भांगरभूंय | प्रतिनिधी
शणै गोंयबाब कितल्या जाणांनी समग्र वाचला हांव नकळ. तो चार खंडी गोंयबाब वाचलो जाल्यार बरयतल्याची भाशाच
पेजाद आनी वजनदार जातली. हालींसराक न वाचतांच, अभ्यास करिनासतनाच उलोवपाची संवय जाल्या. ‘पेटय रे तूं भाशण’ अशें म्हणून फुलयतकच उलोवपीय पेटयता. कसले दिवे पेटयता देव जाणा. कांय जाण हवेंत हात वावडीत, फांफडीत आनी झंझळायत, गळ्याच्यो शिरो तटतटावन गोंयबाब वाचिनासतना ताचेर वरभर उलयतात तेन्ना त्या ‘धाडसाचें’ कवतूक दिसना. त्या पिसायपणाक लागून सणसण मारतात.
म्हाका सारकी समज येवंक नाशिल्ली तेन्ना हांवें सवे- सातवे यत्तेंत आसतना पयले खेपे हे खंड वाचिल्ले. तेन्ना ते मेकळे ल्हान- ल्हान पुस्तकांच्या रूपांत आशिल्ले. हालींच ते अकादेमीन गांठावन काडले. शिकयतल्यांनी, शिकतल्यांनी ते वाचत जाल्यार तातूंतल्यान भाशेचीं अप्रुपां, अभ्यास आनी संशोधनाची खोलाय अश्यो जायत्यो गजाली होलमतल्यो.
दरवर्सा आमी फोंड्या शणै गोंयबाब जयंती मनयतात. कारण ह्या व्हड मनशान आमकां कोंकणी भाशेचो दिश्टावो घडयलो. भाशेक वैचारीक अधिष्ठान मेळोवन दिलें. ती स्वतंत्र भाशा म्हूण सिद्ध केलें आनी विरोधकांचीं तोंडां बंद केलीं. तांचे हे तार्किक आनी बौद्धीक युक्तीवाद आनी मखलाशी वाचूनय शिकपासारकें आसा. त्या काळांत तांणी केल्लें हें मोलादीक कार्य हें विसरून चलचेंना. ‘एकला चलो रे’ हे भावनेन, कोणूच वांगडा नासतना तांणी कोंकणीचें कार्य मुखार व्हेले. बरप केलें. अणकार केले.
डॉ. माधवी सरदेसाय हांचे कडेन हांव शणै गोंयबाबांचें साहित्य ह्या विशयाचेर खूब उलयलां. हाचें कारण म्हळ्यार माधवीन भासशास्त्र शिकतना गोंयबाब खंडांचीं पारायणां केल्लीं आनी टिपणां नोंद करून दवरिल्लीं. शणै गोंयबाबांची उतरावळ माधवीन म्हाका दाखयल्ली आऩी कांय उतरांचेर आमी चर्चाय केल्ली. ‘नीट’ ह्या वैजकी प्रवेश परीक्षेच्यो प्रस्नपत्रिका तेरा भारतीय भासांनी दिवपाक सुरवात जाल्या. तातूंत आमची कोंकणी ना. ही गजालूच आमकां खबर ना. ही कोंकणी प्रस्नपत्रिका आस्पावीत जावची म्हूण यत्न जावंक जाय. ते खातीर तकनीकी पारिभाशीक उतरावळ बेगीन येवची ही माधवीबायची तळमळ आशिल्ली. ती बेगीन येवंक जाय. ती उतरावळ जाली म्हणटकच नीट परीक्षेंत लेगीत कोंकणींतल्यान प्रस्नपत्रिका दिवप शक्य जातलें. शणै गोंयबाबांची जी खटपट त्या काळांत आशिल्ली ती फळाक येतली. तींच तांकां खरीं आर्गां थारतलीं.
काम म्हत्वाचें. फक्त नियोजन, आंखणी करून फायदो ना. वेव्हारीक पांवड्यार काम जावंक जाय. दांत किसोवपाचें टूथ पीक घेवन बांय खणपाचे प्रकार कांय जाण करतात तेन्ना ताची काकळूत दिसता. करत रावया, करत रावया म्हूण उत्सवी फोल्गां स्वताचे उमेदी खातीर मनोवन कांयच साध्य जावचें ना. गोंयबाबांच्या जयंती दिसा हाचेर गंभीरपणान चिंतन जावंक जाय. मंथन जावंक जाय. गोंयबाबाच्या तिथीक, जयंतीक भुरग्यां खातीर प्रस्नमंच सर्ती घेवंक जाय. तांच्या पुस्तकांतल्या उतरांचेर साहित्याचेर आदारीत ही सर्त आसची. देखीक हो प्रस्न पळेयात. बाबुमामाल्या पणसाची सबंद भतग्रामांत नामना अशें गोंयबाबान बरयलां. भतग्राम म्हळ्यार कितें? जाप – दिवचल वाठार. भुरग्यांचें सामान्य गिन्यान वाडटलें अशें सुंदर गिन्यान गोंयबाब साहित्यांत आसा. ताचेर क्वीज स्वरूपाची एक प्रस्नावळ संकलीत करून पुस्तिका काडूंक जाय.
गोंयबाब साहित्यांतली उतरावळ संकलित करपाचोय वावर जावंक जाय. कोंकणीचें संशोधन करपी विद्यार्थ्यांनी हें काम हातांत घेवं येता. तातूंतल्यान गोंयबाब कोश तयार करूं येता.
वावराचो उजो पेटतो जाय. भितल्ल्यान वान्सा जाय. इत्सा जाय. हावेसाचें बळगें जाय. पांखांनी ताकद जाय उडपाची. एकवटीत यत्न केल्यार कितेंय शक्य आसा. कामाक लागुया.
शणै गोंयबाबांचें साहित्य ऑडियो बूकांत उपलब्द जावंक जाय. हें काम हांवें सुरू केलां. आज ‘वासशणैली पोपाय’ हो निबंद म्हज्या आवाजांत अपलोड केला. युट्युबाचेर. ही सुरवात. पयलें पावल. आनीक कलाकारांचो आवाजा घेवन खूब वावर करपाचें नियोजन चललां.
गोंयकाराक शणै गोंयबाब म्हळ्यार कोण हाचें मुळावें ज्ञान आसा? तांकां ही जाण करून दिवपाची जापसालदारकी आमची. केन्ना वावराक लागुया?… फाल्यां?….. आज?…. आतां?…. आतांच.
मुकेश थळी
फोंडे
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
