भांगरभूंय | प्रतिनिधी
मनीस जल्माक आयले उपरांत ताका आपल्या आंगार कसली ना कसली जापसालदारकी पेलची पडटा. भुरगे आसतना शिक्षण,
आनी बरें संस्कार आपणावचे अशी पालकांची आनी घराब्यांतल्या हेर सगल्यांची इत्सा आसता. तरनाट्यांक आपलो छंद, फुडार जाग्यार घालपाची, पालकांक संवसाराचो गाडो ओडपाची लागणूक थारिल्ली आसता. बारीक विचार करून पळयत तर जिणेच्या पुराय प्रवासांत कसलो ना कसलो वावर करपाची जबाबदारी मनशान खांद्यार घेतिल्ली पळोवंक मेळटा. कांय मनशांक जापसालदारकी दिवपाची वा सांगपाची गरजच पडना ती ‘बाय डिफोल्ट’ कशी आपसूक तांच्या वाट्याक येता. तर कांय जणांक आपली लागणूक कितें हेंय खबर आसना. संवसारार कितें घडटा आनीक कितें घडना हाचें तांकां कांयच पडिल्लें आसना. खरें म्हणशात तर घराब्यांतल्या दर एका मनशाक चुकनासतना आप- आपली लागणूक निभोवचीं आसता. बरें, जाण्टेपणार ही लागणूक सोंपतली म्हूण आस्त बाळगुयेता व्हय ? तीय ना. कारण जाण्टेपणार आजो वा आजी जावपाची जी मिरास आसता ती मिरयतले जाल्यार आपली लागणूक सांबाळची पडटाच न्हय. त्या भायर आपल्या नातरां- पोंटुरांक व्हड जातना पळोवंची उमळशीक कोणाक आसना अशेंय ना. ह्याच कारणांक लागून आपलो कणो बागोवन त्या बाळकांचीं मनरिजवण करची आसता ती वेगळी गजाल. आतां सगल्याच जाणट्यांक ही संद मेळटाच अशें ना. एक- एकट्याचें नशीब तें. जांच्या नशिबांत नातरा- पोंटुराक खेळोवपाचें भाग्य आसता तांकांच ती संद मेळटा हेरांक आपल्या आवडीच्या मनशांक लेगीत पयसच रावन आशिर्वाद दिवचो पडटा, हीय गजाल तितलीच खरी. ह्या संवसारांत कांय जणांक जाणटेपणार लेगीत आपल्या हातांत शिजोवन खांवचें केन्ना चुकना. हाचोच अर्थ विधीलिखीत जें रचलां तें कोणांक चुकना म्हणटात तेंच खरें.
फाटल्या कांय वर्सां सावन हांव पळयतां, थोडीं मेजकींच शिकपी भुरगीं सोडली जाल्यार हेर भुरगीं आळसाय करतात. तांचे लागी कुवत आसून लेगीत कसल्याच कामांक फुडाकार घेनात. कितेंय नवे करूंक सांगलें जाल्यार ‘सर वेळ ना’ ट्युशन आसा, हे पालुपद सुरू जाता. ‘ना’ हें पयलें उतर तांच्या मुखांतल्यान भायर सरता. समजिकायेच्यो चार गजाली सांगले उपरांतच तांचे कडल्यान हयकार येता. म्हाका तांच्या अशा वागण्याचो प्रस्न पडटा, कित्याक ते अशी ‘न्हयकारी वृत्ती’ आपणावंक सोदतात काय ? म्हाका जाप मेळना. घडये तांचे भितर आत्मविस्वास कमी आसा म्हूण ते अशे फाटीं रावतात. कारण कितेंय आसूं हालींच्या विद्यार्थ्यांची ही अशी वागणूक आमी सुदरावचो यत्न करपाकच जाय. तांकां शिक्षणा बराबर हेर मुल्यां आत्मसात करप कितलें गरजेचें हें लेगीत आमीच पटोवन दिवचो यत्न करपाक जाय. जेन्ना- जेन्ना हांवें अशा फाटीं-फाटीं रावंक सोदपी भुरग्यांक मुखार हाडचो यत्न केला तेन्ना- तेन्ना तांणी बर्या पयकी जैत मेळयलां. म्हूण आयज हांव ही गजाल तुमकां व्हडा विश्वासान सांगपाक शकता. आमच्या भुरग्यांक प्रोत्साहन दिवन पळयात कशे तरेन तांचें आत्मबळ वाडटलें तें. ती हळुहळू करून यश पदरांत जिखून घेवंक पावतलीं हें निश्चीत.
