पडमूर

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

घरांत नवी आयिल्ली सुन आनी पुत सगळी संपत्ती आपल्या नांवार जाय मेरेन तांकां वयले वयर आदार दिवपाचें सवंग करतात… जशी तांची सगळी संपत्ती नांवार जाली काय…..

ज्योती आनी सुनीता हांचे एकेच इमारतींत चवथ्या मजल्यार शेजाराक फ्लॅट आशिल्ले. अदीं- मदीं येतना वतना तांचे रस्त्यार मेळप जातालें. हडकून घरच्या मनश्यांली खबर घेवपा इतली मर्यादित तांची दोस्ती. ज्योतीक एकलो पुत आनी सुन. ताची पिराय 69 वर्सां. दोन दिसां पयलीं हरशी सारकें रस्त्यार तांचे मेळप जालें. दोगांनी हाय, हॅलो केले उपरांत सुनीतान ज्योतील्या पुताची खबर घेतली, तशें ज्योतीन दुख्खी मुखामळ करीत म्हळ्ळें, ‘कसलीं भुरगी, कितें आनी कितें?’ तें आयकुन सुनीता अजापित जालें. ताणे ताचे कडल्यान असले जापेची अपेक्षा धरूंक नाशिल्ली. स्वताक सावरीत सुनीतान विचारलें, ‘कितें जाला? तुमीं अशें कित्याक म्हळ्ळें?’

ज्योतीन सुनीताक आपल्या फ्लॅटार येवपाचो आग्रो केलो. सुनीता टाळपाक शकलें ना. कारण ताका ज्योतील्या पुता विशीं जाणून घेवपाची उमळशीक आशिल्ली. दुसरे दीस कामांतल्यान वेळ मेळटकीच सुनीता ज्योतीगेर गेलें. थंय आनीक कोणुच नाशिल्लीं. ज्योतिन ताका च्या दिलो. मागीर सुनीतान सरळ मुद्याक हात घालीत पुता विशीं विचारलें.

ज्योती ताका आपली कर्मकाणी सांगूं लागलें, 13 वर्सां आदीं 55 व्या वर्सा म्हजो घोव भायर पडलो, तो सरकारी नोकरी करतालो. हांव बीए शिकिल्लें आसुनय हांवें घोवाली नोकरी घे नासतना ती म्हज्या चल्याक दिली, घोवाले प्रोविडंन्ट फंडाचें 45 लाख रुपया मेळिल्ले. हांवें चल्याचें लग्न केले आनी हो ३० लाखांचो फ्लॅट घेतलो. चल्याक 70,000 रुपया पगार मेळटा,

पूण गेले 6 म्हयने ताचे वागणुकेत बदल आयिल्लो, परत परत म्हाका विचारतालो ‘मम्मी तु्का  24,000 पेन्शन मेळटा तें आमका किद्याक दिना? तुका ह्या घरांत कसलो खर्च आसा? आतां जेवण तर तूं आमचे वांगडा जेवताच, कपड़े आनी बाकी कितेंय जाय जाल्यार हांव हाडून दितलों’ अशेंय तो म्हणटालो. ताका हांवें सरळ पेन्शन दिवपाक न्हयकार दिलो, हावें सांगलें हांव बाजारांत वतां, देवळाक वतां, थोडे पयशे वखदा खातीर जाय पडटात आनी तुजे 70,000 कमयता हांवें केन्नाय तुजे लागीं पयशें मागिल्ले याद जाता तुका?’ म्हजो न्हयकार आयकुन राग आयलो ताका, थोडे दिसां उपरांत तो म्हाका धमकी दिवंक लागलों. आमी दुसरे कडेन रावपाक वतलीं. पळोवया म्हातारपणाक कोण आधार दिता तो तुका?’

‘हांवें काळजार फातर दवरुन मन घट केलें आनी सरळ सांगलें, फुडलें फुडें जें कितें जातलें तें जावुं’. काल तो आपले  सामान घेवन भाड्याच्या फ्लॅटांत रावपाक गेला, थंय 10,000 रुपया भाडे दिवपाक ताका परवडटा, पूण एके आवयक दोन वेळाचें जेवण, दोनदां च्या, नाश्तो दिवप ताका म्हारग लागता. कोण कोणाचो आसना. सगळे सुवार्थी…….. हांवे आतां एक दायी दवरल्या. तिका 5000 रूपया पगार दिता, घरचीं सगळीं कामां तीच करता, हांव आतां सुखी आसा’.

आज कालचो संवसार हो सुवार्थाचो. जो तो सुवार्थी नदर दवरून संबंद जोडटा. काय आवय-बापुय नोकरेंतल्यान निवृत्त जातगीर वा ताचे पयलीं आपल्या भुरग्यांचीं लग्नां करतात. जिवीत भर कश्ट करून एकठांय केल्लें धन, संपत्त आपल्या रक्ताच्या भुरग्यांच्या नांवार करतात. घरांत नवी आयिल्ली सुन आनी पुत सगळी संपत्ती आपल्या नांवार जाय मेरेन तांकां वयले वयर आदार दिवपाचें सवंग करतात… जशी तांची सगळी संपत्ती नांवार जाली काय वृद्धाश्रमाचो सोद घेवन जाण्ट्या आवय- बापायक थंय व्हरून घालतात… आनी रक्ताचें नाते विसरुन पडमूर जातात.

सुदिन वि. कुर्डीकार