फुडार

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

मम्मा, पप्पा तुजेर सदांच कित्याक आड्डता?

सकाळच्यान टॅन्शनांत आसता

‘पूण ऑफिसाचे टॅन्शन घरांत? तेंय तुजेर? कित्याक गो? तशें कांय न्हय रे शाण्या’. आवयन भुरग्यांक जायतो समजायलो. पूण अथर्व तें आयकुवपाक मात्तुय तयार नासलो. अथर्व न्हिदतकच तांचे मदीं खूब कितें उलोवप जाता. तें कितें हाचो ताका चड हुस्को जातालो. ताका जेवपा खावपा नाका जातालें. 

मम्मा पापाचें जाला तरी कितें ? कळपाक मार्ग नाशिल्लो. पूण मम्मा कितें तरी लिपयता, हें तो जाणा जाल्लो. आपली आवय आनी बापूय खूब बरी, पूण कांय म्हयने जालें पप्पाचो मूड सदांच ऑफ आसता. कॉलेजीत शिकतल्या अथर्वाक बुद्दी आशिल्ली. 

पापा तुका शेनवाराक कॉलेजीत प्रिन्सीपलान मेळपाक यो म्हळां.

बरें येता मरे हांव. पूण कित्याक म्हूण? 

अथर्वाक कांयच खबर नाशिल्ली. शेनवाराक जेन्ना मिस्टर नायक ऑफिसांत पावलो प्रिन्सीपलाच्या प्रस्नाच्यो जापो दिवप ताका भोव कोड्यांत वडोवन गेल्ल्यो. 

तुमच्या अथर्वाचें अभ्यासाचेर चित्त ना जाणांत तुमी?

कितें म्हळें सर? अथर्वाचे अभ्यासाचेर लक्ष ना?

हय. अशेंच चालू उरल्यार, अंदू पास जावप कठीण जातलें.

एस सर, हांव पळयतां. आयल टेक कॅर. मिस्टर नायकान सराक आश्वासन दिलें खरें, पूण मुखार कितें जातलें ताकाच खबर नाशिल्लें.

अॅनी स्पेसिफीक रिजन मिस्टर नायक ?

नो सर. स्टील, आयल सी सर. मिस्टर नायकाच्या तकलेक तोणें माल्ले. फ्लॅटार पावताच तांणे बायलेचर फोग काडलो.

कितें चल्लां ? तो अथर्व असो सामको शेणपाक कारण तूंच

हांव कशें ? पूण जालां कितें तें तरी कळुनी.

आनी तुका वेगळे सांगपाक जाय? दोगांयची बाचाबाची. इतल्यांत अथर्व पावलो.

पप्पा मम्माचेर कित्याक तापता? तिणें कितें केलां?

आरे! तुजेर मात्तुय नदर ना न्हय? अथर्वाक बापायचें उलोवप मात्तुय मानवलें ना. येदो व्हडलो  सुशिक्षित बापूय म्हजे खातीर बायलेक चुकीची थारायता. म्हळ्यार शिकप व्हरून वडय डस्टबिनांत?

सगळेंच बायलेंचेंच काम जाल्यार घोवाचें कितें? मम्मा घरांतलें सगळें सांबाळटा. बॅंक आनी हेर वेव्हारूय तीच पळयता. केन्नाच हांव करतां, हांव केले म्हणना. इतलें आसूनय मम्माक कितें जमले ना ताचेर बोट दवरता.

अथर्वाक मार्क कमी पडल्यार मम्माचो गुन्यांव. खेळांत फाटीं पडलो ……तर तुजे भशेन सुशेगाद तो. म्हूण ताका जमना तें.

शालन घोवाचीं उतरां आनी सदचे किरकीराक सामकें वाजेवन गेल्लें. पूण आपल्या चल्याच्या फुडारा खातीर गुपचूप मुको मार खातालें. 

वाद वाडूंक दिवप ना. भुरग्यांच्या कंवळ्या मनार परिणाम जाता. हें ताका कळटालें, पूण बापायच्या सबावाक लागून वागपूय विचित्र जालें. उंचेल्या पांवड्या वयले शिकप, पूण संयमात झिरो…….. मार्कस फट फट……….एक घाव दोन कुडके.

