जय हिंद

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

देश… राष्ट्र म्हळ्यारच आमचे शूरवीर वायु ,नौदल ,सेना तीनुय  शाखांतली व्यक्तिमत्वां, जांकां विसरूं येना. विसरप शक्य ना.

ए मेरे वतन के लोगों… टीव्हीचेर आनी दोळे दुकांनी भरिल्ले. ते पळोवन नीलांधरीन प्रणवाक विचारलें. 

तीं जाण्टीं घोव- बायल कोण? तीं इतलीं कित्याक भावुक जाली?

प्रणवान कांयच जाप दिली ना. मागीर सांगता तुका. इतलें डिसेंन्ट जोडपें शांत सवस्तकायेन जियेवपी अशेंच पळयतल्याचो अदमास जातलो. हांकां आनी कसलें कितें! कांय बरीं खोशी दिसतात. हांसतीं मुखामळां कोणाक कशें समजता एकाद्र्या मनांच्या कोनशा कोनशांनी खोल दर्या आसा. तो पेवन पळयतल्याक अंतरमन आसुंक जाय. पूण फकत डायव्हराक मोंतयां काडून हाडप शक्य आसता. तीच ती कुशळटाय. निलांधरी मात तांकां पळोवन खूबच अस्वस्थ जालें. फ्लॅटार पावतकच मात निलांधरीन प्रणवाक परत याद केली. 

आं… बाये… सांगता. दोगांय आमचे आजेच्या घरा लागसार रावतालीं. ल्हानसोच घराबो, पूण घरांतलीं एकमेकांक घट्ट मोगान बांदिली. मम्मी डॅडी आनी नाना- नानी एकमेकांचेर जीव ओततालीं. शिकप, विचार, संकल्प, भक्ती, न्याय, अन्याय अशा कितल्याशाच विचार धारणेंत बांदिल्ली. राष्ट्रप्रेम, देशभक्ती रगतात सळसळटाली. तुम मुझे खून दो मैं तुम्हे आजादी दुंगां !

मम्मी, डॅडीचो एकटोच पूत. धा- बारा वर्सांची आसतनाच नाना भशेन कर्नल जावपाक जायच म्हणून हट्ट घेवन बसलो. अपुरबायेच्या चल्याची इत्सा आयकून नाना- नानी, दादा- दादी, माँ सगळीं खोशी जालीं. आपल्या नातवाची देशा खातीर झुजपाचे इत्सेचो सगळ्यांक अभिमान दिसलो. पुतान हें इत्सेन आपले आज्जेक मोटेपणाचे तेंगशेर पावयलें. सगळीच ताची तोखणायो करपाक लागलीं. आमचो नातू आमच्या देशाचें नांव वयर काडटलो. आनी आज्जेक सांगतालो. आज्जी शांतीकायेन हय म्हूण तशीच ल्हवु मान हालयताली. कितल्यो पिळग्यो फकत देशा खातीर तेंय बी शूरवीरांचें मर्ण. कुटुंबातल्या दर एके व्यक्तीची छाती अभिमानान फुलताली, तातूंत अहंची मातूय जोड नाशिल्ली. बलिदानाची पोटली सांबाळीत जणू हीं घरांत जियेताली. त्याग तांचे जिणेचें जगपाचें अस्त्र आनी शस्त्रच आशिल्लें. धा वर्सांचो गबीर आजो आजी आनी घरच्यांच्या फाटबळाचेर पांवलां मारतां मारतां सैन्यात भरती जालो. तशें पळोवंक गेल्यार ताका कांयच नवें नाशिल्लें. तांच्या घरच्या वातावरणांत देश- राष्ट्र नांवाचीच, धाडसाची वीरतायेच्योच गजाली च्या जेवण, पार्टी टेबलाचेर चालुच आसताल्यो. परमवीर चक्रान भोवमान जाल्यार आपल्या घराब्यातल्या वजनदार वीरांनी छाती अभिमानान फुलतली. वंदे मातरम म्हणत देशा खातीर प्राण कशे ओंपले म्हणत हाच्योच खबरो कानांत घुमताल्यो. केन्ना जनरल तर केन्ना भारतीय लष्कर प्रमुखाच्यो तेच बरोबर तांच्या शौर्याच्यो गाथा घराब्यांतल्यान व्यक्तीनी तांचे विचारांची, आचार संकल्पाची वाटचाल सोंपी आनी सरळ केल्ली. 

