भांगरभूंय | प्रतिनिधी
भारतीय संस्कृतायेंतल्या उत्सवां फाटलो हेतूच नाते तिगोवन दवरपाचो आसा. जिणेचे वाटेर एकटेंच चलपी दादले- बायलांक सोबितकायेची गरज दिसूंक लागल्या. देखून…
मनीस एकटोच ह्या संवसारांत आयलो तरी चड करून ताका एकटोच रावपाची इत्सा नासता. भुरग्याचो जल्म जातकूच आवयच्या गर्भांतल्यान भायर सरतकच रोखडेंच तें आवयचे कुशीन सरता. मनीस कित्याक, वाग आनी शींव सारकिल्लीं जनावरांय ह्या संवसारांत एकटीं रावपाक पळयनात. हती, हरणां कळपांनी रावतात. ह्या प्राण्या भशेन सुकणींय कळपांनी उडटात. मुंगूस एकामेकांक शिस्तबद्ध पद्दतीन फाटोफाट वतात. दर्याक मेळपाक न्हंय धांवता. ल्हान- ल्हान न्हंयो आनी व्हाळ तिका मेळून एक जातात, अशें दिसता.
आवय -बापूय, पूत- धूव, आजी- आजो, नात- नातू, काका- काकी, मामा -मामी, मावशी, आते, सासण, मामेभयणी, सख्खे, चुलत, मामे, मावस भाव आणि भयणी कितले तरी रगताचे संबंद म्हणून जल्माक आयले. तेच बरोबर घोव- बायल, इश्ट- इश्टीण, शिक्षक- विद्यार्थी, मालक- सेवक, दोतोर- दुयेंती, वकील- अशील, विक्रेतो- गिरायक अशे जायते संबंद समाजीक संरचनेच्या सुगमताये खातीर गरजेचे जाले. सामान्य मनशाक ह्या नात्यांत आपलें जिवीत जगपाक आवडटा. देखून खंयचेय परिस्थितींत सगळ्या तरांचे नातें तिगोवन दवरपा खातीर सगळेच झगडटात. मनीस जल्माक येतकच नातें सुरू जाता.
नातीं कांय रगतान जाल्ली, कांय मानलेलीं आसतात… , कांय आमकां मान्य करतात, कांय लादतात, कांय नातीं बरे तरेन सोबीतपणान फुलतात. मोगाळ आसतात, आदार, धीर दिवपी आसतात, कांय वेळार उपकाराक पडपी आसतात, निराशेच्या, दुख्खाच्या वेळार आदार दिवपी, सांत्वन दिवपी, जिवीत वाडोवपी आसतात. कांय नातीं खूब जुलमी, नाका आशिल्लीं, आक्रमक, दिवपा परस सतत चड अपेक्षा करपी आसतात. कांय नात्यांक लागून तुमचे समृद्धीक आडमेळीं येतात, जाल्यार कांय नात्यांक लागून तुमकां मत्सर जातलो आनी तुमकां उदकांत पळोवपाक तयार आशिल्ली खूब जाणां मेळटलीं.
पूण मनीस संवेदनशील, भावनीक आसता आनी ही गरज भागोवपाक वेगवेगळे संबंद उपेगी पडटात. दुख्खाच्या वेळार आमकां सांत्वन दिवपी कोण तरी मेळचो अशें आमकां सगळ्यांक जाय, तशें आमकां सुखाच्या वेळार कोणे तरी आमच्या सुखांत वांटो घेवचो अशें आमकां दिसता. ताकाच लागून आयच्या शेंकड्यांत लेगीत नात्याचें घट बंधनाची गरज आसा, अशें दिसता.
नात्यांचो हो पाश विणलो ना आनी नाती ना जाली जाल्यार मनशांतलें मनीसपण पुरायपणान सोपतलें आनी तो फकत भावना नाशिल्लो, इंद्रियां नाशिल्लो रोबॉट जातलो. लोकां मदीं इश्टागत निर्माण करपाक आनी सोबीत जिवीत जगपाक नातें तिगोवन दवरपाक जाय. देखूनच संवसारभर इश्टागत दीस, व्हॅलेंटायन डे, मदर्स डे, फादर डे मनयतात. राखी पूर्णिमा, भाऊबीज, दिवाळी पाडवो, मकर संक्रांत ह्या सारक्या भारतीय संस्कृतायेंतल्या उत्सवां फाटलो हेतूच नाते तिगोवन दवरपाचो आसा. जिणेचे वाटेर एकटेंच चलपी दादले- बायलांक सोबितकायेची गरज दिसूंक लागल्या. देखून एकटो येवन, एकटो वचप हें सगळ्यांचें नशीब आसलें तरी जिणेंतल्या उतार- चढावांक तोंड दिवपाक आनी खोशेन साथ दिवपा खातीर सगलीं नातीं रेंवटांतल्या मृगजळा वरीं जिवीत दितात. थकल्ल्या मनांत उर्बा दितात …
गौरी भालचंद्र
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