एका काळार शाळेंत जें कितें शिकयताले ताका मोल आसतालें. ताचेर निंबून भुरगीं हेर सगल्यो कार्यावळी घडोवन हाडटालीं. आतां काळ बदल्ला. शाळेंतल्या शिक्षणा परस ट्युशनाक वा खाजगी वर्ग घेतल्यांक चड म्हत्व फावो जालां. घडये थंय हजारांनी दुडू फारीक करून भुरगीं शिकतात म्हूण जायत. म्हारग वस्त बरी आसताच अशें ना, पूण ह्या पालकांनी ही गजाल जाणां जावन घेवप गरजेचें. आयज शिक्षणाची आनी शिक्षण संस्थेची मोलावणी लेगीत दुडुवांचेर आदारिल्ली आसा, अशें म्हणल्यार म्हजी चूक जावची न्हय. सादारणपणान भुरग्यांची परिपूर्ण उदरगत जावची अशे तरेचें शिक्षण दिवची पद्दत आसा. शिक्षक दर एका विध्यार्थ्याक आपले जापसालदारकेची जाणविकाय करून दिताच. त्या भायर तांकां केन्ना आनी कसो अभ्यास करप हाचे खेरीत मार्गदर्शन करतातय बी, पूण पालकांनी लेगीत भुरग्याच्या बारीक सारीक गजालींचेर नदर ओडून घेवंक जाय. जशें सकाळीं वेळार उठप, स्वावलंबी जावचे खातीर धडे दिवप. कारण फुडाराक तांकां आपल्या वैयक्तीक कामांक लागून कोणाचेर निंबून रावपाची गरज पडची ना होच एक हेत. पदवी मेरेन शिक्षण घेतले उपरांत फुडलें शिकप करचे खातीर गोंयां भायर वा देसा भायर वचप्यांचो आंकडो दिसानदीस वाडत आशिल्ल्या कारणान स्वता स्वावलंबी जावप गरजेचें जावन बसलां. पालकां कडल्यान वा शिक्षकां कडल्यान तीं ह्यो गजाली आत्मसात करतलीं कांय ना हो फाल्यांचो येतलो काळ दाखोवन दितलो, हांतूंत दुबाव ना. तीं आपलीं कामां स्वता करतलींच अशें निश्चीतपणान सांगपाकय जावचें ना, पूण कांय प्रमाणांत ते ह्या गजालींचें म्हत्व जाणा जावंक पावतलीं. हरशीं भुरगीं एका उतरान केन्ना आपलो वावर करनात, तांकां परत परत याद करून दिवचें पडटा. केन्ना केन्ना ‘करात रे बाबा’ म्हूण समजावन सांगचें पडटा तेन्नाच ती कामां जाग्यार पडटात. भुरगे म्हणटा ते बरें, वायट गूण आपल्या मनशा कडल्यानच आपणायतात. कारण ते चडसो वेळ आपल्या घराब्यांत आपल्या मनशां सांगातान घालयतात. देखून तांकां समजून सांगप गरजेचें थारता.
आतांच्या भुरग्यांक एकांत जाय आसता, हालींसराक सिमीत घराबे आशिल्ले कारणान तो तांकां मेळटा खरो, पूण रासवळ कुटुंबाचें मार्गदर्शन मात मेळना. त्या जाणट्यांच्या अणभवांचो पालव ‘न्युक्लियर’ घराब्यांत मेळप कठीण जाल्ल्यान भुरगे आपली संस्कृती, दायज विसरपाक लागल्यात. भायली संस्कृती तांकां लागींची दिसूंक लागल्या. कारण वचत थंय तांकां भायले नाच, गाणी आयकपाक आनी पळोवपाक मेळिल्ल्यान तांची ही दशा जावंक पावल्या. तरी आसतना सणां, परबां निमतान आमचें दायज तांचे मेरेन पावता. तांतूंत केन्ना वेत्यय येना जाल्यार पुरो. आमी सैमाची देख घेवचीं कारण सैम कसलोच भेदभाव करिनासतना सगल्यांक आपलो आलाशिरो दिता. आमी ताची लागणूक दाखोवन दिवची गरज पडना. पुराय धर्तरेर मनशान जैत जोडलां खरें, पूण सैमा मुखार मनीस सदांच फाटीं पडला ही वस्तुस्थिती जावन आसा.
एच. मनोज
9822441417
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
