भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अशा वेळार सरकारन तेंको दिवंक जाय आनी जांकां पयशे दिवपाक तांक ना आनी खरीच गरज पडटा तेन्ना अश्या जाण्टेल्यांक आसरो दिवपाक जाय. दर एका तालुक्यांत एक ल्हानशेंच घर सरकारी पांवड्यार बांदूंक जाता.
हालींच 21 ऑगस्टाक सगळे कडेन राष्ट्रीय ज्येश्ठ नागरीक दीस मनयलो. हातूंतल्यान ज्येश्ठ नागरिकांक एक उर्बा दिली आनी तांचे विशीं जी आमी काळजी घेवंक जाय ताची जागृताय केली. जल्माक येवपी दरेकलो ह्या पांवड्यार पावता आनी ते खातीर दरेकल्याक ताची जाण आसून तांणी आपल्या पालकां कडेन बरे तरेन वागप आनी तांचो सांबाळ करप गरजेचें.
ह्या दिसा विशीं फाटल्या आयतारा आमी समजून घेतलें की पिरायेची साठी हुपिल्ल्या दरेका नागरिकान आपली स्वताची कशी कुयदाद घेवंक जाय आनी भुरग्यांनी तांकां बरे उरपाक कशी मदत करुंक जाय ती. ही जावन आशिल्ल्ली नाण्याची एक सोबीत बाजू. आज आमी पळोवया नाण्याची दुसरी बाजू,जी दिसूंक तितलिशी चकचकीत ना, पूण विचार करपा सारखी आसा. सत्य परिस्थिती जावन आसा.
फाटी एक सत्य घडणुकेचेर आदारीत खबर म्हज्या वाचपांत आयली. एका चल्यान आपल्या आवय- बापाय कडेन गोड गोड उलोवन, आपल्याक वेवसाय सुरू करूंक जाय म्हणून, तांचे कडे आशिल्लें भांगर, बँक बॅलन्स थोडें- थोडें करून घेतलें. आवय- बापायनय बी ते आपल्या एकल्या एकसुऱ्या अपुरबायेच्या पुताक व्हडा उमेदीन दिलें. थोडे दीस वतकच पूत आयलो आनी म्हणूंक लागलो ‘तुमका हांव आतां म्हज्या फ्लॅटार, शारांत व्हरपाक आयलां. हें गांवांतलें घर विकुया.’ त्या बाबड्या जाण्टेल्यांकय बी दिसलें की होच आतां आमचो आदार. तो आमचें बरेंच चित्तलो. तांणी रोखडेंच हय म्हळें. वेवहार जालो, पयशे घेतले, दोगांयची साटली पोटली बांदली आनी तांकां घेवन पूत शारांत वचूंक विमानतळार गेलो. तांकां दोगांकुय एका जाग्यार बसयलीं आनी आपूण रोखडोच येता अशे सांगून नाच्च जालो. फुडें त्या दोगायची अवस्था कितें जाल्या आसतली ताचो विचार लेगीत करू नजो.
सांगपाचो मुद्दो हो की आपूण जीवित आससर आपली जी कितें जोडिल्ली पुंजी आसा ती आपले कडेनच दवरची. बँकेंत जमा पयशांक वा लॉकर सिस्टीम आसत नॉमिनी दिवन दवरची. चड जागे, जमीन, घर हांच्या खातीर व्हिल केल्यार जाता . कित्याक तर जाण्टेपणांत तो एक व्हड आदार आसता. आतां तर आपल्याक चड त्रास न जाता मरण येवचें म्हणून, कायद्यान लिव्हिंग विल पसून आमी सोंपेपणी करुंक शकतात. खूब फावट अशेंय बी जाता की कोणाक स्वताचीं भुरगीं आसनात वा तीं परदेशांत स्थायीक जाल्लीं आसतात. एखाद्या जाण्टेल्याक स्वताक स्वताचें कांयच करपाक जमना, ताका नर्सिंग केअर जाय पडटा. ताका जेवण भरोवचें पडटा. ताका न्हाणोवचो पडटा, टॉयलेटांत व्हीलचेरार बसोवन व्हरचो पडटा. अशा वेळार आपलो काम- धंदो सोडून पूत पुराय वेळ दिवंक शकना. पयशे आसत तर थोडीजाणां एक केअरटेकर घरांत दवरूंक शकतात. पूण थोड्यांक हें परवडना. एक- एक फावट पूत वा धुवूच पासश्ट, सत्तर वर्सां कडे पाविल्लीं आसतात वा दुयेंत आसतात आनी बापूय नव्वदांचेर. अशा वेळार वृद्धाश्रमाची गरज भासता. एखाद्द्या बीन सरकारी संस्थेन चलयिल्ल्या आश्रमांत रावतलीं जाल्यार कांय पयशे भरचेच पडटलेच. अशा वेळार सरकारन तेंको दिवंक जाय आनी जांकां पयशे दिवपाक तांक ना आनी खरीच गरज पडटा तेन्ना अश्या जाण्टेल्यांक आसरो दिवपाक जाय. दर एका तालुक्यांत एक ल्हानशेंच घर सरकारी पांवड्यार बांदूंक जाता. पुणून तें नितळ सुंदर अशें एक देवूळ जावंक जाय.
डॉ. नूतन देव
फोंडें
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
