‘पयलीं सोदतात इंद्रा – चंद्राक, मागीर व्हरून दितात कोळहुंदराक !’

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

हांव गार्डनान वॉकिंगा खातीर गेल्ले कडेन सदांच म्हज्या पयलीं थंय येवपी एक पन्नास वर्सां पिरायेची बायलमनीस चलतना व्हडल्या व्हडल्यान फोनार उलयताली.

हांव सद्दां सकाळां गार्डनांत चलपाक वतां. सकाळांफुडें गार्डनाची भोंवडी तनाक आनी मनाक तरतरी दिता. थंय जायत्या पिरायेचीं, सभावाचीं मनशां दिश्टी पडटात. अशेंच काल सकाळां हांव गार्डनान वॉकिंगा खातीर गेल्ले कडेन सदांच म्हज्या पयलीं थंय येवपी एक पन्नास वर्सां पिरायेची बायलमनीस चलतना व्हडल्या व्हडल्यान फोनार उलयताली. तिणें फोन स्पिकरार घाल्लो. चड करून तिगेल्या भयणी कडेन ती उलयताली हो म्हजो अदमास. भयण पुण्यां – मुंबय रावपी आसूंक जाय….. शुद्ध मराठींत उलयताली.
गार्डनांतलो वॉकिंग ट्रॅक आठक्याच्या आकारांत आसा. देखून सद्दां ती बायलमनीस एकेवटेन वता जाल्यार हांव दुसरे वटेन चलूंक सुरवात करतालें. मात आमचे कडेन ओंपार आसा – ‘माजराची जात सुंगटाच्या वासाक !’ देखून हांवेंन आयज दुसरे वटेन चलपाक सुरवात करीनासतना तिच्या फाटोफाट वॉकिंग करूंक कोमेस केलें. ती उलयताली, “आणखी किती स्थळं दाखवायची गं तिला !? हा नको, तो नको करत आता पस्तीशी उलटायची वेळ आली !” ती भयणीक फोनार सांगताली.
“हिच्यासाठी जीव तिळ तिळ तुटतो. पण कुणाला काही आहे का त्याचं ?” “खरंय गं ! आणि तू एवढं केलंस आणि उद्या लग्न जुळलं तरी तुमच्याकडचे कुणी दोन कौतुकाचे शब्द बोलायचे नाहीत. आपल्याकडे म्हणच आहे, ‘नवरा जातो नवरीसाठी, वऱ्हाड जाते खायासाठी!’ तांच्यो खबऱ्यो भोव रोचक आशिल्ल्यो. मात मदींच गार्डनांत झाडांक उदक घालपी भाऊ उदकाचें पायप ओडीत व्हरूंक लागलो आनी म्हज्या आनी तिच्यामदलें अंतर वाडलें. हांव झपाझप पावलां घालूंक लागलें. पावलांच्या गतीसयत विचारांचीय गती वाडली. ती कोणाविशीं उलयताली तें खरेंच आशिल्लें. कोंकणींत ओंपार आसा – ‘पयलीं सोदतात इंद्रा – चंद्राक, मागीर व्हरून दितात कोळहुंदराक !’ समाजीक स्थिती दर्शोवपी म्हण ! हो नाका, तो नाका करीत कुतां काडत रावलीं जाल्यार निमणेकडेन इंद्रूय ना, चंद्रूय ना आनी कोळहुंदरावांगडा संवसार करचो पडटा‌ ! ‌ “तडजोडी शिवाय का आयुष्य आहे ?” ती भयणीक सांगताली….. “डोक्यात कसली हवा भरलीये काय माहिती !” “अति सौंदर्य आहे जेथें, अज्ञान बहुधा वसे तेथे ! तिच्या बाबतींत हीच म्हण लागू होईल.” दुसरे वटेन ती भंयण सांगूक लागली.
“अगं त्या राममोहनची गोष्ट कळली का तुला?” तांचो उलोवपाचो विशय बदल्लो……देखून हांव आनीक शिटूकसाणेन तांच्यो खबऱ्यो आयकूंक लागलें. “काय झालं राममोहनचं?”
“अगं मधूकाकांनी त्याला शिकवलं, नोकरीला लावलं वर घर ही बांधून दिलं ! तर आता हा पठ्ठ्या शिवदास काकांनी मुलीला चांगलं स्थळ शोधून दिलं म्हणून त्यांचेच गोडवे गातोय. काय बाई माणसाची प्रवृत्ती !!” “आमच्या गोव्यात म्हण वापरतात… . . ‘नाक दिल्ल्या नांव ना, नथ दिल्ल्या व्हडवीक !’ तशातलीच गत म्हणायची ही !”
“नाच गं घुमा सिनेमा पाहिलास की नाही ?” भयण हिका विचारताली. “हो परवा गेलो होतो! शहरातली सगळी सद्यस्थिती दाखवलीये!”
“खरंय ! मागच्या सहा महिन्यात मला पण चार कामवाल्या बाया बदलाव्या लागल्या! पहिली आलेली तिची तराच न्यारी! तुळशी, तुळशी तुला पाणी कळशी कळशी, पण‌ मला जमेल त्या दिवशी! म्हणतात ना त्याप्रमाणे जीवाचा आटापिटा न करता जमेल तशी कामं उरकणारी ! मग काय….. कोपऱ्यात कचरा, गॅलरीत धूळ जशीच्या तशी! तिला म्हटलं, नको बाई तू येऊ! दुसरी मिळाली ती ‘पाटीभर बोलणं नि गुंजभर अर्थ ह्या म्हणीनुसार वागणारी! महिन्याभरात ती स्वतःच काम सोडून निघून गेली. तिसरी जात्याच भांडकूदळ होती! पंधरा दिवसातच तिचा स्वभाव ओळखून मी तिला सांगितलं, आमच्याकडचं काम सोड तू ! तर ती बया धमक्याच देऊ लागली! मी गेले तर दुसरं कुणी कामाला मिळायचंच नाही मूळी….म्हणून मलाच काहीबाही सांगू लागली. मी म्हटलं, जा गं ! कावळ्याच्या शापाने गाय मरत नाही!” “नाहीतर काय ! कावळो केंकारलो म्हूण पिंपळ भियेना ! त्याच अर्थाची कोंकणीतली म्हण!” ही तिका सांगताली!
“आता 1 मे पासून नवीन बाई येतेय ! कामाचा उरक चांगला आहे ! दीक्षित डाएट फॉलो करतेय असं मला सांगत होती. मला म्हणाली, ‘ताई दिवसातून दोनदाच जेवणं योग्य !’ आपल्याकडे म्हणच आहे, अल्पभुकी सदा सुखी ! तुम्हीपण फॉलो करा ! मी तिला म्हटलं, बघू!”
दोगीय भयणी जायत्या विशयांचेर मेकळेपणान उलयताल्यो. म्हणटा म्हणसर म्हज्या घडयाळींत पावणें आठ जावंक पाविल्लीं. पंचेचाळीस मिनटां केन्ना सोपलीं कळ्ळेंच ना ! हांव सडसडीत गेटी म्हऱ्यांत आयलें. फाटले चार दिस म्हणींची काणी बरोवंक जाय म्हूण तकली खरपितालें. आयज पावण वरांत तयार जाली! देवा, हांव तुजें भोव उपकारी ! म्हणत हांवेन घरची वाट धरली.

तन्मयी सहकारी
7350360865