घराचो दिवो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कुमूद पांच वर्सांचें आसतनाच ताची आवय ह्या संवसाराक अंतरली. कुमूद बायक आपली आवय खंय गेली हाचें मात पासून गिन्यान नाशिल्लें. दर राती आवयच्या कुसव्यांत न्हिदिल्ल्या कारणान तें रात जातकच बापायक सदांच विचारतालें, “बापो, आई खंय गेला रे?” बापूय बाबडो कुमूदाक सांगतालो, “बाय, आई तुजी देवा घरा गेला गो.” अशें सांगतकच कुमूद बापायक प्रस्नार प्रस्न करताले. बापो, आई केन्ना येतली रे? कितले दीस म्हण देव तिका आपल्यागेर दवरतलो? पूण बापो बाबडो चलयेच्या दोळ्यांत दोळे घालिनासतना ओगीच मान सकयल घालून आपल्याक सावरतालो.
घरांत बायलेच्या कांकणांचो कीण-कीण वाजल्या शिवाय घराक घरपण येना म्हणटात ही गजाल खरी आनी तिच्या शिवाय घराची सोबाय नाच जावन वता. म्हणून कुमूदाचो बापो खास करून‌ आपले चलयेक आवयची माया मेळची म्हूण दुसरें लग्न जालो. कुमूदानय तिका आई म्हूण स्विकारली. थोडे दीस बापोचे दुसरे बायलेन शांतीन कुमूदाची बरी माया केली. थोड्याच दिसांनी शांतीक दीस गेले आनी तांगेर चलो जालो. कुमूद आपल्या ल्हान भावाक कशेच पातये नासले. दोगांय भावंडांचें बरें जमतालें. त्याच वांगडा कुमूद घरचेंय काम बेस बरें करतालें.
चल बाबू, आमी भायर झाडां शिपयात अशें कुमूदान म्हणलां मात, बाबुलो सामको फुल्लो आनी आंगणांत धांव मारली. दोगांय झाडां शिपपाक लागलीं. इतल्यान खळsss करून बाबुल्या कडल्यान दोन दीस आदींच हाडिल्ल्या फुलाच्या रोंप्याची कुंडी फुटली.
आगो कुमूद कित्याची पाड घातली गो?? आवय फणफणीत भायर आयली.
आई, आई हांवें न्हय गे. बाबुल्याचो चुकून पांय बसून ती कुंडी बागावली आनी फुटली. आपूण करतलें कर्मां आनी घालतलें म्हज्या पुताचेर.
चल पुता घरांत, वाडटां तुका. दोगांय आवय आनी बाबुलो घरांत गेलीं. कुमूद पोर रडत थंयच थपकल मारून बसलें.
कितें गो‌ कोणाक रडटा आतां? आवय मेली तेन्ना रडून पुरो जाल्ले ना? बसला तें थंय दोन वरां जालीं. चल वच आयदनां धूं थंय. कुमूदाक आपले आवयची आतां खुबूच याद येवपाक लागली. दीस उजवाडटकच दर दिसा ताका शांतीची उलोवणी आनी थोमडें आयकुचें पडटालें.
कुमूद रडत-रडत आयदनां धुवन, पुस्तक घेवन अभ्यासाक बसलें. आगो राणये खंय दिवें लायतलें पुस्तकां चाळून. पुरो तुजीं हीं नाटकां आनी आवयन दवरिल्लीं तीं पुस्तकां, शेवटून मारलीं.
तूं उठ्ठलें आनी दुसर्‍याच्या घराक वतलें. तुका शिकोवन कितें फायदो. पुताक हांव शिकयतलें, तो म्हज्या ‘घराचो दिवो’. ताचोच आमकां आदार फुडें. तुमकां चलयांक रांदचीकुडूच सामकी. आवयची हीं उतरां सामकीं ताच्या काळजाक तोपलीं. रातभर ताच्या दोळ्यांतल्यान दुकांची न्हंय व्हांवताली मात लेगीत ताणें ते रातीक दोळ्याक दोळो म्हणटा तो लायलो ना.
दुसरे दीस सकाळीं फांत्यार उठून कुमूद आनी बाबुलो, बापो वांगडा शेतांत गेलीं. दोगांय मातयेंत उमेदीन खुळटाली. इतल्यान घसSSS करून उदकाचो मोट्यान आवाज आयलो. दोगांय पोरां सामकी काचाबूल जावन तांच्यांनी बांय कडेन धांव मारली.
पळयता जाल्यार बापो बांयंत बुचकळटालो. बाबुलो भियून थरथरपाक लागलो. कुमूदय भियालें, बोवाळ घालीत ताणें बांय कुशीक आशिल्लो राजू बांयंत उडयलो.
“बापो, बापो राजवाक घट दर. तुका हांव‌ कांयच जावपाक दिवचें ना. हांव सदांच तुज्या आदाराक उबें आसतलें.” इतल्यान तांची आवय आनी गांवचो सगळो लोक थंय एकठांय जालो. आनी राजवाक घट धरून धुवेन आपल्या बापोक वयर काडून बापायचो जीव वाटयलो.
शांतीच्या दोळ्यांतल्यान भळां-भळां दुकां गळपाक लागलीं आनी ताणें आपले धुवेक कुमूदाक घटSSS वेंग मारली. “बाय हांव चुकलें गो, तूंच गो म्हज्या घराचो परजळीत दिवो, तूं आमचो आदार.”

काजल कृष्णा पार्सेकार
7972703195