पर्वतार मोर्चा

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

प्यां दियावं वाठारांत कुशावती न्हंयेर घाल्लो बांद आसा. केपें तालुक्यांत शेतकामा खातीर जे व्हड खारजाचे जाळे पसरलां ते याच बांदा खातीर. केपें मार्केट वांठाराच्यान अर्द्या मैलार आशिल्ली ही सुवात म्हणल्यार शांतीकायेचो व्हड आविश्कार. हांगांय तरणाटे पेंवतना खोशी जातात. थंय एक पालास आसा जिका दियावंची पालास म्हण वळखतात.
एके सांजचे बालान्नती लायब्ररींतल्यान दिगू आनी नरू हांगसर गेले. गीतामामीची चाणाक्ष नजर चुकोवन न्हांवपाची लुगटां हडपाक मेळ्ळीं नासल्यान पेंवपाचो बेत तांकां रद्द करचो पडलो. परत येता आसतना थंय चर्चीच्या ग्रांवडार व्हॉलीबॉल मॅच चलताली ती पळोवपाक ते थंय
रावले.
केपें गांवांत फुटबॉल खेळाचे व्हड प्रसार ना. तांचो खोशयेचो खेळ व्हॉलीबॉल. मदीं सात आठ फूट वयर जाळी आनी तिच्या दोनी वटेन स- स खेळपी. खेळप्यान बॉल उडोवन दुसऱ्या वटेन पावयलो खेळ सुरू. तो परत पयल्या वटेन पावोवपाक त्या पंगडाक तीन खेप मेळटात आनी तितल्योच खेपो बॉल परत करपाक पयल्या पंगडाक. खूब चुरस आनी तितल्याच ताकदीचो खेळ. खेळपी जाळीच्या दोनी वटेन उबे, ताचे खातीर दांडगटपणाचो खेळ ना. सगळो खेळ चपळाय आनी बुद्दी वापरपाचो. दिगूक तो खुबूच आवडलो. आपल्या सांगात्यां भितर तो भौशीक करपाचे ताणें येवजिलें. बॅडमिंटन खेळाची जाळी इस्कोलांत आशिल्ली. ती सहज वापरपाक जातली, ताणें चिंतलें. परतून तांकां वाटेर सुभाष आनी गुरुप्रसाद हे तांचे कुसमणांतले आमिग मेळ्ळे, तेन्ना तांणी सोमार दिसा पर्वतार वचपाचें यवजिलें.
कुसमणा वचून पर्वतार वचनासलो मनीस गोंयांत नासतलो. आनी गोंयाच कित्याक, कर्नाटक आनी महाराष्ट्र ह्या दोनूय शेजारच्या राज्यांतल्यान थंय येवपी धर्मिश्टय खूब. 1962 च्यान थंय येवपी लोकांचो आंकडो वाडला. पूण पुर्तुगेजांच्या दिसांनी थंय येणारे तशे उणे नासले, गोंयचो पर्वतचे खरें नांव चंद्रेश्वर पर्वत, थंय श्री चंद्रेश्वर आनी भूतनाथचीं देवळां आसात. देखून हें नांव, साडेतीनशे मिटर उंच, चडपाक खूब कठीण असो हो पर्वत लागच्या मडगांव शारा वेल्यान 12 आनी केपेंच्यान 2 किलोमिटर अंतरार पाड्ड्यां. थंय दोनूय देवांची खूब पोरणीं, दोन/ अडेच हजार वर्सांम पयलीं भोज राजवटीत बांदिल्लीं देवळां आसात. तेन्ना भोज राजघराण्याची कारकिर्द गोंयांत आशिल्ली. ते तेपार गोपिकापट्टन म्हूण गोंयची वळख आशिल्ली. श्रीचंद्रेश्वर देवाच्या नावां वायल्यान नामकरण केल्ले चंद्रपूर म्हणजे आतांचो चांदर गांव भोज राजवटींत चड म्हत्वाचें आनी राजकारभाराचें नगर, अजूनय तांच्या राजवाड्याचे अंश थंय आसात.
पर्वता वयलो चंद्रेश्वर तांच्या वंशावळीचो देव. तेन्नाच्यान महाशिवरात्र, नवरात्रांतलो दसरो आनी हनुमान जयंतेक सुवाळे व्हड दबाज्यान पर्वतार जातात. दर सोमारा सांजव्या वेळार चंद्रेश्वराची पालखी आसता. आतां जरी गाडी घेवन वचपाक मेळटा तरी पुर्तुगेजांच्या वेळार रस्तो जावचो आशिल्लो.
