घोळ

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

गवेत सारकें कर, म्हूण आपले खातीर तळमळपी आपले आवय- बापायचे भावनांची ताका आज खऱ्या अर्थान  जाणीव जाली.  परेशान मनांतल्यान नरेंद्राचे उपकार मानले.

वळेसर

“बाबा, शाण्या गवेंत सारकें करुंन घे म्हूण कितले फावट सांगलें तुका?”

“हय, आनी आठ धा दिसा भितर करुंन घेता “.परेशान बापायक सांगलें. परिक्षेच्या बोवळांत तो इतलो घुस्पल्लो ताका दुसरे आनी कांयच दिसनाशिल्लें. इतलें बोवाळांत ताणें आपले पेपर बरे तरेन बरोवन सगळे विशयांत पास जातलो म्हणपाची खात्री केल्ली. तरी एक पेपर ताका मार खावपाक लायतलो, असो ताका दुबाव येतालो. मनांत घुसपा गोंदळ जाता तो मेकळो करपाक तांणें आपल्या इश्टाक फोन केलो.

“जाणां नरेंद्र, आयचो पेपर मात्सो हातांतलो सुटलोसो दिसता रे. तूं जाणा हांव फेल जाल्यार आनी “चान्स ना रे म्हाका.”

“अशें कोण म्हणटा रे पिशा? पिशार पडला रे? सामको चडच मुखार पावलो मरे तूं”. 

“हय रे ! खरेंच सांगता हांव “.

“हांव दोन फावटी शेणलां खबर आसा मरे तुका?”

“म्हणल्यार फेल जाल्लो मरे?”

“हय तर, पूण तुजे भशेन चान्स ना म्हूण रडपी न्हय हांव. कळ्ळें.”

“म्हणल्यार यत्न करीत रावलो, मरे “

“तेंच तुका सांगता न्हय. शेणलो म्हूण हांव भिना रे. हांव तांतुतल्यान वाट सोदता, मुखार वचत रावतां.” म्हणलें नरेंद्रान.

“बरो घट मरे”

“आसुकूच जाय न्हय आमी”. दोगां मदी बरोच वेळ उलोवप जालें. पूण जो परेश सामको निरशेल्लो ताका वेगळीच धिटाय मेळ्ळी. आपल्या इश्टा कडेन मन मोकळें केलें आनी ताका दिसले आपुण व्हडलें  पिशेपणाचें चिंततालो.

केदी व्हडली चूक जातली आशिल्ली हांवे फटकन कितेंय मतींत हाडुन न्हय ती वाट येवजिल्ली जाल्यार. आपले  विचार कितले धड आसपाक जाय. मनांचेर ताबो दवरप म्हत्वाचें, हेय सहज उलोवपांतल्यान परेशाक  कळ्ळें.

“हे फावटी फेल बी जालो जाल्यार कोणाक कांय सांगचो ना. नाच्च जातलो… हें ताजें म्हणणें दोन तीन फावटी संवादांतल्यानुच कळटकच ताच्याच इश्टान  ताका सरळ वाटेर हाडून उबो रावपाक वाट दाखयली आनी जगपाची मोख म्हत्वाची आनी सोंपी, सरळ हेंय सोंपें केल्लें .

“कितलीय कठीण  वाट आसली केन्ना  स्वता आपल्याक मुखार वचप कठीण अशें दिसलें तर दुसऱ्या कडेन विचारचें”. आपसुक वाट मेळटा. बरें कितें निष्पन्न जाता. खंयच्याय प्रसंगाक दुसरी मांडणी आसताच. नरेंद्रान गाळणेन च्या  गाळुन घेवची तशें ताच्या मनांतलो चिखल काडुन ताका लकलकीत उजवाड दाखयत पर्जळीत वाटे वटेन पावली मारपाची बुद्द दिल्ली.

