गीत रामायण – 48

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कठीण काळ आयज म्हजे लंकेर आयला…. हें कुंभकर्णाचें उलोवप खरेंच आसलें. ताणें मोठे यत्न केले. वानराचे मेळेच्या मेळे खावन उडयले. कितल्याश्याच वीरांक मारून उडयले. सुग्रीवा सारक्या बळिश्ट वीराक बेसुद केलो. लक्ष्मणांक पसून तो आटपना जालो. शेवटाक श्रीरामान एकार एक बाण सोडून ताचे हात पांय तोडले. पर्वता भशेन आशिल्लें शीर भिरकटावन उडयलें. इंद्रजिता सयत रावणाच्या सगल्या भुरग्यांकूय ताणें मारून उडयले. शेवटाक रागान तांबडोच जाल्लो रावण एकटोच लढाय करपाक आयलो. 

तरातरांचीं शस्त्रां, अस्त्रांचो दोगांयनी एकमेकांचेर मारो केलो. अशें दिसताले की राम- रावण ओगी आसात आनी हत्यारांच एकमेकां वांगडां लढाय करतात. सप्त सागर तापले, पाताळान रावपी दानव, भुजंग पसून बेजारले, पृथ्वी हालपाक लागली. सूर्य निस्तेज जातो. वारो- पसून व्हांवना जालो. सोरपा भशेन एक बाण श्रीरामान सोडलो आनी रावणाचें शीर उडयलें. आनी किदें सांगू? त्याच शीरा भशेन दुसरें शीर परत तयार जालें. अशीं शंभर शिरां रामान उडयलीं. तरी रावण मरपाचें चिन्न दिसना. श्रीराम चितुंक लागलो. ताणें आपल्या चालकाक म्हणलें (देवेंद्रान आपल्या सारथ्या सयत आपलो रथ श्रीरामाक लढाय करपाक दिल्लो.)

निस्तेज जाले बाण

कित्याक आयन निस्तेज जाले बाण?

पुण्य सोंपलें वा सोंपलें म्हज्या हातांचें त्राण ॥ धृ ॥

तीर सगले तो सोंसता दारुण। 

परतो उबो रावता रावण।

रामा म्हऱ्यांत वांचता कशे राम शत्रुचे प्राण ॥ 1 ॥

चमत्कार हो कसोच समजना।

शीर्शार शिर्शां कशीं कळना।

हो रावण? वा दुसरी शक्त सजीव शिरांची खाण ॥ 2॥

शंभर शिरां तीं हांवें तोडलीं।

वय वडयलीं पांयान चिड्डिली।

परतो रथाचेर उबो रावण परतें नवे अवसान ॥ 3॥

इंद्रा सारक्या वीरा मातली।

अगम्यता सांगा म्हांकां हातुंतली।

म्हजे परसूय असह्य म्हाका, हे विद्येचो अपमान ॥ 4॥

‘खराक’ मारलो, मारलो ‘दुषण’।

‘मारीच’ आनी ‘विराध’ भीषण।

हेच बाण ते जांणी केलो क्षणान् वालीक निश्प्राण॥ 5॥

जाच्या धाकान, हालता सागर।

भंय- आदराचा आसा जो आगर।

ताच्या भात्यांत कमी कशे ते, जाले विजयी बाग? ॥ 6॥

रक्तान् सगको न्हाला रावण।

शिंवा भशेन आड्डला गर्जून।

म्हज्या हातांनी कसो मरना तनुधारी अभिमान?॥ 7॥

चिंतातूर त्यो देव- अप्सरा। 

निर्भयपण कशें तपी मुनिवरा।

फोल जाते म्हणचे काय किदें, सगलें शरसंधान ॥ 8॥

– उदयबुवा फडके (राष्ट्रीय कीर्तनकार) 

97642 43377