झेंडावंदन

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कणंगाच्यो नेवऱ्यो आनी कण्ण भुरग्यांचे जिबेरच उरलें. “काय बरें रुच्चीक जाल्लें !! म्हाका आजय खावचेशें  दिसता”  म्हणलें रायनान. सगलीच रुच काडीत रावलीं. पूण दिस्त त्याच खिणांक रेवान ‘झेंडो’ म्हूण याद केली. तो कोण हुबयतलो 26 तारखेक? प्रोग्राम? वॉल पेपर!!? कितें करुंया?  खिणांत भुरगीं देशाच्या झेड्यां विशी,  येवजुवपाक आपुणच उमळशीकेन जागी जालीं. येतना तर सगली तयारी करुन आयिल्लीं. कोण  धवे पेपर, रंग, वॉटर कलर, पट्टी, ल्हान कातर,  रेबीन  घे म्हूण थवो बेगेत भरुंन घेवन आयिल्लीं. 

“तुमकां कितें करचें आसा तें सांगात. ते प्रमाणें थारावया.

“आमकां झेंडो करचो आसा?”

“ड्रॉ करपाक जाय ?”.

कांय जाणांक चित्र काडपाक जाय आशिल्ली , कांय जाणांक फकत रंग भरपाक आवडटाले. दोग दोग जाणांनी  एक एक झेंडो करपाचें थारलें. दोगांनी चित्र काडपाचें आनी रंगुय भरपाचे. पूण रायनाक कपड्याचो झेंडो करपाची उमेद आशिल्ली. बावलेन ताका  कपड्याचो झेंडो करपाक माडंणी दिली. परेश, प्रणव ताका आदार करपाक तयार जाले. तीन रंगाचे तीन पट्टे  वेगळे कुडके तिणें तांकां कापुन दिले. ते चिकटावपाची मांडणी दिली. केसरी, धवो आनी पांचवो तीनुय कोर जोडले. ते उपरांत मदीं चक्र काडलें निळे रंगाचें. तिनय रंग जोडले उपरांत एक लांबशी दांडी ताका जोडली. जालो झेंडो…”भारत माताकी जय”म्हणलें सगळ्यांनी. पयलो बावटो उबोवपाचे तयारेन सगळ्याच्या   मनांत खोस भरली.

शाळेंत तांकां ही संद मेळपाची आशिल्ली. तो झेंडो उबोवपाक तांणी आपुण खासा  झेंडो करुन हाडटा म्हूण वर्गातल्या भुरग्यांकुय सांगिल्लें. रायन, प्रणव आनी परेशाचो  इतले बेगीन झंडो जालो तें पळोवन हेर भुरग्यांक आपलें काम बेगीन जावपाक जाय म्हणपाचे मनांतल्यान दिसपाक लागलें. तशें सट्कन जावपाचें काम न्हय तें. वॉटर कलराचे रंग सुकपाक वेळ लागता. तांतूत रेवा, श्वेता , रमा,उमेश, नंदा, पंकज हांचे रंग अजून पूर्ण भरुंन जावंक नाशिल्ले. ताका पेन्सिलीची तोंकां काडपाक खूब वेळ लागतालो. तरी बावलेन आदार केल्लो. सगळेंच ती आपुण केन्ना करीनाशिल्ली. 

सगळीं भुरग्यांची कामां तांची तांणीच करची पडटालीं. भुरग्यांक बरीच मजा येताली. हाका लागून भुरगीं स्वता आपलें काम तीं आपुण करपाक शिकिल्लीं. 

