भांगरभूंय | प्रतिनिधी
जिणेंत संघर्शा बगर जैत ना. सदा उठून अन्याय सोंसप चुकीचें. तो सोंसलो जाल्यार त्या मनशाचें लुकसाण जाता. संघर्शाची जीण कितली म्हत्वाची ताची देख ‘संघर्श’ कादंबरींतल्यान आमकां मेळटा. ही देख सदांच आमचे मुखार आसपाची गरज आसा, अशें मत विचारवंत, साहित्यीक अॅड. उदय भेंब्रे हांणी उक्तायलें. कोंकणीचे एक फुडारी, प्रशासकी अधिकारी अरविंद भाटीकार हांचे ‘संघर्श’ कादंबरीचें प्रकाशन हालींच पणजे जालें. त्या वेळार ते उलयताले.
ह्या सुवाळ्याचे मुखेल सोयरे म्हूण उद्देगपती अवधूत तिंबलो हाजीर आशिल्ले. तर मानाचे सोयरे म्हूण आल्कोन समूहाचे अध्यक्ष अनिल खंवटे, अध्यक्षस्थानाचेर उदय भेंब्रे, समीक्षक किरण बुडकुले हाजीर आशिल्ली.
अॅड. भेंब्रे हांणी सांगलें, गोंय मुक्त जातकच हांगा केंद्र सरकाराचे कायदे एक- एक करून लागू जाले. आदले कायदे रद्द जालें, पूण चार पुर्तुगेज कायदे उरले. ही गजाल बरी. मॅरेज, डायवोर्स, विल आनी इन्हेरिटन्स. ह्यो सगल्यो गजाली सरकार दरबारांत नोंद करच्यो पडटात. नाजाल्यार तांकां कायदेशीर स्वरुप येना. आवय- बापायची मालमत्ता कायद्यान घरच्यांक मेळटा. मात, कांय कडेन लग्न जाल्ले चलयेक दबावाक लागून ती सोडची पडटा. मात ‘संघर्श’ कादंबरींतली बायल हें सोंसून घेना. अन्याया मुखार नमली जाल्यार मनशाच्या अस्तित्वाक अर्थ, म्हत्व उरना, हें ती जाणटा. ती देमांदाचें
भंय घालून उपरांत जैत
जोडटा.
पिराय जावनूय, भलायकी साथ दिना आसूनय कोंकणी मळा वयले कांय म्हालगडे इत्साशक्तीच्या बळग्यार कोंकणी भाशेक, साहित्याक योगदान दित आसात, तांची उदयबाब हांणी तोखणाय केली. पिरायेचीं 80 वर्सां जावनूय तांचे मदीं उर्जा कशी येता, हाचेर खरें म्हणल्यार संशोधन जावपाक जाय, अशें तांणी मुखार सांगलें.
कादंबरीचे लेखक अरविंद भाटीकार हांणी येवकार दिलो. प्रत्येक लेखक अस्वस्थ आसता. न्हय ताणें तसो जावपाकूच जाय. समाजाचें हीत जातलें काय ना, हाचो हुस्को करीनासतना, कसलीच आस्त दवरिनासतना ताणें बरयत, सांगीत रावपाक जाय. पुस्तकांतल्यान तें सांगले बगर ताका न्हीद पडपाक जायना. गोंयच्या लेखकांनी प्रासंगीक विशयाचेर बरोवचें. समाजाक उपेगी पडचें म्हूण बरोवचें, अशें तांणी सांगलें.
गोंय कशें बरें करप, सुदारप, आपूण जें सपन पळयलां तें साकार कशें करप ह्या विचारान अरविंद भाटीकार बरयत आसात. तांकां अन्यायाचो राग आसा, गोंयां विशीं तळमळ आसा म्हणून ते बरयतात. बरोवपी आसात म्हूण म्हत्वाच्यो, समाजाच्या उपेगाक पडपी गजाली नोंद जातात. आमकां त्यो वाचपाक मेळटात. लेखकाचे विचार आयज समाजाक पटूंक नात, तरी कांय वर्सांनी ते पट्टले, हातूंत दुबाव ना, अशें उद्देगपती अवधूत तिंबलो हांणी सांगलें.
अमेरिकेंत पयलें संविधान बरयिल्ले त्या काळार ‘व्ही द पीपल’ ह्या उतरा वयल्यान कितें विचार व्यक्त जाल्ले, ताचेर तांणी भाश्य केलें. तेन्ना बायलांक मतदानाचे पसून हक्क नाशिल्ले. काळ्या मनशांक दुय्यम स्थान आशिल्लें. तेन्ना साहित्यीकांनी बरयत रावपाक जाय. नवे विचार मांडीत रावपाक जाय, अशेंय श्री. तिंबलो हांणी म्हणलें.
किरण बुडकुले हांणी कादंबरीचेर सविस्तर भाश्य केलें. लेखकाचें मन, विचार पारदर्शी आसात. तांणी मनांत आसा तें बरयलां. ही कादंबरी समाजाक मुखार घेवन वता, समाजाक देणें दिता, अशें तांणी सांगलें.
कोंकणी ही आमची मायभास. संवसारांत 50 लाखां वयर कोंकणीभाशक आसात. पूण, सगलेच कोंकणी उलयनात. अशें करूंक जाय, तशें करूंक जाय, अशें आमी सांगतात, पूण प्रत्यक्षांत करीनात. सगले एकठांय येवन वावुरतात, तेन्नाच सुदारणा जाता, अशें अनिल खंवटे हांणी सांगलें.
मोगाची भेट म्हूण
कादंबरीचे प्रकाशक संजना पब्लिकेशन्सचे दिनेश मणेरकार हांणी माणीक राव गावणेकार हांचे रामायणाचे खंड
मानेस्तांक भेटयले. सूत्रसंचालन रमा मुरकुंडे हांणी केलें. तर
श्री. मणेरकार हांणी उपकार मानले.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
