भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कोणाक कितें चल्लां कळपांक वेळ लागलो. घरांतले जाणटेलेन ताका सारके पारखिलें. गोड सुरयेन गळो कापता आनी आपूणच मलम पट्टी करून समाधान घेता. जळकुटें सबावाक वखद ना.
काळें जाले म्हूण काय नजो. मन निर्मळ आसूंक जाय. कोणाक म्हणता गे आतेबाय, तुकाच सांगता. आयकय इतल्यार ना तर भाणशीरें जावन पडटलें. सायली आयकत रावलें. तांणे तोंण फुलयलें, वांकडे केलें, घुगमा दोळ्यांनी आतेबायक पळोवंक लागलें. हीची शापोदा म्हाका, हांव काळें म्हूण. इतल्यात शाळेंतल्यान येतनाच सतीश रडत आयलो.
शाण्या कितें जालें ?
सायलीन पेनच ना केलें. म्हाका उलोवणी खावची पडली.
हें पळय म्हणूनच तुजे पयली धांवन आयलां. सामकेंच मुगो हें, भाव- भयण कोणच लागना. सर्वेशाल्यो दोन पट्ट्यो मोडल्यो. रांदचे कुडींतल्यान तायबाय आयली. येतना कायलातो घेवन आयली.
हांगा यो गो चुतडा फोडटा धरून. आतांच आपल्या भांवडांक पिडटा फुडें कितें करतलें? सायलीक आपल्याक मार पडटलो हाजो अदमास आयलो.
आवयस… आं…आं…उ उं… ताणें मोट्यान तोंणाचें भांण उकते केलें. इतले मजगती काकीन धांवत येवन तायबायच्या हातांतलो कायलातो ल्हवुच काडुन व्हेलो.
वर्सा गेली सायली व्हड जालें. पूण पाडेपणा कशींच सुटना जाली. णवे यत्तेक आशिल्लें. म्हऱ्यात सुंदर फ्रॉक घालुन नेहा बशिल्लें. ताज्या सुंदरतायेची सायलीक नसाय. ताणें फाटल्यान तांबडी शाय ओतयली. मदली सुटी जाली आनी सगलीं खेळपाक धांवलीं. सगलींच नेहा, नेहा करतात म्हूण पळयलें जाल्यार धांवत टॉयलेटी कडेन पावलीं. नेहाच्या मोगाळ सभावाची ताका तिडक येताली.
धवे माकड खंयचें हीं हीं करूं हांसतालें. भाशणां कोण शिकयता तुका आजो?
नेहाच्या टिफीनातलें खांवक धांवत म्हऱ्यात येवन बसप उपरांत ताकाच चाळोवन नाच्च जावप. तायबायक नाका संवसार करून सोडटाले. वता थंय लजेक वडयतालें.
आगो भकाऱ्या भशेन कितें खाता? तायबाय समजायताली. पूण सायली ह्या कानांन आयकून त्या कानांतल्यान सोडून दितालें.
हाका सारकी बापायची बड आयल्या. हे सुदारपाचें ना. देवा पाव रें सायबा?
कॉलेजीत पावलें तरी सायलीचो दुश्टपणा, फटींगपणा आनी दुस्वास सुटलो ना. कोणाकच बरे न्हणिल्ले ताका सोसनासलें.
फस्ट क्लासांत आयलें कॉपी मारल्या आसतली. घरा पावतकच काकी कडेन वेल्यान कागाळ. म्हाका मातुय आदार दिना तें. तुज्योच तोखणायो चड करता गे. काकी बाबडी ओगी. एक दीस आयलो. दोगांय लग्नाची जाली. तुकाच सगळी मागणी घालून व्हरपाक तयार अशी कितें अप्सरा तूं व्हडली? थोमणे खुटले मारप चालुच आसतालें. नेहाक बरो घराबोय मेळ्ळो. लग्नाक धा विघ्नां हाडपाचो यत्न केलो. हाचें ताका सांग ताचें हाका करूंनय खूब वाट लावपाचे यत्नय जाले. अपेस येतकच घर माथ्यार घेतालें.
तरी निर्लज्ज जावन नेहागेर वतालें खावन जेवन ताचेंच वांकडेपण करून खेत्यावरी घरांत नाचतालें. जळकुटो सभाव आनी आस ताजी फाट सोडीनाशिल्ली. नेहाच्या घरांत जाय तेन्ना हक्कान वचप ल्हवुच गांवावेल्यो खबरी तांच्या कानार घालप, नेहाच्या भुरगेंपण, इश्टीणी कितें म्हूण ना… अर्थ नाशिल्ल्यो गजाली. पयलो नंबर दिसपाक सुंदर… जालें. अशेच एक दीस घरभर लोक आसतना कोणा कडेन नेहाचे विशीं कितें तरी उलोवन हें… हें.. करून हांसपाक लागलें. हेर कोणच मातुय हांसले नात. सायलीचो अपमान जालो. कोणाक वायट दिसलें ना. फकत ताज्या जाळकुट्या सभावाची सगळ्यांक बरी वळख जाली.
सायली उलयता, वागता तें पळोवन चडशा जाणांनी ताका कुळांत काडलें. इतले अपमान सोसून, फकाणां करूंन घेवनुय सायली सुदारलें ना. पांचार तें पाचवीसार म्हणटात तें खरें. पूण घरच्यांनी ताका लग्नाक तयार केलें. सायलीचें लग्न जालें.
आतां नेहा दोळ्यां मुखावेले पयस पावलें. सायली मात बदललें ना. आपल्याच जावे आनी नंण्डे कडेन जाळकुटपणा करपाक लागलें. एक घराचे तांणे सात- ठ म्हयन्यात दोन वांटे घालें. घरच्याच मनांत विश कालोवन गैरसमज तयार केलें.
कोणाक कितें चल्लां कळपांक वेळ लागलो. घरांतले जाणटेलेन ताका सारके पारखिलें. गोड सुरयेन गळो कापता आनी आपूणच मलम पट्टी करून समाधान घेता. जळकुटें सबावाक वखद ना. पोसकें चली घेतलां. वागप मातय सुधारूंक ना. दुसऱ्याचे मोटेपण नाकांत खुपसता.
तुमी आदिपसून अशींच खाता जेवताली? हँ हँ हांसप दांत भायर काडिलेंच.
ना गो ही गिरेस्तकाय जाणटेल्या मेरेनची अदिपसूनची.
आतां बशिलो बी लावन हीं.. हीं हासत मेळयल्या काय.
कशे मेळयली तुमची इस्टेट?
हे पळय आमच्या घरांतलें जाण्टेले सगळे खपले. आतां तुका म्हणपाचें ते म्हण. रागार बी जावं नाका. सहज विचारलां. हीं..हीं.. हांसत रावप . दुसऱ्याक खंती करून न्हय न्हय ते प्रस्न विचारूंन जाळकूट आपल्या आपुण समाधानी जीण जगतालें.
घोवान, घरच्यांनी यत्न खूब केले, पूण सायलीच्या जळकुटें सभावाक वखद ना.
– विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
