भांगरभूंय | प्रतिनिधी
“आगो, पूण तो आतां व्हड जाला न्हय, चार जावन गेली. आतां तांणे खावंक जाय”. मॉंन सुनेक खूब समजायली, पूण सगळें उमथ्या कळशार उदक.
वळेसर
आगे नरेंद्र आपलें आपुण खातलो, जेवतलो. तुमी तांचे फाटल्यांन तशीं लागूं नाकात.
“आरे ! पूण तो सामकेंच जेवना. हांव कशें ओगी रावु?”
“रेवा, तर ताका खा म्हणीना”
“टिचरीन म्हणिल्लें खंय सगळी आपापलें टिफीन खातात, नरेंद्र कशेंच खायना”.
“हाका तुजे कडेन कितें उपाय आसल्यार सांग म्हाका”.
“आगे, इतली चिंता करुं नाका”. अशें म्हूण माँक समजायत पूत आपल्या ऑफिसांत गेलो. सुटी पडटकच सुन, मांय, पूत आनी नातु सगळी आनंदान खुशालभरीत जावचे बदला चल्याच्या विशयाचेर घासाघीस करीत आशिल्ली.”देव दिता आनी देंवचार नाडटा” अशीच कितें तांची स्थिती जाल्ली दिसताली. धरल्यार चाबता, सोडल्यार पळटा अशी भोंवतण तयार करुन सुन आनी मांय एकामेकांच्या तोंडाक लेगीत पळोवंक तयार नाशिल्ली.
“हांवें ताका चार फीड घेवपाची संवय केल्ली. ताका आनी खावपाची संवय लायल्यार तो फकत खायत बसतलो. ताका आनीक चड खावपाक दिवपाची कांयच गरज ना.” सुनेचें उलोवप आयकून मांयचे तकलेक तोंणे माल्ले.
“आगो, पूण तो आतां व्हड जाला न्हय, चार जावन गेली. आतां तांणे खावंक जाय”. मॉंन सुनेक खूब समजायली, पूण सगळें उमथ्या कळशार उदक.
“ताका लोक भकारो म्हणटले गे मागीर”, सुनेन मांयक समजायली. दोगांयचे वाजतच आसतालें. कशेंच एकामेकां कडेन पटना. म्हणटा म्हणटां सुटी सोंपली. दोन- तीन दीस आतां कितें तें थारावपाचें. आपली आवय आपली कितली अपुरबाय करताली स्वताच्या हातान खावयताली, पिवयताली. मॉंक आपले आवयची याद येताच दोळ्यांत दुकां उबी रावलीं.
आपल्याक कळना तर दुसऱ्याचेंय आयकना. आपले सुनेन आपल्या नातवाक आंगावेले दूद लेगीत दिलें ना. ह्या भुरग्याचें कितें जातलें?! हाचोच तिका हुस्को जातालो. समजायली तरी समजुनय घेना म्हूण मनांतल्यान ती खंती जाताली. व्हडली अशी तर दुसरी कशी? नेहाचें सौदर्य आनी आपली स्लीम ट्रीम रावपाचे शैलीत तिका खंयच कॉमप्रोमायज करपाचें नाशिल्लें .
“मम्मा तुमी खूब सोंसले आतां म्हाका कांय खबरी सांग नाका गे”.
“म्हाका एक तर दूदच जायनाशिल्लें दुसरें पितना खूब दुखतालें”
“आगो पूण ह्यो असल्यो यथार्थाच्यो गजाली बेठ्योच सोडून दिवंक फावना. सारक्या वेवस्थीत लेडी दोतोराचो सल्लो घेतल्यार जातालें न्हय?”
“तुमी शिकल्यात म्हूण तुमकां सगळे समजता अशें आमचें समजप चुकीचें आसता”.
मांय तिसरे पुताची खबर घेवपाक पावली तेन्ना सजल णवी शिकता पूण फकत क्रिकेट बॉल आनी बॅट घेवन खेळत बसता. अभ्यासाचें नांवच घेना. अभ्यास करपाकच ताका आवडना. मांय आपल्या नातरांची ही अवतिकाय पळोवन खूब बेजार जाली.
