भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अातां मात ‘नांवांत कितें आसा’ फेम नाटककार विलीयम शेक्सपियर खरेंच थडग्यांत कुशी परतीता आसतलो. ‘मेलो तरी सुशेग दिनात मरे हे’, अशेंय पिरंगता आसतलो. जालांय तशेंच. नांवां वयल्या मोपा विमानतळाच्या बारश्याक विघ्न आयलां थंयच आसा, आतां शाळांक स्वातंत्र्यसैनिकांचीं नांवां दिवपा वयल्यान ‘हांव सांगता तूं आयक’ सुरू जालां. मोपाच्या कानांत सरकार नांव सांगपाचें आशिल्लें. आशी- कुशीक आशिल्ले तिडकले आनी आतां केंद्र सरकार नांव दवरपाचें आसा. शाळांक खंयच्या स्वातंत्र्यसैनिकाचें नांव दिवचें, हो निर्णय घेवपाचो अधिकार राज्य सरकारान भागशिक्षणाधिकारी, पालक- शिक्षक संघ आनी शाळा वेवस्थापन समित्यांच्या भुजार दिलो आनी थंयच धिरयो सुरू जाल्यात. एके ग्रामसभेंत पसून हो प्रस्न आयला. स्वातंत्र्यसैनिक खंय आपल्याच गांवचो जाय, अशें कांय जाणांचें मत. बरें, तो कितलोय लोकप्रीय आसलो तरी मतभेद हे आसतले. महात्मा गांधीचे कोट्यांनी समर्थक आनी तितलेच विरोधक आसात. तांचेच कित्याक, सगल्यांचेच आसात. मोपाक बांदोडकाराचें नांव दिवपाक थोड्यांचो भायल्यान नासलो तरी भितरल्यान विरोध आसा. पर्रीकाराचेंच नांव दिवचें म्हणपी आसात. आमी भारतीय श्रद्धाळू, संवेदनशील, मोव काळजाचे. तें रोखडेंच दुखावता. म्हणटकच नांवाचें समर्थन वा विरोध हो जातलोच. पूण, ह्या विरोध आनी समर्थनाच्या झुजांत आमी समाजांत वाद, तणाव निर्माण करप योग्य न्हय. शेजराच्या महाराष्ट्रांत नांवां वयल्यान दर खेपे वाद जाताच. हालींच नवी मुंबयच्या विमानतळाक बाळासाहेब ठाकरे हांचें नांव दिवचें काय शेतकारांचे फुडारी दि. बा. पाटील हांचें, हाचे वयल्यान व्हडलो वाद जाल्लो. निमणे पाटील हांचें नांव दिलें. नव्या सरकारान तेंच कायम दवरलां, अशी आस्त. गोंयांत वास्कोचें संभाजीनगर करचें, अशी मागणी दर 10-12 वर्सांनी जाता. पूण, ती कोण मनार घेना तें सोडा.
गोंयच्यो शाळा, म्हाविद्यालयां सरकारी, कोमुनिदाद वा खाजगी जमनींचेर आसात. थोड्यां खाजगी शाळांनी चड देणगी दिता ताचें नांव तिका दिलां. कांय वर्सांनी ताचे परस चड देणगी मेळिल्ल्यान, आदलें नांव उडोवन नव्या देणगीदाराचें नांव दिल्ल्यो शाळा, म्हाविद्यालयां घडये आसतलीं. कांय पोरण्या, नव्या भाटकारांनी शाळांक जमनी दिल्यात. तांकां आपल्या पूर्वजाचें नांव दिवचें, अशें दिसूं येता. कांय जाणांनी दिल्यातूय तीं नांवां. जिवो आसूनय आपलें नांव वास्तूक दिवपी, आपल्या नांवान पुरस्कार दिवपीय जायते पयशेकार आसात. कायद्यान अशें नांव दिवपाक मनाय करूंक ना. एखाद्या स्वातंत्र्यसैनिकाचें नांव वेंचून काडलें, तरी ताचेर एकमत जावप खूब कुस्तार. थोड्या स्वातंत्र्यसैनिकांचे सोयरे, दायजी शाळांच्या समित्यांचेर आसात. तांकां आपल्या घरच्यांचें नांव लागिल्लें जाय. थोड्यांक दुसऱ्या गांवांतल्या स्वातंत्र्यसैनिकाची नसाय. तातूंत तांची कांय चूक ना. कारण गोंयांतल्या प्रत्येक वाड्यार 3-4 तरी स्वातंत्र्यसैनिक जावन गेल्यात. ते आसतना भायले कित्याक, असोय विचार गांवकार करपाक लागल्यात. ‘टू बी ओर नाॅट टू बी’, (हेंय नांवांत कितें आसा, म्हणपी त्या शेक्सपियराचेंच वाक्य) ह्या पेचांत शाळांच्यो समित्यो, पंचायती, पालिका, सरकार पडलां. नांव दिवप काय ना दिवप. बरें दिवप, जाल्यार तें कोणाचें दिवप, अशे प्रस्न तांकां पडल्या आसतले. हाच्यो जापो युधिश्ठिरूच न्हय, तर ताका प्रस्न विचारपी यक्षाक पसून खबर आसच्यो नात!
प्रत्येक प्रकल्पाक नांव दवरचें (बऱ्या अर्थान) पूण कसलेच मतभेद जायनास्तना. पूण ही अशक्य गजाल थारूं येता. नांवा वयल्यान मोपा भगभगपाक लागलांच, आतां शाळांनीय हो हुलोप पावला. एकमता बगर नांव दवरलें जाल्यार ती शाळा आसा त्या गांवांत उघड, गुप्त तणाव निर्माण जावं येता. तो गांवांक फुडाराक बादूं शकता. हांगा गणपतीचें विसर्जन कोणे पयलीं करचें, हाचेर मतभेद जावन वर्साचीं वर्सां एकामेकांचीं तोंडां पळयनाशिल्ले वाडे, काॅलनी आसात. गांवच्या, गांवकारांच्या निकोप वाडी खातीर हीं नामकरणां बाधक थारपाची भिरांत न्हयकारपाक येना. गोंयकारांच्या रक्तांतूच भावपण, एकवट आसा. हांगा सगल्या धर्माचे, जातीचे लोक एकचारान रावतात. कसल्या कारणान तांचे भावनेक हात घालप म्हणल्यार टायमबाॅम्ब दवरपा सारकें. तो केन्ना फुटत तो सांगपाक येना. तेन्ना आतां आसा तशी, गांवाच्या नांवा वयल्यानूच शाळांक वळख आसल्यार बरी…. आतां जंय मतभेदूच नात, थंयचे शाळेक थळाव्या स्वातंत्र्यसैनिकाचें नांव दिवचें.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
