भांगरभूंय | प्रतिनिधी
जाका खुशालकायेन जगूंक कळना ताणें जगप तरी कित्याक? मनश्याच्या जिवितांत आनंद आसूंक जाय. आनी हो आनंद दुसर्याक कितेंय दिवपाक मेळटा. कोणाकूय हात वयर करून दिवन पळे, मनाक कितली खोशी मेळटा तें कळटलें. पूण आसतात कांय लोक तांकां दानत म्हणटा तीच आसना. लोकां मदीं खोशी वाटत जाल्यार आपणाकूय खोशी मेळटा हेंच समजना तांकां. सदांच त्रासीक मुखामळ घेवन भोवपांत अर्थ आसा? कित्याक जगप तर तें मागीर. एके कार्यावळीक गेल्ले कडेन असले बरेचशे उपदेश आयकूंक मेळ्ळे.
दुसऱ्यांक उपदेश करूंक वता तो खंय मूर्ख आनी उपदेश आयकून तसो वागूंक वता तो म्हामुर्ख. इतल्या वेळांत जर तकलेंत कितें उरिल्लें तर हेंच. हेर सगलें तकलेंतल्यान गेलें तरी इतलें तकलेंत उरलेंच. कार्यावळ सोंपोवन थंयच्यान भायर सरतालों इतल्यान एकलो मेळ्ळो. ‘खंय गेल्लो रे?’ हांवें म्हणलें, गेल्लों रे एके कार्यावळीक. जालो कितें फायदो? ताचो प्रश्न. हय तर, जिवीत सुखी करूंक कितें करचेलें तें कळ्ळें. ताणें म्हजो हात हातांत घेतलो आनी म्हणलें, असले सल्ले दिवपी खूब जाण आसात पूण ‘जावे त्याच्या वंशा तेव्हां कळे.’
‘आरे पूण ताणें वायट अशें कांयच सांगूक ना. फक्त लोकांक आनंद वाटचो आनी आपलेंय जिवीत खुशालभरीत करचें इतलेंच सांगलां.
आयकलें मरे बरें आसा पूण एक लक्षांत दवर असलीं व्याख्यानां आयकून कांयच जायना. तुज्या जिवितांतलो खुरीस तुकाच उबारूंक व्हरचो पडटा. जिणेंत आनंद फुलोवप काय दुख्ख घेवन बसप हें तुवेंच थारावपाचें.’
हांव हांसलो. ताणें म्हणलें, ‘हांस तूं पूण तुका म्हजो अणभव सांगतां, हांव ल्हान आसलों. तसो सामकोच ल्हान न्हय, सगलें समजतालें म्हाका. एक दीस मार्गशिर्ष म्हयन्यांत म्हजे आवयक कोणे तरी एक पुस्तक दिलें. आवयन तें वाचलें आनी तिणेंय मार्गशिर्ष व्रत पाळूंक सुरवात केली. तें केल्यार खंय घरांत लक्ष्मी उदक भरतली अशें त्या पुस्तकांत बरयिल्लें. आवय दर फावट तीं पुस्तकां विकतीं हाडून हेर बायलांक वांट्टाली. आवय जावं आमी कोणूच आवय आससर वा तिचे फाटल्यान गिरेस्त जाले ना. उदक भरपाचें सोडून दी लक्ष्मीन सादें दर्शन लेगीत दिलें ना. पूण जाणें तें पुस्तक बरयलें तो मात गिरेस्त जालो आसूंक जाय. कारण दर एक बायल एकदां पुस्तक वाचतकूच तें व्रत करताली आनी हेर बायलांक पुस्तकां वांट्टाली. हांव म्हजो अणभव सांगतां, आयकप काय ना तुवें थारावपाचें.’ ताणें म्हणलें. आनी आतांच आयकल्लें मूर्ख आनी म्हामुर्ख येवजलें.
हांवें हांसून म्हणलें, पळे जिवितांत खोशी येवपाक असलें कर्मकांड कर म्हूण कोणेच सांगुना. आमी कोणूय बरें सांगता जाल्यार आयकुपाचें, पटल्यार घेवपाचें.’ ताणें म्हणलें, ‘हय रे पूण तूं म्हाका एक सांग, कोण केन्ना दुसऱ्या खातीर खपला? दर एकल्यान आपलेंच पळयलां.’
