तरी हो यत्न करून पळोवया न्हय?
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
