जिणे मार्गा वेले आमचे सहयात्री

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आयज समाजीक संबंद रोखडोच घडटा पूण तो तिगोवन उरतलो काय ना हाची शाश्वती नासता.

म्हजी आवय म्हणटाली जल्म केन्ना घेवचो हें मनशाच्या हातांत आसना पूण जल्माक येतकच जीण सफळ कशी करप हें आपल्याच हातांत आसता. बरें कर्म करतल्याक गोड फळाची प्राप्ती जाता. तर वायट कर्म करतल्याचे जिणेंत कोडसाण भरून मन विरूस जावं येता. दुसऱ्यांचे जिणेंत जे मनीस वीख कालोवपाचो येत्न करतात तांचेय जिणेंत एक ना एक दीस कोण तरी म्हारुपान येवन तांकां बुद्द शिकोवन पसार जाता. हाकाच लागून हांव म्हणन जांकां वयर उल्लेख केल्लें सत समजलें तांणी आपले वागणुकेन सरभोंवतणचो वाठार पर्जळीत केलो म्हूण समजुपाचें. अशा ह्या जिणे मार्गार चलतना सहयात्रीचो सांगात मेळत तर ‘जिंदगी का मजा ही कुछ और है।’ अशेंच म्हणचें पडटलें. सादारणपणान मनशाचे जिणेंत सहयात्री आसताच आसता. याद करुया आमचें भुरगेपण आनी तेन्नाचे ते सवंगडी जांचे बगर जीण कशीच मुखार वचनाशिल्ली. खेळांमळ आसूं वा शाळा, कॉलेजिंतलो परिसर आसूं, केंटीन आसूं, वा ग्रंथालय आसूं सवंगड्यांचो वांगड म्हणल्यार स्वर्ग सुखा परस केन्नाय व्हडूच दिसतालो. तांच्या सांगाताक रावन आमी बऱ्यो वायट गजाली शिकताले. मदले सुटयेक वर्गा भायर इश्टां लागीं चकाटां मारतना लेगीत नवीन कितें ना कितें शिकतालेच. तांच्या सांगाता बगर कितेंय करूंक मन येतालें व्हय ? कशेंच येनाशिल्लें. आतांय येवचे ना इतलें मात सामकें खरें. वर्सां सरत गेलीं तशीं दरेकल्याच्या जिवितांत नव्या सवंगड्यांचीय भर पडत गेल्ली आसता. जाका लागून जीण अदीक आकर्शक आनी मजेदार जावंक पावता.
विद्यार्थी दशेंतल्या त्या सहप्रवाश्यांच्या सांगातान वर्सुकी स्नेह संमेलनाची तयारी करतना इश्टांची केल्ली फकांडां वा एखाद्र्याचेर केल्ली टिका न विसरपा सारकी. तेच भशेन वर्सुकी खेळां दीस मनयतना जो अणभव आनी जी खुशालकाय मनाक जाताली ती कागदार उतरावन काडूंक जमपाची न्हय. ते भायर वेगळ्या वेगळ्या आंतरवर्गीय आनी आंतरशालेय सर्तीची तयारी करतना मुखामळार उदेतालो तो उत्साह तोखेवपा सारकोच आसतालो. सांगपाचें म्हणल्यार ह्या जिणे प्रवासांत खुशालकाये सांगाताक कांय प्रमाणांत दुख्खाचेय प्रसंग आयल्यार कांयच हरकत नाशिल्ली. कारण त्या दुख्खाच्या खिणांक लागून मनीस खूब कितें शिकपाक पावता. जेवणांत चिमटी भर मिठाची जितली गरज तितलीच जिणेंत सुखा बराबर दुख्खाचीय गरज आसता हें कोणें विसरचे न्हय. कारण सूख आनी दुख्ख ह्यो दोन गजाली नासत तर जीण पचपचीत आनी अळणी जावंक पावता. हीय एक जिणेची वास्तविकताय जी आमी कशीच न्हयकारूंक शकनात. गुलाबाचें फूल सोबीत आनी सुवासीक पूण ताच्या देंठार आशिल्ल्या कांट्यांक लागून खुंटूक हात घालता तेन्ना कांटें तोपपाची भिरांत आसता काय ना. कांय सवंगडीय गुलाबाच्या फुलां वरी विलुदी आनी मोगाळ वचत थंय आपल्या गुणांचो परमळ पातळावंक सदांच तयार. कोणाक कसलोय आदार जाय आसत तर तेंच मुखार आसतालें. आयजूय हेच मनीस अनमन नासतना हेरांच्या जिवितांतले कांटे काडूंक तत्पर रावतात अशे शे देखून ते सदांच म्हऱ्यांत आसचे अशे दिसप सभावीक जावन आसा.
