भांगरभूंय | प्रतिनिधी
गांवांत रावलीं म्हूण कांयच मेळना… … चिकू, तोरां माकड खातात…… आडसरां, नाल्ल खेतीं आनी शेकरो सोंपयतात….. भाज्यो सगळ्यो रानटीं जनावरां नानपयत करून उडयतात आनी सगळे घश्टे काडून किदेंय रोयलें… .. पिकयलें जाल्यारूय विकपाक व्हरतगीर अयशांचो आदाव, चौरायशांचो खर्च ! तेपरस शारांत रावलीं जाल्यार जायत्यो गजाली विकत्यो घेवंक मेळटात. गांठीक दुडू मात जाय ! आमचे कडेन ओंपारच आसा, गांठीचें सुटना, रूचीचें मेळना !
तर, ‘पोट शिकयता वेव्हार आनी पेठ शिकयता दर !’ हे म्हणीचो अणभव घेवपा खातीर हांव फाटल्या बुधवारा सकाळीं फुडें बाजारांत गेल्लें ! म्हाका तायखिळो नाजाल्यार कुड्डूके भाजी घेवपाची आसली जाल्यार आमच्या शेजरा रावपी वरदा काकीन म्हाका अणसां हाडूंक सांगिल्लीं. पन्नासाक कुड्डूकेच्यो तीन जुडयो मेळ्ळ्यो. मागीर हांव अनसां पळोवंक लागलें. बाजारादिसा जायत्यो बायलो एके वळींत तरातरांची फळ फळावळ, गांवठी भाज्यो घेवन बसतात. कांय जाणांकडेन काटेफणस, आंबे, तेंडलीं आशिल्लीं जाल्यार कांय जाणां तांबडी भाजी, मुळो, पणस आनी हेर जिन्नस विकतालीं.
“अणसां कशीं गे ?” हांवेंन एके जाण्टेशे बायलेक विचारलें. “एकशें विसाक बाय ! तुका शंबरान दितां ! मोटीं आनी गोड अणसां ! कितलीं व्हरता बाय, दोन ?” ती विचारूंक लागली ! हांव अणसां तेळटालें !
“बाय घरे व्हरता ? बरे गोड आसा !” ती सांगपाक लागली. “काडिल्ले आसा ? पणस जाल्यार नाका !” हांवेंन म्हळें. “काडून दिता बाय ! हांव घराकडल्यान येतना मांव काडून हाडटा. आतां फकत घरे काडून पिशवेन घालपाचे ! राव आं बाय… . . दितां !” म्हणत ती घरे काडपाक लागली. हांव थंयच उबें रावलें. घरे काडटना ती जाण्टेली आडेक कडेक आशिल्ल्या बायलां वांगडा खबऱ्यो मारताली. येवपी – वचपी हेर गिरायकांक किदें जाय म्हूण पाचारताली. “आमाडे घे मरे भाऊ ! तेंडलीं व्हरता गे !” म्हणटनाच निवळसाणेन गरेय बी काडटाली.
“त्या रमाकांतान आंम्याचे पैशे दिले गे ?” एकली हिका विचारपाक लागली. “ना गो अजून दिव ना ! पिश्या हातांत दिली वात, पिसो नाचता सगली रात ! अशी गत जाल्या. “आयक गे…….वतना चल मगे तर तांगेल्या घरा !” दावेवटेन बशिल्ली दुसरी एकली हिका सांगूंक लागली. “गिरेस्तालो वाडो, न्हेसूंक मेळना फाडो !” तेंगेर आनी कोण वयतलो ? दिता तेन्ना दींव पयशे.” जाण्टेली म्हणपाक लागली. “निरपणस हाडल्या गे ! हांगां दवरूं ?” म्हणत दुसरी एक बायलमनीस तिणें हाडिल्ले निरपणस तोस्तांत घालूंक लागली. निरपणसाचे पयशे घेतना ती जाण्टेलेक खबऱ्यो सांगताली. “पेडयेवयल्या प्रकाशाक आयिल्ली सोयरीक तांणी नाका म्हूण सांगली गे !”
“आंवय, किद्याक गो ?” जाण्टेली अजापान विचारताली. “ती… . तेगेली आवय धडाची न्हू ! बाणीर बोट दवरलां थंय आसा, व्हडें खंय पावलां तें खबर ना ! म्हणीनात तसल्यो गजाली त्यो ! शकुंतलाली धूव हिच्या चल्यापरस मायज जोडटा आसतली ! पूण हिका नस्तें किदें तरी मागपाची सवंय ! हाताक पटो, गाडी – घोडो ! शिर्वीस करपी सून मेळटासली न्हू ! तें मतींत घेना…… आतां सोदत बस दुसरी सोयरीक !” ती सांगताली. “हय, तशीच गो ती ! भायर पर्वत, भितर खर्वत !” तिसरेन पुश्टी दिली.
“घरे बरे आसा गे कुरकुरीत ?” कोण एकलो पासार जातना विचारूंक लागलो ! “हय बाबा, गोड आनी कुरकुरीत ! घरे बरे म्हणूनच हें बाय रावलां हें पळय घरे घेवपाक हेदोळ सावन !” ती सांगूक लागली. म्हाकां हांसो आयलो.
तन्मयी सहकारी
7350360865
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