देशाखातीर झुजपी सुखदेव, भगतसिंह, मंगल   पांडे,  मौलाना आझाद, अशे कांय शूर वीरांची चित्रां  तांणी वॉल पेपराचेर दसयिल्ली. शाळेंत शिकयिल्लीं कांय गितां म्हणत म्हणत तीं चित्रां रंगयतालीं. कवितेच्यो वळी, घोषणां बरयत तांणी एक सुंदर वॉल पेपर तयार केल्लो. चित्रकला सर्ती, रांगोळी, भाशण  अशे तरेक वार सर्तीनी वांटेकार

जावन आपले गुण लोकां सामकार दवरपाची तांकां संद मेळिल्ली. भुरगीं आज भोव उमेदीन  भरिल्लीं. भारत आमचो देश. स्वतंत्राय मेळोवपा खातीर जवानाचें बलिदान कितें हाच्यो  काणयो तांकां टिचरीनी सांगिल्ल्यो देखून इंग्लीश लोक कितले दुश्ट मनांचे हें तांका कळिल्लें.

“आमी आमचो देश सांबाळपाक जाय”

“स्वतंत्रताय हेच आमचें बळगें.”

“आमच्या स्वराज्याच्या झेंड्याचे कोर तर सैमान स्वता आपणें पांगुरल्यात. बारीकसाणेन सोदपाक वचपाची गरज ना. सहज नदर वताच दिसतात शंकराची फुलांचे घोंस, धवीच अनंत, कणेर, मोगरीं आनी पाचवीच बोरां,  तोरां,पानांच पानां. धव्या  फुलां मदींच निळें गोल गोकर्णाच्या फुलांचे चक्र.

सगळीं एकदम खुश जालीं. भारत देशाचो झेंडो स्वता आपल्याच हातांनी रंगयतकच आपणें व्हड काम केलां अशें तांकां दिसलें. भारत देशाचेर शिकिल्यो कांय कविता याद जाल्यो. त्यो तांणीं बरोवन काडल्यो.

रायनान सगळ्या सामकार म्हणपाक सुरु केलें. “सारे जहॉंसे अच्छा हिदोस्तां हमारा”, “नन्हा मुन्हा राही हूं देशका सिपाही हूं, बोलो मेरे संग जय हिंन्द…जय हिन्द जय हिन्द।” एकट्यान कविता म्हणपाक सुरवात केली आनी इश्ट इश्टीणींनी म्हणपाक सुरवात केली. म्हणटां म्हणटां तोंड पाठ जाली कांय कडवी. इतलो वेळ कविता म्हणत चित्रां काडटां काडटां वेळय गेलो. वॉटर कलर  सगले सुकले. एकाेकाची रंगयिल्ले बावटे हातां, कानां, बोल्सां, खाडकी, तोंण, कपड्याचेरुंय रंग काय बरें सुंदर वातावरण. भुरग्यांक इल्ल्या रंगातल्या त्या भेसांत तोखेता तितलीच सगळ्यांक

खोस मेळपाची.

बावली मात रायन, केन्ना रेवा,परेश,नेहा, प्रणव हांका फ्लाइंग… बोंटांनी मुके दित सुटली.

“कितलीं सोबीत !!! कितली सुंदर  !!!! कितली कितली म्हूण बरीं!!!” म्हणत भुरग्यांची अपुरबाय करीत रावली. मागीर ल्हवुच जादुन एक बावटो हातांत घेतलो आनी मोट्यान म्हणलें 

“भारत माताकी जय!!!”

“वंदे मातरम, वंदे मातरम”. 

तितल्याच नेटान सगळीं भुरगीं उबीं रावलीं. रायनान टिचरीन बरोवन दिल्लें “राष्ट्रगीत” मोट्यान म्हणलें. ताचे बरोबर हेरांनी म्हणपाक सुरु केलें. सगळीं सारकी उबीं रावलीं. बावलेन भारत भूंय आमची आवय तिचे पसत आपली जीण ओंपपी कितले पुत…. तांका सगळ्याक आमचो “सलाम” म्हणत बावलेन म्हणलें “ये मेरे   वतनके लोगो , जरा आँखमें भरलो पानी, जो शहीद हुअे है उनकी, जरा याद करो कुर्बानी”. “जय हिंद, जय हिंद…..जय हिंदकी सेना….

.”विजयी विश्व तिरंगा प्यारा…. झंडा उंचा रहे हमारा…………”

बायुलाची बावली