भांगरभूंय | प्रतिनिधी
(धांवत आवय सरीं येवन ताणें आवयक आकांतान विचारलें, “आवय, बिलुबायेची तीन पिलां खंय गेलीं?”…आतां मुखार…)
“खंय गेली म्हणचें, म्हाका कितें खबर खंय गेली ती, ज्या जाग्यार आसलीं थंय ना तर ती पिलां?”
“आसात गें आवय, पूण तीन उणी आसात!”
“तीन कशी उणी आसतलीं? आतां कितली आसात तर?”
“चारूच आसात गें! पयलीं सात आशिल्लीं आनी आतां चार आसात. तीन खंय गेली?”
“तीन खंय तरी गेल्यांत आसतलीं!”
“च्ये गे तिनूच कशीं वतलीं खंय तरी, गेल्यार सगलीं वतलीं न्हय?”
“हय तेवूंय सारकें तुजें! पूण तुवें मेजल्यांत मरे सारकीं?”
“हय गे आवय, आमकां स्कुलांत शिकयलां न्हय वजा बाकी! सातांतली तीन काडलीं कितलीं उरलीं? चार न्हय”
“हय वय, चारूच उरता! आतां तूं अशें कर, फाल्यां सकाळीं उठून पळय कितलीं उरता ती.”
आवयक दुबाव आयलो, ही पिलां कशीं कमी जातात तीं. पूण तें पुताक सांगून उपकारचेंना. म्हणटात न्हय माजर स्वताच्याच पिलांक खाता, तोच प्रकार हो.
बिलुबायेची पिलां कमी जायत वतात देखून बबलू चिंतेस्त आशिल्लो, हें ताचें आवयक जाणवल्लें. सात आशिल्ली चारूच उरल्यांत आनी आजून कमी जावपाची शक्यताय आसा हेवूय आवयक खबर आसलें आनी आजून जर कमी जायत तर बबलूबाबाक समजावक खूब कठीण जातलें, ह्या विचारांत आवयक हुस्को जाल्लो. देखून आतां आवयचीय नदर त्या पिलांचेर आसली.
बबलू दनपारा स्कुलांतल्यान आयलो आनी सोमतच खोपींत पिलां कडेन गेलो आनी पळयलें, जाल्यार चारूय पिलां खोपींतूच एकामेकांकडेन खेळटालीं आनी बिलुबाय थंय नाशिल्लें. कांय वेळान तो घरांत आयलो आनी आवयक सांगलें.
“आवय चारूय पिलां आसा आं खोपींत, एकमेकांक धरच्यांनी खेळटात ती. तांकां थोडें दूद दी गे पिवूंक, खेळून थकलीं आसतलीं तीं.”
“तूं थकूंक ना स्कुलांत सावन चलून घरा येवन, तुवूंय पी मरे थोडें दूद पयलीं. मागीर दी तांकांय वरून.”
“पूण आवय आतां जेवणाचो वेळ जाला न्हय? आतां हांव दूद पिना, पूण पिलांक दूद दिवया! कित्याकतर तांचे खातीर दूद म्हणल्यार एक जेवण कशे!”
“हय रे पुता! सारके तुजें. हुशार आं तूं! चल म्हजे वांगडा रांदचे कुडींत यो.”अशें म्हणून ती रादचें कुडींत गेलीं, फाटल्यान बबलूय. आवय कडल्यान दूद घेवन ताणें सगल्यां पिलांक थोडें थोडें पिवयलें. इतल्यान थंय बिलुबाय आयलें. ताणेंय पळयलें आपल्या भुरग्यांक दूद पिवूंक घालां तें. ते म्यांव-म्यांव करून बबलू म्हर्यांत येवन ताच्या पायाक आंग घासून ताचे उपकार मानले. बबलूनय बिलुबायेच्या माथ्या वयल्यान हात भोंवडावन ताची अपुरबाय केली, त्या चारूय पिलांक वेंगेंत घेवन तांचीय अपुरबाय केली, पिलांकूय ताचे वेगेंत येवन सुखाचो अणभव मेळ्ळो. हें सगलें करतना बबलूक एक गजाल जाणवली, ती म्हणल्यार चार पिलांतलो फरक. त्या पिलां मदी तीन बाय पिलां आशिल्लीं आनी एक बाबू पील. तिनूय बाय पिलां एकेच तरेन दिसतालीं. पूण बाबू पील सामकें वेगळें! सोबीत सुंदर तर चवगाय आशिल्लीं, पूण बाबू पिलाचो कोर वेगळोच. दोट्टी, धवो- नारंगा कोराचो. जाल्यार बाय पिलांचो कोर धवो काळो बिलुबाये भशेन, आपल्याक जाणवल्ली गजाल ताणें रोखडीच वचून आवयक सांगली. तिका आयकून अजाप दिसलें.
“तुका कशें कळ्ळें रें कोण बाबू आनी कोण बाय तें?” आवयन विचारलें.
“आवय हांवें तांचीं शेपडी वयीर करून पळयलें!” बबलून हांसत म्हणलें.
“तूं न्हय बाबा!!””अशें म्हणून ती हांसतूच भितर गेलीं, फाटल्यान बबलूय गेलो.
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