आयज नव्या युगाचे आमी सवंगडे म्हणपी जायते जाण मेळटले, पूण कोवीड धामी वेळार पाळटाले तशी बंधनां पाळटना दिसतले. सगल्यांनी आपल्याचेर विस्वास दवरिल्लो तांकां जाय आसता हेरांचेर मात ते विस्वास दवरूंक तयार नासतात हाचे कारण लेगीत वेगळींवेगळीं समाज माध्यमांच जावन आसात. आयज समाजीक संबंद रोखडोच घडटा पूण तो तिगोवन उरतलो काय ना हाची शाश्वती नासता. सायबर क्रायम केन्ना कोणाचो घात घेत हाचो नेम ना. उदरगतीचे जितले मार्ग चालीक लागिल्ले आसता तितलेच धोक्याचे आनी संकश्टांचेय मार्ग उक्ते जाल्ले आसतात. ते अदृश्य रुपान समांतर मार्गान सतत आमच्या बराबार चलिल्ले आसता. ते केन्ना घात मारीत हाचो अंदाज घेवप कठीण जावन बसला. एक वेळ आशिल्लो अनवळखी मनशां लागीं संवाद सादप खूब कठीण आशिल्लें. आयज सगल्यांच्या हतांत मोबायल आयिल्ल्या कारणान चुकीचो फोन आयल्यार लेगीत संवाद जावंक पावता. अशा वेळार सादुरताय बाळगिली ना जायत तर व्हड लुकसाण जावं येता. संवादाची आवतां आनीक माध्यमां जायतीं, तरी फाटलो फुडलो विचार करुनच संवाद करचो पडटा. जाचे लागीं आमचो संवाद जाता तो मनीस कसो कितें, ताचेर कितलो मेरेन विस्वास दवरप हीय गजाल आमी नकळो आसता. ताच्या गोड गोड उतरांक भुल्लुसून आपले लुकसाण करून घेवची दाट शक्यताय आसता. तरिपूण मनशांची जीण मुखार व्हरूंक ताचोच आदार जाय पडटा. ही वस्तुस्थीती जावन आसा. बारीक विचार करीत जाल्यार मोबायल आमचो सहयात्री जावन बसला. आमकां सगल्यांक कांयच न्हय अशी, संवसारभरची भोंवडी करून तो हाडटा. दुसरे वटेन आमचे मदीं अशेय मनीस आसात जांकां एकटी एकसुरी जीण जियेवंक आवडटा. हालींसरा अशा मनशांचो आंकडो वाडिल्लो पळोवंक मेळटा.
आमची लोकजीण, संस्कृताय आनी दायज मुखार व्हरतलो जाल्यार सहयात्री जायच पडटा. एकसुरी जीण सारूंक चिंतपी लोकांचो आंकडो असो वाडत रावलो जाल्यार ही लोकसंस्कृती मुखार व्हरूंक कठीण जातली हाचोय विचार आमी करूंक नाका व्हय ? येतले पिळगेक आमचे संस्कृतायेची वळख करून दिवचे खातीर तरणाटे पिळगे लागीं आमी इश्टागत जोडूंक जाय. नव्या विचारांचें, कुशळटायेचें आनीक तंत्रज्ञानाचें अदान प्रदान करचे खातीर तशेंच आमी जोडिल्ल्या अणभवांचें गिज्ञान तांचे मेरेन व्हरचे खातीर अशी इश्टागत गरजेची थारता. तेच बराबर आदले पिळगेक नवे पिळगेचे विचार, तांची कला आनी तांचे कर्तूब आयकूंक तशेंच पळोवंक मेळचे खातिरूय नवे तशेंच पोरणे पिळगेकय एकठांय हाडप गरजेचें आसता. एकसुरी जीण सारपाचो हावेस बाळगप हातूंत कांयच वायट न्हय. समाजान ताका तशी मेकळीक दिल्ली आसा. अशे जिणे पसून लुकसाण मात कोणाक जावंक फावना. ही एक गजाल आमी मतींत दवरपा सारकी.

एच. मनोज
9822441417