जिणेची सांजवेळ खोशयेन वच्ची

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

ज्येश्ठ नागरिकां खातीर खूब कितें करूं येता. नेमान मुफत भलायकी तपासणी शिबिरां घेवं येतात.

जेश्ठ नागरिकां खातीर सरकाराच्यो साबार येवजण्यो आसात. कांय खाजगी संस्थांचेय उपक्रम आसात. आदार नाशिल्ल्यांक खाजगी वृद्धाश्रमूय आसात. मोरजे रोखडोच ज्येश्ठ नागरिकां खातीर फिजिओथेरपी विभाग सुरू करपाची घोशणा मांद्रेंचे आमदार जीत आरोलकार हांणी काल केली. प्रत्येक लोकप्रतिनिधी, स्वराज्य संस्थांनी म्हालगड्यांची जिणेची सांजवेळ खोशयेन वतली, हे खातीर उपक्रम चालीक लावंकजाय. हेंच व्हडलें समाजकार्य. सेवेक वेवसायाचें रुप दिवप वा फक्त सरकारी अनुदाना खातीर ती सुरू करप, हें मात पडमूरपणाचें थारतलें. पयशां बगर पान हालना ही गजाल खरी आसली तरी!!
बापूय, आवय, आजी, आज्याच्या खांदार आयज आमी उबे आसात. जिणभर कश्ट करून तांणी कुटुंबच न्हय, तर समाज घडयला. तांच्या अणभवाचेर आमची उदरगत जाल्या. जाण्टे संस्कार दितात, कश्ट करपाक शिकयतात, ती फुडले पिळगेची खरी संपत्त आसता. तांणी कुटुंबा खातीर, समाजा खातीर त्याग, मेहनत केल्ली आसता. ताकाच लागून आमी स्वताच्या पायांचेर उबे रावपाक शकतात. म्हालगड्यांचा आदर म्हणल्यार भूतकाळाचो आदर…. आनी ती फुडारा खातीरची गुंतवणूकय! आयज परिस्थिती बदल्ल्या तरी ज्येश्ठांच्या अणभवाचो आमी फायदो घेवन स्वता वांगडाच, समाजाचेंय कल्याण करपाक वावरुंक जाय. देशांत आयज 10 टक्के लोक 60 वर्सां वयले पिरायेचे आसात. हो सरकारी आंकडो. पोरूं 1.4 अब्जां मदले 14 कोटी ज्येश्ठ नागरीक आसले. जाणकारांच्या अदमासा प्रमाण 2050 त हें प्रमाण 20 टक्के म्हणल्यार 34 कोटी मेरेन वाडपाक शकता. गोंयांत 2011 च्या लोकमेजणे प्रमाण 11.2 टक्के लोक 60 वर्सां वयले पिरायेचे आसात. गोंयची तेन्नाची लोकसंख्या 15 लाख आशिल्ली. म्हणल्यार सादारण 1.7 लाखांच्या आसपास ज्येश्ठ नागरीक. आयज चडशे लोक निवृत्ती उपरांत उणेच 65 वर्सांचे जाय मेरेन नोकरी करतात. अर्थांत भलायकेन साथ दिल्यार. मात ते खातीर शारिरीक हालचाल, रोग प्रतिकार शक्त, व्यायाम गरजेचो. दुखापत, आॅपरेशन, दुयेंसांक लागून जावपी सांधे, स्नायूंचो त्रास उणो करपाक मोरजेचो हो फिजियोथॅरपी विभाग सुरू करतात. आयज थंयच्या लोकांक म्हापश्यां वा पणजे येवचें पडटा. तांचे त्रास वाटावतले.
ज्येश्ठ नागरिकां खातीर खूब कितें करूं येता. नेमान मुफत भलायकी तपासणी शिबिरां घेवं येतात. फुकट तपासून शेंकड्यांनी रुपयांची वखदां बरोवन दिवपी शिबिरां मात नासचीं. घरांत वखदां हाडून दिवं येतात. बैठे खेळ, चलप, व्यायाम, योगासनांचे वर्ग सुरू करूं येतात. आपसेवकांची मजत मात जाय. भलायकी इश्ट म्हूण तरणाट्यांनी आजो, आजयेची जबाबदारी घेवं येता. दुयेंतींची सेवा करपाक आयज कोण मेळनात. मेळ्ळ्यार 10 ते 15 हजार म्हयन्याक मागतात. सगल्यांकूच हें परवडना. म्हयन्यांतल्यान एकदा तरी जाण्ट्यां खातीर गांवांत, काॅलनींत संस्कृतीक कार्यावळ दवरूं येता. वाडदीस मनोवं येता. आदले सिनेमा, पोरण्यां पदांच्यो मैफिली, अणभव कथन, तरणाट्यांचो तांचे कडेन संवाद आयोजीत करूं येता. दरेका गांवांत वाचपघर आसा. थंय वाचकांची गर्दी जाता जाल्यार ज्येश्ठ नागरिकां खातीर वेगळें मेज दवरचें. खास करून अध्यात्मीक पुस्तकां, दिसाळीं दवरूं येतात. तांकां डिजीटल गिन्यान दिवंचें. लेखनाच्यो सर्ती घेवंच्यो. ज्येश्ठां खातीर बसींनी दोन वा तीन तर बायलां खातीर स ते 12 मेरेन जागे दवरल्यात. ज्येश्ठांक चार ते स जागे दिवप शक्य ना? ज्येश्ठ नागरिकां खातीर ध्यान, नामस्मरणाच्यो कार्यावळी करूं येतात. तांकां वजें समजुचे परस अणभवाचें भांडार समजूंक जाय. एकाकी म्हालगड्यांक वांगड दिवंक जाय. जांणी आमचें ‘आयज’ घडयलें, तांच्या ‘फाल्यां’ची जापसालदारकी घेवप होच खरो धर्म!