थळ म्हणजे जे ठिकाणार देवळांतले भटजी मंडळी आनी तांगेली फामिल आनी हेर सेवेकरी लोकांची वस्ती आसा ते जागेर पावपाक 350 पायरो आनी थंयच्यान अजून आनीक शंबर देवळां मेरेन वयर चडप. सादारण मनशाक वयर वचपाक खरस मारपाची पूण नरू, दिगू आनी तांच्या इश्टमित्रांक उड्यो मारत वचप आवडटालें. मे म्हयन्यांतल्या सोमारा तांणी थंय वचपाचें थारायलें. ह्या थळांत गोंयचो नामनेचो संगीत जाणकार खाप्रूमाम पर्वतकार हाचो जल्म जाल्लो. तो सारंगी ताच्या एका काका कडेन शिकलो आनी तबलो दुसऱ्या. शिवाय तो सिद्धहस्त गोंयचें लोकप्रिय वाद्य घुमट वाजोवपी. ताची ताल आनी गतीचेर आशिल्ल्या निपुणटायेक लागून ताका लयभास्कर ही नामनेची पदवी त्यावेळचे जयपूर घराण्याचे उस्ताद अल्लादिया खान हांणी दिल्ली. खरें की फट हांव नकळो, पूण अशें सांगतात की राजाच्या आपोवणेन ते नेपाळांत गेले आसतना थंयच्या फामाद पशुपतिनाथ देवळांतलो हत्ती अकस्मात पिसाळलो. तागेलो माहूत आनी दुसऱ्या कोणाक तो आयकना जालो. पूण जेन्ना लयभास्कर खाप्रूमामान तबल्यार सळसळत्या चैतन्याची थाप मारली तेन्ना तो पिसाळलेलो हत्ती एका जाग्यार उबो रावन एकाग्रतेन तागेलें वाजोवप आयकूंक लागलो. ही आनीक म्हायतीची गजाल दिगूच्या काणयेच्या ओघांन तुमका सांगप जाली.
तांचे भितर थारलें खरें, पूण दिगूच्या गीतामामीन गजाल आयकूंक घेवपाक जाय न्ही? तिची मान्यताय मेळप खूब कुस्ताराचें काम. तातूंत पांण्ट्यार घाल्लो गोंधळान तिचो दुराग्रह अजून वाडिल्लो. पूण तो व्हड प्रश्न सोमनाथदादच्या मध्यस्तीन कसोतरी सुटलो. सकाळीं वचून दनपरां परत जेवपाक घरा येवप या अटीर मेकळीक मेयळी. सकाळ फुडे चपात्यो आनी भाजी खावून तांणी तांचो मोर्चे पर्वता कडेन वळयलो. नरू-दिगू जोडगोळी सांगात सुभाष नी गुरूपाद हे तांचे कुसमणचे इश्टमित्र आशिल्ले. शांतिबाग, पाढे करत ते पर्वताच्या तळार पावले, धंयच्या शंकराच्या देवळांत देवाची पायधूळ भेट घेचन तांणी पर्वत चडपाक सुरवात केली. पर्वतार चडटना शेजरा आसली व्हड झाडांपेडा, थंय वचपाचें गर्द झाडी आनी सकाळी व्हांवताल्या थंड वाऱ्यान धादोशी भोंवताण जल्माक घाले. उमेदीन ते पर्वत चडले.
कुसमणच्या भुरग्यांक ते सदांचे भोंवताण पूण वास्कोसारख्या शारांतून आयिल्ल्या दिगूक ती नवीदाद. मत गूंग जाल्लेबशेन आनी कानांत वारो गेल्या वासरा भशेन तो थंय रमलो. दोनीय म्हणजे श्रीचंद्रेश्वर आनी भूतनाथ देवांची भेट घेतकर त्या शांत प्राकारांत अक्षरशा अमर्याद उमेदीन नाचलो, बागडलो. एका वटेन कुंकळ तर दुसरे वटेन आदल्या दिसांनी भोज राजवटीचे राजधानी शार आसल्ले चंद्रपूर वा आतांचे चांदर. पर्वताच्या सगळ्या वटेचो वांठार मे म्हयन्याच्या सकाळच्या चमचमत्या वतांत झगमगून उठिल्लो. थंयच्यान देवपाक दिगू कसोच तयार नासलो; ताच्या समजिकायची विद्वाट लागिल्ली. मात जेन्ना ताका गीतामामीच्या खर अटीची याद नरून करून दिली तेन्ना फुडल्या नाताळाचे सुटयेंत कुसमणा येतकर परत पर्वतार एक फावट येवपाचे उतर ताणें ताचे कडेन स्पश्ट करून घेतलें. तशें आसतनाय ताचे घुस्पागोंदळांत अडकिल्लें मन चंद्रेश्वर पर्वताचेर रेंगाळील्ले.
ते घरा दनपरां जेवपाक पावतकर गीतामामीन व्हडलो सुसकार सोडलो; पयलेच फावट कसलीच समस्या येनास्तना दिगू निविघ्न घरा आयिल्लो. तिणें घरच्यान श्रीचंद्रेश्वराक सांश्टांग नमस्कार घालो.