पुस्तकांचे जात्रेंत

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

बायुल शेनवाराक सकाळीं बेगीबेगीन आज्या बराबर वचपाक फुरफुरलें.  तांणें आज्याच्या कानांत ल्हवु सांगलें.

“फाल्यां आमी वचुंया न्हय?”

“हय  गो , बाय . सुस्त न्हीद आतां”

रातीचें  रेबीन,  व्हिस्तुद बी ताणें सारको जाग्यार काडुन दवरलो. सकाळीं उठटकच गडबड नाका. सकाळ जाताच बाय बेगीन उठलां तें पळोवन सगळीं अजापलीं.

“आगो, आज बेगीनशें  कित्याक उठलां?”

“आज्यान बरोबर या म्हणलां?”

“खंय या म्हणलां?”

“बाजारात गो, तुका कित्याक वचूंक जाय?”

“म्हाका यो म्हणलां, म्हूण हांव वतां.”

“बरें, बरें. चल बाये म्हणटांच आज्या परस बायुल फुडें पावलें.

बायुलाच्या आज्याक चड उलोवपाची सवंय नाशिल्ली.

“येता आमी” अशें म्हणत आजो बायचो हात धरुन भायर सरलो. दोगांय सरळ मोटारींत बसलीं.  बायुल सगळेंच हांसतालें. ताका कितें करुं कितें नाका अशें जाल्लें. आजो आपल्याक बरेंच कितें तरी दाखोवंक व्हरता, हाची ताका खात्री आशिल्ली.

“आज्या कितलो वेळ लागतलो? थंय कितें कितें पळोवंक मेळटलें?”

वतना मोटारीत बसतकच आज्यान ताच्या हातांत एक पुस्तिका दिली. चित्रां, भुरगीं पळोवन बायुलाक भोव खोस जाली. 

“आज्या काल कोणा कडेन फोनार उलयतालो थंयच व्हरता म्हाका?”

“हय गो बाय”आज्यान म्हणलें.

“तुका आवडटात न्हय पुस्तकां थंयच व्हरतां तुका”. 

चार- पांच दीस घरांत बोवाळ चलिल्लो. बायुलाची बावली बडबडत आशिल्ली. 

“बायुल तुमी मॉलांत केन्ना वतलीं?”

“मॉल!  मॉल! तें कपड्याचें …!!!! पुस्तकांचें मॉल आसता?!!!”

बावली आनी बायुल एकामेकां कडेन खूब उलयलीं. बायेक पुस्तकां आवडटा हें तिका खबर आशिल्लें. बायुल मोटारीतल्यान वतना येवजितालें. इतले म्हणटासर दारांत पावलीं. पुस्तक प्रदर्शनाच्या दारार पावतना जायतीं चित्रां, फटे बी पळोवन बायुलांक उमेद जाली. केन्ना मोटार थांबता आनी केन्ना भितर वता अशें जालें. मोटार  थांबली आनी दारांतच उबीं सगळीं प्रणव, रीना, श्वेता, नेहा, उमेश, परेश, रायन, रेवा आनी सगळीं. पयस बायुलाची बावली दिसली. बायुलाचें तोंण आं……आं करुन उगडलें. बंद जावपाक मातसो वेळ लागलो.

“तुमी सगळी हांगां कशीं?”

“तूं कशें आयलें तशेंच आमी” म्हणलें सगळ्यांनी . बायुलाक आनंद जाल्लो तातूंत आनीकुय बरें दिसलें. ताचे अपुरबायेचे बावलेन आज खरेंच जादु केल्ली. 

“आज्या वयर कितें कितें बरयलां तें वाचपाक जमना”.

