भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आयचें दिसपट्टें जिणेंत फोन ह्या वस्तूक खूब व्हड स्थान आसा. तें मागीर घडये बऱ्याक आसूं वा वायटाक. तशें पळोवंक गेल्यार फोन हो आयच्या लोकांचो तिसरो दोळो म्हणपाक कांयच हरकत ना. आयच्या आधुनीक काळांत सगळ्या गरजेचें वा खंयच्या एका गजालीचें तें एक मूळ साधन जालां. फोनार आयज कालचीं सगळीं कामां फटाफट एकां सेकंदांत जातात. पेमेंट म्हणा, जेवण- खाण, कपडें, फुलां, भाज्यो, घरांत लागपीं सामान रातच्या साडेबारांक लेगीत सोंपेपणी मेळटा. फोनाचें आयज बाजारांत साबार प्रकार आयल्यात, एकांच फोनाक 4-5 भाव जाल्यार वापरपी एकलोच.
आदल्या काळर हे फोन बी काय नाशिल्लें, आसले ते लोक आनी तांची तीं भांगराळीं मनां. तीस- चाळीस वर्सां पयलीं सगळे भुरगें एकमेकां वांगडा बरें खेळटना- झगडटना दिश्टी पड्टाले, पूण जेन्नाच्यान हो फोन आमचे जिणेंत घुसला तेन्ना सावन भुरगे सामके आपलें नियंत्रण वगडावपाक लागल्यात. तांकां फोनाचें इतकें वायट वेसन लागलां की ते तांतूल्यान भायर येवपाक सोदिनात. आयच्या आधुनीक काळांत भुरगे आवय-बापाय परस फोनाक चड म्हत्व दितात. तंत्रज्ञानाचें उदरगतीक लागून आयज संसारांतल्या प्रत्येक घटकाचेर नदर उरता, ताज्यो खबरो, घडणुको रोखड्योच आमच्या कांनार पड्टात. फोन वायट न्हय, पूण ताचो वापर आमी कशे करेन करतात हें म्हत्वाचें.
काळांत, वेळांत जसो- जसो बदल जायत आसा तसोच बदल आयज आमकां ह्या तरणाट्यां मदीं पळोवंक मेळटा. भुरगें दीस रात मोबायलांचेर फकत गेमी खेळटात. जाका लागून तांची विचार करपाची प्रक्रिया आसता ती विक्षिप्त जाता, दोळ्यांनी कमी दिसप, आयकुपाक कमी येवप, अश्या वेग-वेगळ्या कारणांक जापसालदार थारतात. देखून भुरग्यांचेर ल्हानपणांतूच बरें संस्कार जावंक जाय. ही जापसालदारकी पालकांची. आयज पालक लेगीत जेवण भरयतना धाकटें चली वा चलो रडूंक लागलो जाल्यार तांच्या हातांत फोन दितात, हें चिंतून की तो ओगी रावून जेवंतलो म्हूण. पूण हीच ल्हानशी स्वार्थाची गजाल एकाद्रे व्हडलें समस्येक तोंड दिवपाचें कारण थारता, हे विशीं पालक सादूर नासतात.
शिक्षणाच्या मळार जाल्यार फोनाचो आस्पाव लेगीत आसूंक जायना. कोरोनाच्या दोन- तीन वर्सांनी “फोनान” आमकां घरा बसून शिकपाक खूब मजत केली, हातूंत दुबाव ना, पूण आयज शाळेंत फोन हाडपाक बंदी आसून लेगीत भुरगें तो व्हरतात. शाळा, मठ, पीठ हीं सगळीं शिक्षण आत्मसात करपाचीं थळां. थंय फोनाचो उपेग आसा अशें म्हाका जाल्यार दिसना. शाळेंत समता आसप गरजेचें म्हूण शिक्षण खात्यान भुरग्यांक युर्नीफाॅर्म लागू केलां, जाल्यार फोनाचें लेगीत वेगवेगळें मोल आसता, एकमेकांचें फोन पळोवन भुरगें पालकां कडेन आपणाक, म्हज्या इश्टा कडेन आसा तसलोच फोन जाय, असो हट्ट करतात. पालकांनी तांचे मागणेक न्हयकार दिलो जाल्यार तोंड वांकडें करून बसतात वा ती पुराय करपाक पालकांक मान दिनासतना फुगयतात. हाची नोंद सरकार कित्याक घेना?
आपल्या भुरग्याक बरें शिक्षण मेळचें म्हूण पालक दिसरात काम करून पयशे जोडटात आनी भुरगीं दांडी मारुन फोनार भायर खेळटात, हें आयकना फुडें पालकांच्या मनार कितें परिणाम जातलो? हाचो विचार कोण करता? भुरग्यांचें लक्ष अभ्यासाचेर मातूय लागना तें ह्या फोना खातीर. अख्खें जिवीत भर भुरगीं फोन वापरतात. वरांचीं वरां अशींच सारतात आनी निमाणे कडेन यशस्वी जावंक ना म्हूण रडटात, पूण वेळ खूब फुडें पाविल्लो आसता. त्या वेळार तो भुरगो कांयच करपाक शकना, आपल्या जिवीताचो सार वर्गांत फोन वापरुन साकार जातलो काय वर्गांत फोन वापरिनासतना फांकारतलो हाची जापसालदारकी आनी जमनाया प्रत्येक आवय बापायन तशेंच भुरग्यान लेगीत घेवची. पालकांच्या वर्तमानाचेरूच भुरग्याचें फुडलें भविश्य अवलंबून आसता हें दरेक पालकांनी लक्षांत घेवन आपल्या भुरग्याची फुडली जीण बरी करची आनी उदरगतीची गुडी सदांच वयर फिरोवची…..
स्वेद सदानंद दिवकार
[email protected]
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