हाचे कडेन आनी कितें उलोवपाचें? वादान खंय बुद्द वाडूंक जाय ‘वादे वादे बुद्धी …’ अशें कितें तरी आसा. पूण हांगा फक्त ताळो सुकोवपाचो. तो काय आपलें सोडचो ना म्हणून हांवें ताका थंयच सोडलो आनी म्हजी वाट धरली.
वाटेर वतना हांव चित्तालों ताणें सांगलां तातूंत कितें चूक? सारकें तर सांगलां ताणें. दर एकलो सल्ले दिता पूण हे सल्ले कोणाक कितले उपयोगाक येतात? म्हाका याद जाली म्हज्या ऑफिसांतल्या दिसांची. ऑफीस म्हणजे सगल्या तरांचे लोक आयले. ऑफिसांत तुका काम करूंक येवं ना येवं, प्रमोशन बी मेळयतलो जाल्यार चमचेगिरी करूंक कळूंक जाय. अश्याच एकल्यान चमचेगिरी करून प्रमोशन घेवपाचें केलें. ताणें बॉसाक धरून जागो तयार केलो. आमच्या दुसऱ्या एका ऑफिसरान हांव केबिनांत गेल्ले कडेन म्हणलें, ‘नवे जागे तयार केल्या तें जाणा मरे, तयारेन राव?’ हांवे म्हणलें, ‘हांव तातूंत बसपा ना. ते खास मनशा खातीर केल्यात.’
ताणें म्हणलें, ‘आपणें दुसऱ्याच्या सुखांत खोशी मानूंक जाय.’ हांवें पटिल्ले वरी तकली हालयली. तरी म्हाका प्रस्न पडिल्लो, दुसरो जेवलो म्हणून म्हजी भूक भागतली? पूण विचारून अर्थ नाशिल्लो. हांवें तकलेंतल्यान प्रमोशन हो विशय काडिल्लो. जें मेळपाचेंच ना ताची वाट तरी कित्याक पळोवपाची? मदीं कितें जालें कोणाक खबर पूण तयार केल्ले जागे भरलेच ना. जागे पेड्ड्यार जाले. जांणी यत्न केल्ले ते पिशार पडले. दुसऱ्याच्या सुखांत खोशी मानूंक जाय सांगतल्यान दुसऱ्याच्या दुख्खांत कितें करपाचें तें मात सांगलें ना. कांय तेंपान म्हजी बदली जाली. म्हाका नाका त्या जाग्यार. कारण हांव आसलों थंय कोणाक तरी येवंक जाय आसलें. त्याच ऑफिसरान परत एकदां म्हणलें, ‘दुसऱ्याचे खोशयेंत आपणें सूख मानपाचें’ मनांत म्हणलें, हांवें फक्त खोशी दाखोवपाची, सूख मेळोवंक चमचेगिरी गरजेची. प्रमोशन बी मेळ्ळे बगर रिटायर जालों. ऑफिसरान आपोवन विचारलें, ‘तूं एक्टेंशन बी घेना?’
हांवे विचारलें, ‘मेळनासतना कशें घेवप?’ ताणें म्हणलें, ‘ट्राय करूंक जाय आसली तुवें. आसूं आमकां मेळ्ळें.’ हांवें म्हणलें, ‘आनंद जालो.’ दुसऱ्याच्या सुखान खोशी मानपाची न्हय! पूण खरेंच आयज हांव आनंदी आसां. कसलोच दबाव ना. कोणाक हांजी हांजी करप ना. ‘घेतलें रे एक्टेंशन पूण नाका जालां, कोणाकोणाक म्हणून सलाम मारपाचे रे?’ असलें कांयच ना. सामकें सुखी जिवीत जगतां. आनीक कितें आनंद फुलोवपाचो जिणेंत? आतां जीण आनंदान सारपाची. सामकी हांसत, नाचत कसल्याच भंया विरयत. जाय तेन्ना उठ, जाय तेन्ना न्हीद. मागीर कित्याक जाय हेरांचे सल्ले? सारकें न्ही?
अभयकुमार वेलींगकार
9423884687
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