जगबीर असोच हीं मॅडलां मेळयता- मेळयता स्वाभिमानी जालो. सगळीं तरेची आव्हांना पेलपाक, केदेय मोटे दोंगराचे दोंगर उबारपाक बळिश्ट जालो. चोवीस वर्सांचो जगबीर. घरची लग्नाचे तयारेक लागले. गितांजली तांकां पळयतनाच आवडलें. पार्टी जाली. गिता… वाह! बरेंच जालें, तें इश्टाचें चली. तशाच शौर्य पदकी जोडप्याच्या कुटुंबांतलें. दूदात साकर! म्हळें नानीन. मोट्या दबाज्यान दोगांचें लग्न जालें. आठ-धा म्हयेन जाल्ले… एके राती फोन वाजलो. जगबीर फटकन उठून आपले ड्युटीचेर हाजीर जालो. सगळ्यांनी उमेदीन ताका रणमैदानार धाडलो. युद्ध सोंपलें.  रणगाड्यांच्या मांडवळीत भारतीय सुवातीचेर जैत मेळोवपाक तांणे वीरतायेची भोवच तोखणाय जाली. ताका भांगरा पदकूय मेळ्ळी. युद्ध सोंपतुकच जगबीर घरा पावतांच ताचे खातीर खास पार्टी जाली.

मिस्टर जगबीर आनी मिसेसीची देशा खातीर वावराची तोखणाय. जगबीर म्हळ्यार वज्र जगबीर आनी मिसेस सामकी मनांतल्यान आनंदाच्या खिणांनी चिड्डली. देशाचे नांव, आपल्या दायजाचें नांव, प्रतिष्ठा, शान, कितलें हें कसब. जण एकलो ताका येवन वेंग मारतालो. ताची तुस्त करतालो. जगबीर आनी मिसेसीचे सुखाचे खीण आनी अशेच एका फोनाच्या उल्याक जिवाच्या आकांतान तो धावन गेलो. आनी परतून आयलोच ना. परकी देशाच्या शिपायाच्या ते घुसपेटीत कांयच कळ्ळें ना. 

मिसेसीन जगबीराची खूब वाट पळयली. तो परत आयलोच ना. पूण ताची निशाणी तिच्या पोटांत वाडली. छोटा जगबीर म्हूण ताका उलो मारताली सगळीं. आयज तोय बापायच्या पावलार पावल दवरून फुडें वतालो.

मम्मी आनी डॅडीक तांचो बडा जगबीर दोळे मुखार उबो रावलो. म्हणुनच तीं सामकीं भावुक जालीं. नातवाक आपल्या पुताच्या रूपान पळयतल्या आपल्यो संवेदनाचेर ताबो दवरून कशी शिस्तीन देशाभिमानान कट्रोल्ड वागताली. हेंच ते बलिदान प्राणर्पण डॅडी- मम्मीक समजायतालो.

देश… राष्ट्र म्हळ्यारच आमचे शूरवीर वायु ,नौदल ,सेना तीनुय  शाखांतली व्यक्तिमत्वां, जांकां विसरूं येना. विसरप शक्य ना.

जो शहीद हुअे है उनकी जरा याद करो कुर्बानी. जयहिंद… जयहिंद जय हिंद की सेना. निलांधराचे  दोळे दुकांनी भरले.

– विजया शेळडेकार