“खंय पूण वाट मेळत ? कोण समजायत ह्या म्हज्या आपल्या मनशांक !” मनांतल्या मनांत कांचवेली.
पुताक घेवन बाजारांत गेली बरोबर नातवाकुय घेवन गेली. ताचे आवडीचे रंग, स्केच पेनां, ड्रॉइंग बुक्स आनी नातवांक कितें जाय तें
घेवन आयली. घरांत एकच बोवाळ.
“आमकां सांगीनासतना इतलें सगळें घेवन कित्याक आयली? आतां तांचो एसायन्मेन्ट कसो पूर्ण करप केन्ना ? शी ! ! सगळी वाट लायली. अशे दिसतकच आमी कितें करतात?”कितें करपाक फावो? आमच्या कडच्यान कसली अपेक्षा आसता? सायबा तूं पाव.
समुद्रात एक मनीस बुचकळे खाता त्या मनशाक पोवपाक कळना म्हूण तर ताका वाटावपाक लायफ गार्ड दवरिल्ले आसात. हांगां तर तशी परिस्थीतीय ना. काय बरें सुखद वातावरण. आपल्या मनशांचें. फकत जाय इल्ली मायेची ओलसाण आनी समजावन, समजुन घेवपाचें भान. हांगा कोणाक म्हारोगाचो बळी जावपाचे संकेत ना. जाय ते सकारात्मक विचारांचें आदान प्रदान आनी एकामेकावेलो दृढ विस्वास. गायेचें पाडुक आपले आवयक सोडुन खंयच वचना, ताका आपली आवय म्हणल्यार विश्व आसता.
तिगुय पुताच्यो बायलो मॉर्डन म्हूण न्हय, सारको समजस विचार करीनात हे जरी पटलें तरी अशे प्रस्न सुटावे जावपाक सतत कार्यरत जावचे पडटा. एका चिमटेन मातशी मिठाची कणी घाली आनी केल्लें सगळे सुवादीक जालें अशें फट्कन जायना.
तेच दिसा पुण्यानल्यान काका आयलो आनी घरांतलें वातावरण ताण, तणाव पळोवन पळोवन मातसो शांत जालो. तेच दिसा सुन भायर गेल्या तें पळोवन मांयन आपल्या सुनाची हीं हट्टीपणा काकाच्या कानांर घालीं. काकान सगळें आयकुन घेतलें.
“हें एकामेका कडेन वाकडेंपणान, तोमणे मारुन, खुटलावन केन्ना कोण आपलें जिवीत बरें करुंक पावला व्हय?” काकाच्या प्रस्नाक मांयचे कडेन जाप नाशिल्ली. तीं नवी पिळगी, भुरगीं सुनो त्यो. नव्या घरांत रावपी वावुरपी ताकां दी मेकळीक. तांकां जाय तशें भुरग्यां ल्हानाचें व्हड करुंनी.मदीं तू आडखळ कित्याक हाडटा. तांकां मागले बगर सल्लो कित्याक दिता? तुज्या फुकट त्या एडवायजाची कोणाक गरज ना.
” मागीर कितें कर म्हणटा ?”
“शांत रावन तुका जाय तितली नातरांची तुजे पद्धतीन अपुरबाय कर”.
“सुनांक कांय सांगपाची गरज नासता”
“आगो, तुज्या पुताची इल्ली शाणेपणाची देख घे.”
“खरेंच तुमचें म्हजें पिशें मन मायेच्या जाळांत सहज फट्कन कितेंय सहज सांगुन, उलोवन वता. सादे भावार्थीपणान. पूण आज ताची गरज ना. तुमी वेळार म्हाका योग्य दिका दाखयली . म्हजे अस्तित्वाची म्हाका जाणीव करुंन दिली. म्हजे सुनांक सावंरपाक तर हांव आसतलेंच. तेच बरोबर हेरांक अशा कांय पालकांक आदार दिवन हांव म्हजो मोलादीक वेळ सारतलें.” म्हणलें मॉंन. आज तिज्या मुखामळार एक वेगळेच खोशयेची झलक पळोवंक मेळ्ळी.
– विजया शेळडेंकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