“गवेत सारकें कर ” म्हूण आपले खातीर तळमळपी आपले आवय- बापायचे भावनांची ताका आज खऱ्या अर्थान  जाणीव जाली.  परेशान मनांतल्यान नरेंद्राचे उपकार मानले. “केन्ना- केन्ना कोणेय चड शाणेंपणा सांगल्यार आयकुवची” सहज ताच्या मनांत येवन गेलें. कदाचित तीं तुमच्याच फायद्याची आसतात. ताका लागुनच तुमचेर पश्चाताप करपाचो वेळ येना”. म्हणलें परेशान. परिक्षेक हे फावट नापास जाल्यार “भलतेंच” कितें करपाचें हांव येवजितालो.

“कितें ?   कितें म्हणटा रे तूं”

“बेठीच तकली पिकार कर नाका म्हजी  “.

“ना रे , लज दिसताली म्हाका घरांत सगळे शिकिल्ले. काका, बापोलकाका बी सगळे तज्ञ. हांव ताचे बरोबर सोड, हांव तांचे जोडयेक येवन बसपय कठीण.

“गोळ म्हणल्यार ताचो आज “घोळ “जावपाचो…….

“केदी व्हडली पिशेंपणा तीं  ? “.”पप्पा मम्माचो विचार केला तुवें ?”

“नरेंद्र तुवें म्हजो जीव वाटायलो. देव कसो धांवन आयलो रे तूं” परेशाचो रिजल्टुय आयिल्लो तो बोरडरीचेर पास जाल्लो.

“सुटलो सायबा “म्हणत तांणें नरेंद्राक वेंग मारिल्ली.

“कितें रे,  आमचे आवय बापूय घरचीं हांचो मातूय विचार करीनासतना तुमी मरपाचो विचार कसो करपाक शकतात ? “दोगुय इश्ट आपसांत उलयत रावले.  “रिजल्ट… आज भलतीच घडणूक घडपाची. नरेंद्राक लागुन परेशाचें जिवीत वाटावलें. कोणाक कांयच पत्तो लागलो ना.

एक जीण साल्वार केल्ली आपल्याच इश्टान आपल्या म्होवाळ उतरांनी आनी वाणीन. गवेत …. गवेत म्हणत परेश बापायक सारके करता म्हूण सांगपाक बापयचे म्हऱ्यात  धांवलो.

“बाबा हांव पास जालो ” म्हूण सांगत सुटलो.

“बरें जालें. फुडलें फुडें पळोवया “पूण बरें तेच करुंया “बरोबर मरे परेश म्हणत,  नरेंद्रान परेशाक आपल्या फाटल्यान मोटरसायकलीचेर परेशाक बसयलो. 

“चल , घरा या पप्पा , मम्मा वाट पळयत रावतलीं  जेवनासतना.”

दोगांकुय तुजो कितलो हुस्को जाणा न्हय तूं “.

“हय , जाणां जाल्यार हांगां कितें करपाक बसला? “

“कसली सपनां पळयता रे. ती म्हणून तूं. कळटा मरे?.”

“तुजी ती तकली बरी सारकी वेवस्थीत जाग्यार दवर. मेळत तशी कोर्द दिल्यार कशीय वता ती , कळटा. तीं जाणटी आमचे खातीर धडपडटात हाजी मातशी तरी मनांत समज जाय मर?”

मागीर ….?

“चुकलो रे हांव “

“फाल्यां येतां दोगांय बरोबर जेवया मम्मा आनी पप्पा सांगातान”.

सगळेच हुशार, बुद्धिमान जाल्यार कशें जातलें ? मार्क कमी मेळ्ळे दुसरे खेप चड पडटले, यत्न करत रावप. मैदान सोडून धांवतात ते पिशे… कळटा मरे. हांवुय नापास जाल्लो परत परिक्षेक बसलो,  पास जालों  मुखार पावलों. “गोळ “घेवपाक सोदतात ते चुकीचें. व्हडलें पिशेंपण. …बरें… फाल्यां.

विजया शेळडेकार
9146791523