फुकटें पचताच, अशें ना

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

सगले कायदे, नेम, परिणाम खबर आसतना तांणी हे येवजणेचे पयशे घेतल्यात. फुकटांत मेळटा, खांवया…. ही वृत्ती.

मनश्याची वृत्ती कशी तयार जाता, ताचेर अजून संशोधन चालू आसा. परिस्थितीक लागून एक प्रकारची मानसिकताय दरेका मनशा भितर तयार जाता आनी घडये ती झिरपत झिरपत फुडल्या पिळग्यांनी वता आसतली. कांय लोक पिळग्यान पिळग्यो लाचार, गुलाम, वसवशे वृत्तीचे आशिल्ल्याचें दिसता. कांय जाणांचो फुकटाचेर दोळो आसता. मागीर तो गरिबींतल्यान वयर सरून कितलोय गिरेस्त जाल्लो आसूं. कांय जाण पिळग्यान पिळग्यो दुसऱ्यांक तोपी घालतात. अर्थात हाका आडवाद आसात. पूण शेंकड्यांनी वर्सां गरिबी सोंशिल्ल्या, पयशांचे राशीर लोळपी, सुशिक्षीत आनी अशा हेर साबार कुटुंबांतल्या मनशां भितर कांय गुण (बरे- वायट) पिळग्यान पिळग्यो चलत आयिल्ले पळोवपाक मेळटात. सभावाक वखद ना म्हणटात तशे. हालींच गृहआधार येवजणे विशीं खबर भायर सरल्या, ती अशीच कांयशी. भरपूर पगार आशिल्ल्या कांय सरकारी कर्मचाऱ्यांच्या घरकान्नींनी हे येवजणेचो लाव घेतला. खरें म्हणल्यार तांकां तो कायद्यान घेवपाक मेळना. सगले कायदे, नेम, परिणाम खबर आसतना तांणी हे येवजणेचे पयशे घेतल्यात. फुकटांत मेळटा, खांवया…. ही वृत्ती. सरकारान फाटलीं दोन वर्सां सादारण 36 लाख रुपया वसुल केल्यात. हे मोहिमक गती दिवपाक जाय.
1960 च्या दशकांत खास करून तामिळनाडू, आंध्रप्रदेश ह्या सारक्या राज्यांनी मदले सुटयेंतलें खाण आनी हेर येवजण्यो सुरू जाल्यो. केंद्र सरकारांनीय गरिबांक बरे दीस दिसचे म्हूण आनीक काय सवलती, अनुदानां दिलीं. शिक्षणांत, नोकऱ्यांनी आरक्षण दिलें. खरेंच तेन्ना हाची गरज आशिल्ली. कारण आमचो देश निरक्षर, गरीब आशिल्लो. (तशी अजून तातूंत व्हडलीशीची सुदारणा जावंक ना.) मात आतां बऱ्योच सवलती, अनुदानां लोकांचीं मतां दोळ्यां मुखार दवरून दितात. वयले गृहआधार येवजणेक साबार अटी आसात. संबंदीत बायल गोंयांत 15 वर्सां रावपी आसची, तिचें वर्सुकी उत्पन्न 3 लाखां परस कमी आसचें, विधवा वा घटस्फोटीत आसची. हे येवजणे खाला म्हयन्याक अडेज हजार रुपया मेळटात. भोवतेक आमदारांनी आपल्या मतदारांक, वावुरप्यांक गृह आधार आनी हेर येवजण्यो मेळोवन दिल्यात. हें करतना तांणी ती व्यक्ती खरेंच येवजणेक पात्र आसा काय ना, हें पळयलां व्हय? तीग पूत विदेशांत लाखांनी जोडटात आनी हांगा निवृत्त खाजगी अधिकारी वा वेवसाय आशिल्ली आवय गृहआधार घेता. बापूय दीनदयाळ येवजण घेता. दोग पूत, सुनो बऱ्या पगाराच्यो नोकऱ्यो करतात. आवय- बापूय निवृत्त वेवसायिक. एकवटान रावपी घराबो. पूण घरांत वेगवेगळीं रावतात, अशें दाखोवन रेशनकार्डा सयत हेर सगल्यो सुविधा घेतात…. असल्यो कितल्योश्योच देखी आशिकुशीक आसात. सोदल्यार सांपडटल्यो. गृहआधार न्हय, सगल्याच येवजण्यांची चवकशी करची. कांय म्हयन्यां पयलीं 30 हजारां वयर लोकांचीं नांवां दोन येवजण्यांतल्यान काडिल्लीं.
फाटीं ह्याच स्तंभांत कोणांक कसल्यो सवलती मेळटात ताचीं नांवां पंचायत, पालिकांच्या नोटीस बोर्डाचेर लावचीं. ग्रामसभांनी ताचेर चर्चा जावची, अशें बरयिल्लें. खरेंच गरीब, गरजू आसल्यार ते बायलेक वा दादल्याक सरकारी पयशे मेळपाकूच जाय. विधवा, घटस्फोटीत बायल आसल्यार तिका सरकारी नोकरीय दिवची. पूण जांच्या घरांत म्हयन्याक लाख- देड लाख पगार, 30 हजार पेन्शन येता, तांकां ह्यो सरकारी खिरापती? त्यो घेवपी जितले जापसालदार आसात, तितलेच त्यो दिवपीय. तरीय कोणाक येवजण्यो दिवच्योच अशें दिसता जाल्यार दरेका पक्षान आपापल्या निधींतल्यान त्यो दिवच्यो. पुरस्कर्ते मेळोवनूय दिवं येतात. मेजार कोणे तरी दवरिल्लें केळें दिवन इश्टागत जोडप चुकीचें. बायलां आनी भुरग्यां कल्याण खात्यान वसुली करतना सरकारी कर्मचाऱ्यांच्या बायलांक ही गृहआधार येवजण कोणे मेळोवन दिली, ताचीच चवकशी करची. म्हणटकच संबंदीत सरकारी अधिकाऱ्यांचेर कारवाय करपाक मेळटली. सादारण तीन हजार सरकारी कर्मचाऱ्यांच्या बायलांनी ही येवजण घेतल्या, अशें कळटा. रेशन दुकानांचेर बीपीएल कार्डधारक येतात, तेन्ना तांचेच मोटारींतल्या वचून तांचें घर पळोवचें, बँक बॅलन्स तपासचो. सरकार म्हणजे लोकांनी, लोकां खातीर केल्लें लोकांचें सरकार. आमीच जर तें लुटपाक लागले जाल्यार कशें जातलें? ते खातात, आमीय इल्लें खाल्यार कितें जाता, ही वृत्ती बऱ्याची न्हय.