“येतलें इल्लें, ल्हवु ल्हवु, व्हड जाता तशें”

“चला भितर या” आज आपल्या इश्टाबरोबर आज्यान ताका गोंय पुस्तक महोत्सवाक हाडिल्लें. केदो व्हडलो आजो आनी ताचें “मॉल”…..पुस्तकाचें मॉल. बायुल  जायते फावट कपड्याच्या मॉलांनी मम्मा बरोबर गेल्लें. पूण आज पुस्तकांच्या उत्सवाक पयलेच फावट.”गोंय पुस्तक महोत्सव” कांय खिणां भितर तें इश्टां मजगती रमलें . तीं सगळी लागलीं पुस्तकां पळोवंक .

“कितलीं मोटी व्हड पुस्तकां !”

“वाचपाक कितलो वेळ लागतलो?”

“आमी आमकां जाय तीं पुस्तकां पळोवया”म्हणलें रायनान.

“हीं पळयात ल्हान भुरगीं…. तांची पुस्तकां”.

“व्वा ! चला पळोवया म्हूण मोट्या अक्षराच्या  पुस्तकांक सोदत तीं घुस्पत रावलीं . बरोच वेळ जालो. मागीर आयलो आजो… म्हऱ्यात उबी बावली. बावलेन पटापटा करुंन कितलींशीच पुस्तकां वेचून तांच्या हातांत दिलीं. कांय  भुरग्यांनी  वेंचून काडिल्ली. कोणा कडेन दोन तर कोणा कडेन चार अशीं  तांचीं आवडीचीं पुस्तकां हातांत आनी सरळ बिलां करुंनय तयार. 

हातांतलीं पुस्तकां कोणच सोडपाक तयार नाशिल्लो. बायुलाची बावली तांचे म्हऱ्यांत येवन नाच जाली.

“काय बरी अपुरबायेची !” पुस्तकां घेतना हेर शाळेंतली जायती युनिफॉर्म घालुन आयिल्ले विद्यार्थी तांणीं पळयले.

सगळ्यांच्या हातांतली पुस्तकां आज तांचे खातीर एक नवी उमेद आनी  मन खोशयेन भरुंन गेलीं.

“आमी  मॉलां जाणांत … फॅशनेबल कपडे, जोतीं , लकलकीत कांकणां , कानंतली… हेंच चड पळयलां”

एकामेका कडेन उलयत रावलीं. मनांत खोस . वेगळो भलतोच अणभव. दर मांडिल्ल्या पुस्तकां च्या स्टॉलाक तांकां म्हऱ्यातल्यान पुस्तकां पळोवन. हातुय लावपाक पळोवपाक मेळ्ळें.

“कितलें बरें जालें न्हय. आज्या तूं बरोच मांडणी करता तें म्हाका पयले फावट कळ्ळें.”

आज सगळीं भुरगीं लग्नाक लाडु , जेवण बी जेवतात तशें. “आज पुस्तकांचे जेवण जेवया” म्हूण हांसताली. कांय वेळ आजो, हेराचे मम्मानी पप्पान तांकां खावंक पिवंकय दिलें. पूण आज तांचें पुराय चित्त पुस्तकांचेर थीर जाल्लें. एकामेकांची पुस्तकां पळोवन ती “म्हजें पुस्तक तुकाय दितां” इश्टागतीच्या नात्यान पुस्तकां वाचपाची उलोवपात गुल्ल जालीं” हाकाच म्हणटात तीं “भुरगीं म्हणल्यार फुलां कशीं!! कितलीं बरीं, कितलीं मायेची , निरागस , कितली शाणीं”….. तुमी जी वाट दाखयतली तेच वाटेन तीं वतलीं.

आमोरेचेर घरा पावलीं. पूण आजो, बायुलाक न्हीदपाचें …..आराम करपाचो नाशिल्लो.

“हाका पळयात, पळय पुस्तकांक दसून बसलां”

“बावलेन  मेगनेट बी हाडल्या काय !!! आज्यान हाडल्या आसतली.

बायुल पुस्तकां भोंवती रमलां तें पळोवन घरची खेशयेन भरलीं.

“भुरग्या मनांर जें रोयता तेंच पिकता” म्हणलें बावलेन……..