घर म्हळ्यार जापसालदारकी. रथ भुजार घेवन वतना पावला कणकणी परिक्षाच आसता. एकदा माथ्यें माल्लें म्हणटकच भोरो भार म्हणीनासतना साटको तोल सांबाळीत घरा मेरेन घेवन येवचोच पडटा. घोव फकत तिरस्कार, व्देश, कटकट म्हूण संवसार करता तर बायलेक तोल सांबाळपाक कठीण. टायर पंक्चर जातलो. संवसार चार दिसांचो. हांसून खेळून मुखार वचपाचो. पुस्तकांनी, जाण्टेल्यांनी, सांगिल्ली आयकल्ली उतरां शालन यथार्थात अणभवतालें. देखून मारतें खायत आपलो घर संवसार आनी अथर्वाक कसलोच धग लागूंक दिनाशिल्लें. मुखेल कारण जेन्ना शालनाक समजलें. तांणी शरणागती पत्करली. 

“म्हजे अथर्वाचो फुडार घडोवंक हीच वाट”. अशें कांय माथे फिरू मुखार दिमी घाले बगर सुटका ना. 

“दांतूय आपले आनी ओंठूय”. त्या दिसाच्यान शालनान आपलें वागणेंच बदललें. जेन्ना  जेन्ना घोव तापून आंगार येवपाचे तयारेंत आसतालो. तांणे झेल माथ्यार दवरपाचें नाटक सुरू केलें. 

मिस्टर नायकाक कितें घडटा तें कांयच कळना जालें. शालनान मात्शें शाणेपण आनी सहनशीलतायेन अथर्वाचो फुडार सांवरलो. कॉलेज शिकप….. पूर्ण डिग्री घेवन अथर्व मम्माचो लाडको अपुरबायो सांगतालो. “मम्मा इज ग्रेट. खरें म्हळ्यार तिच्या संयम आमी धिटायेनच म्हाका हें शक्य जालां”. वर्सांचो अणभव आनी रागाचेर ताबो मेळयले उपरांत आयज बरोच जाग्यार आयिल्लो. पुताच्या उलोवपा वागण्यांतल्यान ‘अहंकारी वृत्ती’ निवळिल्ली.

घरांतली आयदनां कितलीय आपटलीं तरी तांकां चॅपा पडटात. कंवचेचीं जाल्यार फुट्टात. एकदां वेर आयली म्हणटकच मागीर तशाचें तशें तें आयदन मेळप कठीण. 

“मिस्टर नायक तुमचो चलो म्हळ्यार रोल मॉडर”. बेस्ट स्टुडंट आॅफ द ईयर. प्रिन्सीपलाची उतरां पापाचें काळीज भरून आयलें. वर्सा फाटलें यादींत तो पावलो.

“आयज कोणाचेर रागार जांव हांव?”

“केदी व्हड चूक केल्ली हांवें ?” पूण शालनान मारतें घेवन आमचो संवसार वाटयलो, आनी अथर्वाचो फुडार घडयलो. 

“तुका लागून हें शक्य जालें सगळें!”

“तशें कांय नासता. दोगांच्याय सहकार्यान आनी समजीकायेन घडटा”. 

“पप्पा पळय, म्हजी मम्मा कितली ग्रेट ती”. 

हय. हांव जाणा, म्हजेच खूब चुकलें. 

‘जालें ते जालें’. चला आतां फुडाराचें कितें तें पळोवया. विवेकानंदाची उतरां सदांच मतींत आसूनी. “ Arise awake and stop not till the goal is reached” 

खरेंच मम्मा पापा  “My future is in my hands”

आता आमी तिगांय जाणाक नवो मार्ग सोदून काडपाचो आसा.

“अथर्व” आतां तुजे हावेस फुलोवपाक तुवें पावलां मारप गरजेचें. सपना साकार करपाचो हो वेळ. घोड्याक तळ्याचे देगे मेरेन पावयलां आतां उदक पिवपाचें काम तुजें. मम्माच्या उतरांत  पापानय “हय” म्हळें आनी अथर्वाची छाती अभिमान, स्वाभिमानान फुलली. 

• विजया शेळडेकार